Columnisten

Likeability of 5

Lekker hypocriet

Foto van 'Iris van Lunenburg'

24 AUG 2018

„Je moet echt niet met Ryanair vliegen, hoor”, zegt een vrouw tegen haar man achter mij. Ik zit op de eerste rij van een vlucht naar Lissabon. Even een paar dagen hélemaal weg. Heerlijk. Fijn ook, om te horen dat de recente stakingen van piloten voor betere arbeidsvoorwaarden door passagiers serieus worden genomen.

„Ryanair is gewoon veel te duur. En oneerlijk!”, zegt ze.

Huh?

„Je moet je bagage apart betalen”, begint ze haar opsomming. „Als je een stoel wil reserveren. En als je aan boord wil eten.” Haar man schudt driftig zijn hoofd: „Het klopt gewoon niet. En hun medewerkers worden ook slecht behandeld.”

Kijk aan.

„Al kiezen die er natuurlijk zelf voor. Moeten ze maar ergens anders gaan werken.”

Uhm. Nee. That’s not how it works. 

Met de slechte arbeidsomstandigheden, bizar lage ticketprijzen en de aanslag op het milieu, is vliegen een race to the bottom geworden. Eentje waar ook ik aan meedoe. Het afgelopen jaar ben ik al twee keer naar een Europese stad gevlogen om daar een weekend lang precies hetzelfde te doen als in Amsterdam - maar dan als een local. En een weekje eat-pray-loven op Bali later dit jaar zie ik eigenlijk ook best zitten, terwijl alleen al mijn citytrip naar Lissabon net zoveel CO2-uitstoot geeft als een gemiddeld huishouden in vier maanden.

Ik vraag me dan ook steeds vaker af: bij bijna alles wat ik koop, consumeer en doe, let ik op de duurzaamheid ervan, maar waarom kan ik dat vliegen dan toch niet laten? Online wemelt het van de tips over hoe je je vliegvakantie zo duurzaam mogelijk kan maken: van bomen planten om je persoonlijke CO2-uitstoot te compenseren tot een beach clean up aan het eind van de dag. Schattig. Maar laten we eerlijk zijn: als er op de drukste dag van het jaar meer dan 205.000 (!) vluchten in de lucht zijn, wat heeft dat dan nog voor zin?

Er is maar één echte duurzame oplossing en die heeft niets te maken met je theezakje tweehonderd keer hergebruiken of je planten water geven met opgevangen douchewate. Nee, schaf subsidies af en gooi de prijzen voor vliegtickets omhoog. Rigoureus. Zolang naar Parijs vliegen soms nog steeds goedkoper is dan met de Thalys reizen, gaat er iets gigantisch mis. Want stel, ik zou alle duurzame reistips opvolgen. Stel. Dan stap ik, nadat ik mijn plantjes water heb gegeven met mijn met Rituals doordrenkte douchewater, nu alsnog te makkelijk het vliegtuig in.


love
user_e97cd670fd37c756d2514999608e0983577fcd41_avatar

Views

2k+

Likeability of 5

Met buuf in de ambulance

Foto van 'Ebru Umar'

GISTEREN

Twee kalme mensen staan voor deur; alleen hun wagen en outfit geven een indicatie over de ernst van de situatie. Het zijn ambulancebroeders die nog geen kwartier na mijn melding voor de deur staan. Allereerst volgt een standje: „Waarom heeft u de huisartsenpost niet gebeld?” Terechte vraag in een land met een diepgeworteld vertrouwen in huisartsen, maar dit stukje Neerlandistiek gaat volledig aan mij voorbij. Totaal niet aan gedacht. Bovendien, waarom iemand bellen die wordt opgeleid om ‘twee paracetamol en drie dagen rust’ als antwoord op álles te geven?

Eenmaal binnen kan ik niet anders dan met mateloos respect en bewondering kijken hoe ambulancemedewerkers onbetaalbaar en dankbaar werk doen. Ter plekke wordt de bloeddruk gemeten, een hartfilmpje gemaakt, suiker gecheckt en bloed gecontroleerd. Nog geen kwartier nadat ik 112 belde, kunnen we uitsluiten dat de buuf iets vitaals heeft gehad en mogen we wel mee naar het ziekenhuis. Daar kan geen huisarts tegenop.

In de ambulance hoor ik dat er 75 ambulances rijden in de regio Rijnmond. Klinkt best veel. ‘Als ze rijden’, wordt daaraan toegevoegd. Hoezo als? ’Er is onvoldoende personeel’. Wat een gemis is dat. ‘Het gaat niet alleen om de bezetting, maar ook om reserves en ploegendiensten, er zijn gewoon meer mensen nodig, maar door alle bezuinigingen is het niet echt een aantrekkelijk beroep’. De chauffeur rijdt behoedzaam. Er is geen maximum- of minimumsnelheid voor ambulances, maar er moet rekening gehouden worden met hoeveel mensen achterin zitten of staan en welke procedure er al rijdend wordt uitgevoerd. „Als er achterin wordt gereanimeerd, moet ik zo snel mogelijk in het ziekenhuis komen. Maar het is niet de bedoeling dat ze alle kanten uitvliegen’. Logisch – uiteraard. En waarom wil iemand op de ambulance werken? „Ik was vrachtwagenchauffeur en heb een extra opleiding gedaan hiervoor. Dit is een mooi vak, mensen helpen.”


likelovedislike
user_1848d254762da94e479f923510d213b74cb26f02_avataruser_2c1bb9c766b92b43a2b36742d3d6544e4b062f66_avataruser_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

+1


Views

1k+

Likeability of 5

Hoe de dag van columnist Lars gered werd

Foto van 'Lars van der Werf'

24 SEP 2018

De dag vroeg om een verandering. Er was in de ochtend van alles mislukt of maar half gelukt en dat patroon had zich tot in de late middag voortgezet. Om het te doorbreken verliet ik het huis voor een wandeling. Het waaide stevig, de zon laag. De belofte van de herfst. De talloze wolken bewogen snel als rondvaartboten door de blauwe hemel. De mensen op straat hadden er ook tempo in. De werkdag voorbij. Naar een fijn thuis, stelde ik me voor, naar een warm bord eten, een gezin, een vriend, vriendin. De televisie aan, onder een dekentje met warme thee. Van die dingen die de mensen doen in vredestijd.

Terwijl ik nergens specifiek heen liep, de schemering begon, de wolken roze kleurden, ik gewoon maar ging, dacht ik aan later. Het is goed soms aan de toekomst te denken. Plannen maken maakt dat het leven zin krijgt. Het hoeven geen grote plannen te zijn. Het besluit morgen een wandeling te maken is ook al een plan waarmee de rest van vandaag zin krijgt. Ik bedacht me hoe ik de ochtend en middag had geworsteld met de mislukkingen. Plannen die slecht hadden uitgepakt. Wat moest ik ermee? Morgen nog eens proberen? De plannen herzien?

Ik passeerde de cafés van de stad waar de mannen alleen aan een bar zaten. Mannen die het maken van plannen definitief gestaakt hadden en in de fles een oplossing zochten. Gebogen ruggen en holle ogen, één hand aan een glas. Je zou ze naar buiten moeten sleuren en ze de wolken moeten laten zien, dacht ik bij mezelf. Terwijl ik liep keek ik omhoog, over het water van de stad vlogen de meeuwen als boemerangs om elkaar heen. Morgen zou ik het weer gaan proberen, wist ik. In m’n zak ging m’n telefoon af. Een vriendin. Of ik bij haar kwam eten vanavond. Ze zou voor me koken en er was iets leuks op de televisie. De dag was gered.


like
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

600+

Ev Liu: Ik stem voor minder plastic

Ev Liu: Ik stem voor minder plastic

Ev Liu.

In samenwerking met het Europees Parlement

24 SEP 2018

De Amsterdamse Ev Liu (31) zet zich al jaren in tegen de plastic soep en dat heeft haar een plek in de Duurzame Jonge 100 opgeleverd. Dit doet Liu onder andere met haar eigen bedrijf Straw By Straw. Dit bedrijf wil alle plastic rietjes in de horeca vervangen door een duurzaam alternatief. Zo draagt zij haar steentje bij en hoopt ze andere mensen te inspireren om ook te helpen in de strijd tegen het plastic. En het is van belang dat die boodschap niet alleen landt in de samenleving, maar dat ook de politiek zich bewust wordt van de noodzaak tot maatregelen. Daarom vindt Liu het van belang om ook daar haar stem te laten horen.

Verkiezingen Europa

Door te stemmen zet ze haar strijd tegen plastic voort. Liu weet als geen ander hoe belangrijk het is om van je te laten horen bij de verkiezingen. Volgend jaar zijn er in Nederland niet alleen verkiezingen voor de Provinciale Staten en Waterschappen, maar ook verkiezingen voor het Europees Parlement. Op 23 mei 2019 om precies te zijn. Metro sprak Ev Liua, over haar strijd tegen plastic én over de Europese verkiezingen.


Views

1k+

Don’t be a dick op datingapps (en stuur ze ook niet)

Foto van 'Iris van Lunenburg'

21 SEP 2018

„Kan jij je Tindertweet verwijderen? Iemands profiel tweeten vind ik echt not done en ik ben hier dan ook echt niet van gediend. Dank!”

Ik bedacht me dat het wel weer leuk zou zijn om een datingapp te downloaden. Welgeteld 17 uur later had ik er spijt van. Twitteraar @kanslozemanvanmiddelbareleeftijd vond het nodig om mijn profiel op social media te gooien. Hij had me een superlike gegeven. Of ik even terug kon liken, was de boodschap.

Uhm. Wat denk je zelf?


Views

2k+

De bisschop, de presentator en de president

Foto van 'Elfie Tromp'

20 SEP 2018

Een 52-jarige man die een 17-jarig meisje vraagt naar haar borsten. Gluiperig en goor was het, maar destijds kraaide er niemand naar toen onze Ivo Niehe dit vroeg aan de nog minderjarige Britney Spears. Het fragment werd deze week gedeeld door Miley Cyrus en het vuur van verontwaardiging verspreidde zich, twee decennia na dato.

Ik ken geen presentator die zo zalvend is als onze Ivo. Van zijn zandkleurige haar tot zijn zalmkleurige dassen en honingzachte stem. Een baken van bezinning en beschaving, dát was Ivo. Je voelde je veilig bij hem, zoals je dat bij een spiritueel leider zou doen. Ja, zoals bij een bisschop, bijvoorbeeld. Nu is gebleken dat de helft van de Nederlandse bisschoppen op de hoogte waren van pedofilie in hun kringen en niet ingreep, kunnen we het failliet wel verklaren van de kerk als instantie. Nog steeds weigeren ze aangifte te doen als er strafbare zaken worden besproken in het biechthokje. Blijkbaar staat heiligheid gelijk aan onveiligheid voor de gewone gelover. De massale ontkerkelijking lijkt me een logisch antwoord.

Dat steeds minder mensen tv kijken is niet aan Ivo te wijten. Thuis kregen we geen genoeg van hem. De sterren schoven graag bij hem aan en hij praatte ons bij over hun leven en borsten. Het gewraakte fragment behoort nu tot, tja, een bewijs van andere tijden? Dingen waarvan we geruststellend kunnen zeggen: die gebeuren nu niet meer. Maar is dat wel zo?


Views

1k+

Likeability of 6

Prioriteiten op Prinsjesdag

Foto van 'Ebru Umar'

18 SEP 2018

Het theater dat Prinsjesdag heet, wordt vandaag weer opgevoerd. De jurk van Máxima, de hoedjes van de Tweede Kamerleden, het zonnetje dat meewerkt: politiek begrijpt allang dat het niet om de inhoud gaat. Slecht nieuws verpakt in feestgedruis, het volk vreet het. Beeldvorming is alles.

Mark, Wopke, Ferdinand, Eric, Kajsa en co: wanneer lossen jullie deze problemen eens op?

1. Onderwijs voor iedereen. Waarom zitten kinderen thuis, is er geen passend onderwijs voor degenen die het nodig hebben of is er een lerarentekort? Onderwijs is de essentie van elke samenleving. Als je je bevolking dom houdt, is er geen ontwikkeling van onze maatschappij. Hou op met bezuinigen hierop.


lovelol
user_60e463f3f479ffc0f16e87d65838a774752a734d_avataruser_137e2c396ac084a7da76ad20accb196f9a04a1ca_avatar

Views

2k+

Likeability of 6

Het onschuldige plein

Foto van 'Lars van der Werf'

17 SEP 2018

Ik zat in de vroege herfstzon op een stenen rand voor Rotterdam Centraal wat te genieten van het leven. Het is daar goed toeven op het plein voor het station. Het heeft een wereldse allure. Het is al met al een verdomd goed gelukt stationsplein. De mensen wandelen er, dat zie je in de rest van Rotterdam niet zo. Daar béént men. Maar het stationsplein nodigt uit tot wandelen. Misschien is het de warme kleur van de bestrating, misschien de uitnodigende glazen voorkant van het stationsgebouw zelf. Ik weet het niet. Maar voor een stationsplein, waar je haast verwacht, is het er ontspannen.

Voor nu, althans. Aan het begin van het plein hebben ze onlangs een rij in gewapend beton gegoten dikke ijzeren palen neergezet. Iedereen die het zag gebeuren wist meteen waarom, zonder dat daar verder een bevestiging voor komt: terrorisme. Een soort collectief besef dat daar op dat prachtige plein iets vreselijks zou kunnen gebeuren dat alle onschuld voorgoed zou wegnemen. Het heeft iets onheilspellend. Eigenlijk heeft die rij met dikke palen het plein sowieso al wat minder onschuldig gemaakt. Je kunt nooit meer het plein oplopen zonder die palen te passeren en je te beseffen dat de vrijheid die we hier genieten fragiel is en met ijzeren palen in beton beschermd moet worden.

Ik besloot eens naar de rij palen te lopen. Ik gaf een trapje tegen een van de palen. Massief. Onwrikbaar. Ik probeerde op een van de palen te klimmen, het leek me een daad van verzet. Een poging ze belachelijk te maken. Ik ben niet zo’n goeie klimmer, dus het moet er belachelijk uit hebben gezien, maar uiteindelijk stond ik. Ik zag een toerist een foto van me nemen en naar zijn vrienden wijzen dat hij dat ook wilde. Binnen de kortste keren stonden er meer mensen op de palen, foto’s makend. Ik sprong van de paal af, terug op de grond. Glimlachend. Nu waren het tenminste niet alleen maar palen tegen terrorisme. Het plein was weer wat onschuldiger.


love
user_f83181b7972d5796f6d5457eb093a2725455e130_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

800+

Likeability of 6

Now & Wow is Rotterdam op zijn best

Foto van 'Elfie Tromp'

13 SEP 2018

Ik ga graag alleen uit. Zodra de zon onder gaat, verglijdt de realiteit langzaam in fantasie; ’s avonds zijn de straten net wat spannender, de mensen wat mysterieuzer. Een gore kelder wordt een nieuwe dimensie als er een discobal draait, een bonkend ritme brengt onderdrukte verlangens aan de oppervlakte.

Ik trek stevige schoenen aan, want ik wil dwalen en dansen. Zo glip ik sneller door de mazen van conventies. Ik hoef geen coherent zelfbeeld op te houden. Ik mag bewegen zo wild en zo lang als ik wil. En ik hoef geen gesprekken gaande te houden met overslaande stem over luide muziek.

Dit weekend ging ik naar de Now&Wow in Rotterdam. Na meerdere reboots van de roemruchte nachtclub en zijn festivals, zijn ze terug in de Maashavensilo. Nu niet in de gigantische hallen beneden, maar op de tiende verdieping, in de gewelven, intiemer en spannender dan het ooit bij ze is geweest.


love
user_35690015e80451f6f7eb8d954ed2b90f0d0e6945_avataruser_7789df23532b803d3c1f4d3514d524d76f1f40fd_avatar

Views

2k+

Likeability of 6

Voor buurman Niek

Foto van 'Ebru Umar'

11 SEP 2018

De champagne was net geleverd, ergens tussen Kerst en Oud & Nieuw, toen ik bij ze binnenviel. Op m’n telefoon de link naar het huis waar ik net een bod op had gedaan. Zijn ogen twinkelden, ongeloof, verbazing, trots en vreugde: „Hebbie dat pand écht gekocht?” „Nog niet”, zei ik. „Morgen hoor ik of het bod is geaccepteerd.” Maar ’morgen’ viel al een uur later. De verkopende partij belde en ik kon bevestigen dat ik dat pand écht gekocht had. „Morgen komen we langs! Met champagne, die staat al klaar en dan gaan we proosten!”

De volgende dag stapten ze vrolijk binnen, Ank en Niek, de buurtjes van twee deuren verderop. Nóg vrolijker dan de dag ervoor, want ze hadden een briljant plan. „Zeg kind, we hebben dat pand ’ns goed bekeken en dat is veel te groot voor je. Daar heb je beheerders voor nodig en dus verhuizen wij mee. De eerste etage is voor ons!” Briljant plan, want eerlijk gezegd is dat nog steeds mijn grootste zorg: hoe moet dat nou straks, zonder m’n buren? Gelukkig verhuis ik pas medio 2019, wie dan leeft, die dan zorgt.

De zorgen haalden het leven in.


lovelike
user_a478e593b3f19c3bf2eedfab41467f6691fc79d7_avataruser_7968fefe47048ec4159518cc666baefb20b68350_avataruser_e43d5130790995de1f50b4bf1fa3abcdb1271698_avatar

Views

3k+

Likeability of 5

Wat Lars ontdekte in Harderwijk

Foto van 'Lars van der Werf'

10 SEP 2018

Ik was in Harderwijk. In het kader van de week van de alfabetisering was ik uitgenodigd versjes te schrijven voor de Harderwijkers (of Hardewiekers, zoals ze zelf zeggen) op wat bekende plekken in het stadje. Iedereen kent Harderwijk van de dolfijnen, maar daar ben ik maar niet naar gaan kijken. Ik zag meer kans op vertier, een nerd als ik ben, in de historische binnenstad. En ik werd ruim beloond. Bijna alle gebouwtjes in het centrum zijn voorzien van zo'n bruin ANWB-bordje met hele droge jaartallen en allerhande architectuurinformatie. Het Wikipedia van weleer, gewoon aan de muur. Een schitterend oud vestingstadje, bleek het al met al. De oude Vischpoort en de zeehuisjes er omheen geeft het zelfs iets piraterigs.

Evenzogoed. Eenmaal bij het Kerkplein aangekomen, waaraan de Grote Kerk ligt, vond ik die kerk wat klein. Wat blijkt, leerde zo'n bordje me, de helft van de hele kerk, inclusief de toren van 70 meter, was in 1797 onverhoopt ingestort. Het schijnt dat iedereen dat indertijd wel had verwacht. De toren had al jaren vol scheuren gezeten en er waren wat halfbakken reparaties gedaan, die vanwege gebrek aan geld op niks hadden geleken. En jawel, op 28 januari 1797, om ongeveer 10 uur des ochtends, las ik inmiddels op internet, kwam de toren met bulderende kracht naar beneden zetten.

Wat volgde maakt het verhaal hilarisch. Er stond nog een flink dikke muur van de toren overeind en die is vervolgens met een kanon, uit Zutphen notabene, men had in Harderwijk geen groot kanon voor handen, aan gort geschoten. Waarom men niet gewoon de pikhouweel ter hand heeft genomen is me een raadsel, maar goed. Er waren naar verluidt 48 dikke kanonskogels voor nodig en dat ging ook nog helemaal mis. Talloze gebouwen rondom werden geraakt door rondvliegende kogels.


love
user_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

800+

Likeability of 5

Waarom de I AMsterdam-letters weg moeten

Foto van 'Iris van Lunenburg'

7 SEP 2018

‘Levering: ophalen.’

‘Conditie: gebruikt.’

‘Beschrijving: Wie o wie? Wij zijn er klaar mee, ze hebben hun dienst bewezen. Gratis op te halen!’


like
user_94f02db2220d7fb61199d5d5193d8d474553effb_avatar

Views

3k+

Likeability of 6

Marsepeinen poepjong

Foto van 'Elfie Tromp'

5 SEP 2018

Ik mocht deze week voor het eerst in zijn eenjarige bestaan mijn neefje knuffelen. Dat was niets minder dan een mijlpaal die zijn weerga niet kent. Ik moet altijd een beetje binnensmonds van hem kwijlen, want mijn neefje is zo’n mollig marsepeinen poepjong dat je alleen maar wil knijpen en kussen, met van die wangen waar hele stronken gepureerde broccoli in verdwijnen. Tot nu toe was ik verbannen naar de andere kant van de tafel of bank, op veilige afstand, terwijl mijn neefje zijn moederfort beklom en mijn zus zich weer begon te verontschuldigen zodra hij krijsend mijn toenadering bezong.

Ik begrijp het wel, ook ik gruwelde als kind van de omhelzingen van mijn tantes. Het staat me nog goed bij hoe die me, middenin een druk spel van doelloos heen en weer rennen, ineens konden grijpen en tussen hun borsten de lucht uit mijn longetjes drukten. Onmacht voelt voor mij als een zondagmiddag waarop Andrea Bocelli door het huis galmt en ik langzaam mijn ruggengraat voel kraken tussen warme, sterke armen, Mijn adem afgesneden door de bedwelmende geur van Caballero-zonder-filter en zware parfum.

Maar tantes hebben nu eenmaal ook behoeftes. We probeerden vele tactieken. Bij het voeren snel de lepel in mijn hand geven en de door mij gegeven spinazie werd op de grond getuft. De luier vervangen zou een band moeten scheppen, maar ik heb hernieuwd vertrouwen in het overlevingsvermogen van het menselijk ras gekregen toen ik zag hoe snel iemand uit zijn eigen poep weg kan rollen als je niet wil dat je aan hem zit. Zijn favoriete bal werd, zodra ik ‘m naar hem toe rolde, een vlammende kanonskogel die ontweken moest worden. Misschien heb ik hem wel sneller leren lopen, omdat hij naar efficiëntere vluchtmethodes zocht zodra ik binnenkwam.


likelove
user_42dc9b2c9224060ca828d12033546a04cded3437_avataruser_e43d5130790995de1f50b4bf1fa3abcdb1271698_avatar

Views

2k+

Likeability of 6

Bravo VVD

Foto van 'Ebru Umar'

4 SEP 2018

Mijn woorden zijn op.

Het aantal onderwerpen waaraan je als columnist woorden kunt besteden is zalig hoog, maar die Nederland voorliegende Stef Blok is eigenlijk geen enkel woord waard. Binnenskamers melden dat integratie kansloos is, immigratie een drama, Suriname een failed state, ons de belastingbetaler én dus zijn broodheer voorhouden dat integratie, immigratie en islam topperdepop zijn... Morgen mag hij zich in de Tweede Kamer verantwoorden voor zijn uitspraken - laat het maar aan de VVD over om het kromme recht te praten - en na afloop van die plas drinken ze een glas en blijft alles zoals het was.

Bravo VVD. Nederland voorliegen kan makkelijk als je geen visie hebt voor waar we staan over twintig jaar. Beter vecht je je in.


like
user_ea54b30544394f14d8c1bd9b380c7cf0ff182d02_avataruser_a58cd00d070446825a9cdc4a538d98f740f4f96f_avataruser_48b74379b7018ead11c3d48e3e06a338955cf51a_avatar

+2


Views

4k+

Likeability of 6

Zwangerschapsyoga of puppytraining?

Foto van 'Lars van der Werf'

3 SEP 2018

Mijn beste vriend krijgt, als alles goed gaat, in oktober een kind samen met zijn vrouw. Hij belt me vaak als er weer iets is gebeurd. „We hebben een kinderwagen gekocht”, zei hij aan de telefoon, „een Mutsy Evo.” Ik kon m'n lachen niet inhouden. De naam van babyproducten verbaast me altijd. Dat je een kinderwagenfabriek hebt en dan denkt dat het een goed idee is om je kinderwagens 'Mutsy' te noemen, vind ik geweldig. „We hebben 'm gisteren opgehaald, tweedehands, voor driehonderd euro”, ging hij verder. Ik vind dat best veel geld, maar het schijnt goedkoop te zijn. Nieuw kost zo'n ding al gauw bijna 600 euro. „Ja, en we kunnen 'm waarschijnlijk over een jaar of twee weer voor hetzelfde bedrag van de hand doen”, zei hij. Mits er geen stront, kots en pisvlekken op zitten, dacht ik bij mezelf. Wat ik van baby's heb gezien, is dat toch wel aan de orde van de dag. Stront, kots en pis.

„Van de week zijn we nog naar zwangerschapsyoga geweest”, wilde hij ook nog kwijt. „We moesten op drukpunten drukken, geleid door de ademhaling van m'n vrouw”, vertelde hij, terwijl ik m'n lachen wederom niet kon inhouden. „Naast ons zat een stel zo hard te kreunen en te ademhalen, dat ik op de drukpunten drukte op het ritme van hun ademhaling, dus alles ging fout”, klonk het aan de andere kant van de lijn. „Maar het was wel heel goed verder om te leren hoe je je vrouw rustig kan krijgen”, legde hij uit. Want daar was het voor, om de zwangere vrouw rustig te krijgen. Ik dacht onwillekeurig aan puppytraining. Die zin heb ik ook wel eens uit de mond van een verse hondenbezitter horen komen na een paar uur achter een jonge hond te hebben aangerend op een nat veldje in een fluorescerend hesje.

Ik kijk uit naar als het kindje straks geboren is in oktober. Niet alleen omdat ik het prachtig vind dat mijn vriend en z'n vrouw zo'n mooie stap in het leven zetten en ik er straks gratis en voor niets een vriend/vriendin bij krijg, maar ook omdat mijn vriend dan vast nog veel meer belachelijke verhalen heeft. Vanaf de zijlijn is zo'n zwangerschap fantastisch. En ik wil die Mutsy best wel een keertje voort duwen.


likelove
user_68f7d47bc2e0ae75b7efc4509426d70f45c16e34_avataruser_239995d5d1376ce3041800952dbe69b2ec35b97f_avatar

Views

900+

Yuppen klussen niet

Foto van 'Iris van Lunenburg'

31 AUG 2018

„Yuppen klussen niet.” Ik las deze uitspraak in Het Parool, een paar dagen geleden inmiddels. Het zit nog steeds in mijn hoofd.

Wat was er aan de hand? IJzerhandel De Haan sluit noodgedwongen na 87 jaar zijn deuren, want er komen niet genoeg klanten. Een van de redenen: „De echte Amsterdammer is vertrokken. De Pijp is een yuppenbuurt geworden en die mensen klussen niet. Ze kunnen het niet, of ze denken dat ze het niet kunnen”, zegt een medewerker tegen de krant. Laat ik toevallig ook in deze buurt wonen. En een rolmaat nodig hebben. Niet dat ik zelf ga klussen, hoor. Maar ik moet mijn muren opmeten, zodat ik de maten kan doorgeven aan mijn, uhm, mannetje.

Hoewel het me op liefdesgebied nog niet is gelukt, heb ik al zeven jaar een relatie met twee mannen. Een verhuis- en klusrelatie. De één verhuisde mij van studentenkamer naar studio naar appartement. De ander schroefde telkens weer de boekenkasten, plantenplankjes en Ikeabanken vast. In de loop der jaren hebben we lief en leed gedeeld. En ik leen ze ook uit - maar alleen aan leuke vrienden.


Views

2k+

Likeability of 5

Schaam je nooit voor wie je bent

Foto van 'Lars van der Werf'

30 AUG 2018

De afgelopen weken heb ik me vanwege dat ik gevraagd was op te treden op verschillende introductieweken in de studentensteden veel onder de nieuwe lichting studenten begeven. Jongens en meisjes van zeventien jaar die de schuchterheid hebben van iemand die bang is aangereden te worden op een zebrapad. De onzekere, voorzichtige manier van lopen die je bij van die kleine hondjes ziet. De grote stad, de nieuwe mensen, de grote verandering en dan die slungelige lijven, nog net niet helemaal volgroeid, die daar geen raad mee weten. Een aandoenlijk en mooi gezicht, vond ik.

Ik herinner me die tijd ook nog goed. Als zeventienjarig jochie kwam ik van een keurige middelbare school plotseling in de wereld van treinreizen, bier, sigaretten, veelal vage medestudenten en voor mijn gevoel allemaal enorm serieuze dingen terecht. Als je zeventien bent schaam je je nog deels voor wie je bent. Ik had zo’n slungelig lijf. Ik had ook nog wel eens een puistje. Ik vond mezelf niet altijd even cool. En ik was nog zo verdomde jong. Dan weet je niets. Dan lijken oudere studenten nog heel erg op zekere, de wereld kennende figuren, terwijl ze eigenlijk net zo zijn als jij. Ik ging studeren in Utrecht. Een bruisende stad vol corpsballen, mooie meisjes op fietsen en een (toen ook al) enorm groot station, met rare lange en hele volle bussen. Overweldigend, herinner ik me.

Toen ik in Utrecht optrad vorige week stelde één van de studenten me een vraag die ik wel vaker heb gehoord. ‘Welk advies zou u uw jongere, zeventienjarige zelf geven?’. Ik wist het wel. Schaam je nooit voor wie je bent! Doe vooral wat goed voelt. Die schaamte is nergens voor nodig. Iedereen die aan zo’n studie begint is net zo zenuwachtig als jij. Hoe cool ze ook doen, hoe nonchalant ze ook overkomen, voor iedereen is het een ontzettend spannende aangelegenheid. Schaam je niet, zou ik dus mijn zeventienjarige zelf gezegd hebben. Dan was het allemaal heel misschien wat makkelijker geweest.


like
user_68f7d47bc2e0ae75b7efc4509426d70f45c16e34_avatar

Views

1k+

Behapbare dromen
Likeability of 5

Behapbare dromen

Elfie Tromp

Foto van 'Elfie Tromp'

30 AUG 2018

Vorig jaar trok ik op met een 14-jarige jongen. Ik was aan hem gekoppeld via een lokaal initiatief om de belevingswereld van kinderen te vergroten. Zo nam ik hem een keer mee naar het museum. Geïntrigeerd door de dikke klodders verf die als gestolde havermout aan een ontbijtbord voor hem hingen, zag ik hem plots, zachtjes het doek aaien. We vierden zijn goede rapport bij de KFC. Dat wilde hij graag, een keer in zijn leven de grootste emmer leegeten, en ik hielp hem met het schrijven van een sollicitatiebrief voor een stageplek. Steevast begon hij zijn brief met: hoi, ik hou van voetballen. Later zou ik best prof willen worden.

Hij was wat vlezig, niet echt mollig, meer goed gevoed. Zacht als een jongetje dat zijn groeispurt nog niet had gekregen. Hij voetbalde graag tussen de flats waar hij opgroeide. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat hij nooit voetballer zou worden. De sterretjes van Feyenoord worden geloof ik al op de kleuterschool geselecteerd. Die droom zou hem afleiden van wat hij wél echt goed kon, maar misschien ook troosten op moment dat er niks voor hem leek weggelegd.

Na een jaar zat het erop. Ik zette hem voor de laatste keer thuis af en hij bedankte me beleefd, zoals altijd. Hij noemde mij nog steeds 'u', hoe vaak ik hem ook had gevraagd dat niet te doen. Hij hield hardnekkig vast aan die afstand tussen ons. Ik voelde me door hem ouder dan ik ben.


like
user_4a2d81232a90081f6fe43ad37686dc0420963863_avatar

Views

2k+

Likeability of 6

Banken vs (studie)schuld

Foto van 'Ebru Umar'

28 AUG 2018

De definitie van een grote schuld is subjectief. Op je twintigste is 20.000 euro een last waar je een leven over gaat doen om terug te betalen, op je veertigste koop je er net een halve auto voor. Pathetisch doen over het onderwerp studieschuld is precies dat: pathetisch. Studeren is een investering in jezelf, een auto is weggegooid geld. Maar op de een of andere manier leven we in een maatschappij waarin het logischer is om geld te lenen voor een auto dan voor een studie.

Het is een discussie die je met werkenden en ook studenten kunt voeren, want een kwestie van logica. Maar zodra banken zich gaan mengen in het onderwerp, promoveert pathetisch naar serieus. Banken hebben maar één doel: zichzelf verrijken. Of, zoals mijn fiscalist het cynisch uitdrukte: „Elke bank wil je een miljoen lenen hoor, Ebru. Moet je wel eerst even twee miljoen zélf storten.” #HOEDAN mag je niet vragen. Stampvoeten ook niet. Banken en ondernemers, zijn de misfits made in hell.

In dat licht bezien is het aardig dat de overheid geld wil lenen om te studeren. Tegen een minimale rente. Sinds banken zijn geprivatiseerd gaat het maar om één ding: het zakkenvullen door lieden als Rijkman Groenink (verpatste de ABN Amro en hield er zelf een miljoen of 25 euro aan over, wordt inmiddels gezien als paria maar hey, die 25 miljoen branden niet in zijn zak) (en ondanks wat elke corporate loonslaaf over hem denkt, wil-ie op een dag zélf ook die 25 miljoen kunnen bijschrijven op zijn rekening). Dat zakkenvullen gaat natuurlijk niet zomaar, het gaat keurig over de rug van ons werkenden, die de restanten van onze verdiende eurootjes (welke restanten?) op een rekening bij een willekeurige bank laten binnenkomen. Het zijn allemaal naaiers. Van Rabo tot ING, van ABN Amro tot Volksbank: klanten moeten niet zeiken om een hypotheek. Zeker niet als ze een studieschuld met zich meezeulen.


likelove
user_75dce962abf6fd4933e2b5c8537d9d22aedb38de_avataruser_514aedd468deed513673b0b78bd1482ebf8f2479_avataruser_9473348dab69503cd8acdbd5a0ce0fd6644a4918_avatar

+1


Views

3k+

Ezelsoren in het geheugen

Foto van 'Elfie Tromp'

23 AUG 2018

Ik staarde naar de twee kogelgaten in de muur en probeerde iets te voelen. Het was een lamlendige zomerzondag en ik was naar het museum gegaan. Ik wilde die dag meer doen dan mijn shirt vuil zweten en ik was niet de enige. Drommen toeristen uit binnen- en buitenland hadden besloten Willem van Oranje’s huis te bezoeken in Delft.

Elke drie minuten herhaalde zich in de gang een projectie van zijn laatste momenten: opkomst van Willems silhouet in cape, klaar om de trap te bestijgen. Uit de nis verscheen een tweede silhouet. Daar was de boef, de bad guy: Balthasar Gerards. Een naam waar James Bond-boeven jaloers op zouden zijn. Hij richt, vuurt, een kruitdamp van pixels waaiert over de muur. Willem valt. De muur kleurt nog vijf tellen rood als het red light district. Dan verdwijnt de projectie.

Soms staat iemand stil om te kijken, maar de meesten sloffen door, laten Willems schaduwlijk aan hun voeten liggen. Gemiddeld bekijkt een museumbezoeker 12 seconden naar een werk. Meer tijd en emotie gunnen we onszelf niet. Ik neem het ons niet kwalijk.


Views

2k+