De wielersport is door 'Lance-gate' in een historisch diep ravijn beland. Hoe ga je daar als sponsor mee om? In eerdere gevallen reageerde Rabobank niet, te laat of laconiek. Waarom? Les één uit het handboek crisismanagement luidt: durf te onderkennen dat iets helemaal fout zit, ben eerlijk, open, transparant en neem proactief het heft in handen.

Een conclusie die kan worden getrokken is, dat er binnen de Utrechtse boardroom enorm veel angst bestaat voor alle consequenties. Gelukkig zien we echter de hand van de communicatieman van de ploeg Richard Plugge en hoofd sponsoring van de Rabobank Heleen Crielaard nu terug en wordt de buitenwacht beter geïnformeerd over het gevoel binnen de bank.

Terecht. Je bent als sponsor geen deelgenoot van deze ellende, maar evenzeer slachtoffer; al lijken de lijnen tussen de bank en de ploeg flinterdun. Daar waar Aegon vorig jaar rondom de perikelen bij Ajax nog kon zeggen ‘we nemen even wat gepaste afstand’, kan die kaart vanuit Utrecht niet meer worden gespeeld. Wat zijn dan wel de opties? Simpel. Rabobank is een geweldige sponsor gebleken, die de wielersport in Nederland weer op de kaart heeft gezet. Dergelijke sponsors zijn dun bezaaid en dienen gekoesterd te worden. Je sponsort echter vanuit het doel positieve associaties ten volle te benutten. Zeker als financiële instelling doe je een spreekwoordelijke moord om de kernwaarden betrouwbaar, eerlijk, bonafide en transparant weer aan je imago verbonden te zien.

Wanneer dan het sponsordomein waarin je al meer dan vierhonderd miljoen euro hebt geïnvesteerd synoniem blijkt voor list en bedrog, lijkt een eind van een prachthuwelijk in zicht. Rabobank dient een grondig onderzoek naar de eigen ploeg op te starten. De moeder aller onderzoeken. Slechts wanneer de onderste steen boven komt en er honderd procent garanties worden gebouwd omtrent de controle over de eigen wielerploeg, behoort continuering van dit historische sponsorship tot de mogelijkheden. Angst is namelijk een slechte raadgever.