Als ik het merendeel van de Nederlandse media moet geloven, zou ik nooit naar Oekraïne moeten gaan. Want er zijn blijkbaar zo veel negatieve dingen in mijn land dat ik er bang van zou moeten worden. Politiek schijnt mijn land, waarin criminaliteit en losbandigheid ook nog eens welig tieren, een drama te zijn. Zelden lees je over de positieve kanten. Waarom ook? Omdat het niet verkoopt en omdat veel mensen kiezen voor de gemakkelijke weg van afzeiken zonder zich in de materie te verdiepen. Gelukkig, zijn er genoeg mensen in Nederland met een gezond verstand en die ook onvoorwaardelijk van voetbal houden. Maar hoe onvoorwaardelijk is de liefde van Nederlanders voor het Nederlands Elftal eigenlijk? Ik merk nu pas het verschil terwijl ik hier zit en de situatie van afstand kan bekijken. Wat ik merk is dat Nederlanders het altijd beter weten en er zijn inderdaad zestien miljoen bondscoaches.
In Oekraïne ligt het anders. Oleg Blohin, de coach van nationale team is een held. Hij is streng, een beetje dictator, niet de beste tacticus, weet er weinig van hoe je met de pers moet omgaan en is soms niet correct in zijn uitspraken. Maar hij heeft een natuurlijk charisma die je bijna lompheid kunt noemen. De Oekraïners zien in hem een persoon die ons team kan leiden. Zelfs nu is gebleken dat we op ons eigen EK geen mooi voetbal hebben laten zien.

Maar voor Oekraïners is het een verademing dat er een ploeg op het veld stond die knokte voor elke centimeter op het veld. Voetbal heeft mensen bij elkaar gebracht. En het gaat eigenlijk veel dieper dan het voetbal zelf. Het gevecht op het veld staat synoniem voor het dagelijkse leven waarin Oekraïners vechten voor hun vrijheid. Vrijheid die zij nooit gekend hebben.

Dat ligt bij Nederland anders, een vrije kleurrijke samenleving. Dit zie je normaal ook terug in het voetbal. Oranje was dan ook voor mij een voorbeeld en ik had dan ook hoge verwachtingen. Iedereen weet hoe het liep. Landgenoten vroegen mij wat er aan de hand was bij het Nederlandse team, maar ik wist het antwoord niet. Op Twitter heb ik hard uitgehaald naar Oranje, ik was een van zestien miljoen coaches die het beter wisten. Nu schaam ik me eigenlijk meer voor het feit dat ik alle schuld bij Bert van Marwijk heb gelegd. Maar ik had wél de vrijheid om dat te doen. Wat dat betreft blijft Oranje voor mij nog steeds een team dat symbool staat voor vrijheid.