“Belachelijk, zo hard als die Armstrong hier omhoog is gereden!” De ergernis van Lotto’s ploegleider Hendrik Redant is grenzeloos, na de tijdrit op de flanken van de Alpe d’Huez waarin Lance Armstrong nog een keer een demonstratie effectief fietsen heeft gegeven. Het verhaal van de 91e Tour de France in 2004 kan, op vier dagen van Parijs, geschreven worden. Weer geel voor The Boss, zijn zesde zege op een rij.

Terwijl de Vlaming Redant tiert en nog maar eens de Tourdirectie belt om te protesteren, ligt Aart Vierhouten wezenloos naar het plafond van zijn hotelkamer te staren. Wat heeft die Yank uit Austin de Nederlander een streek geleverd. Nou ja, hij kan ook zeggen dat hij gewoon niet snel genoeg naar boven is gereden. 54 seconden te langzaam volgens de rekenformule van de commissarissen en dat betekent exit. Zijn Tour is voorbij.

Vierhouten (34) struint enkele uren later door het feestende bergdorp. Hij heeft het advies van zijn kamergenoot Robbie McEwen (‘Kom op Aart, ga wat zuipen in het dorp!’) ter harte genomen en loopt aangeschoten naar de plek waar Mart Smeets net zijn Avondetappe presenteert. Hij herinnert zich de woorden van de NOS-icoon die hem heeft uitgenodigd langs te komen.

Hij schuift inderdaad aan, maar niet op de manier die Smeets heeft bedoeld. Met een glas bier ploft hij neer naast de presentator. Smeets anticipeert keurig, roept dat er in een live-uitzending rare dingen kunnen gebeuren en ondertussen wordt Vierhouten buiten het zicht van televisiekijkend Nederland met zachte hand verwijderd.

Hoewel het zicht beneveld is en blijft, ontdekt Vierhouten wel die leuke vrouw in het publiek. Ze heeft hem eerder op de avond gevraagd of hij de dreun van de Touruitsluiting een beetje kan verwerken. De Avondetappe is amper voorbij, of er is echt contact tussen Aart en Mirjam. Het is kortstondig, want Mirjam heeft met iemand afgesproken in een discotheek op Alpe d’Huez. Iglo is de naam die Vierhouten opbergt in zijn vertroebelde brein.

Twee, drie pullen bier verder wandelt hij richting hotel. Dan bedenkt Vierhouten zich en verandert van koers. Vijf minuten later stapt hij het dampende danshol binnen en spot Mirjam in een handomdraai. Ze praten, dansen, lachen en drinken tot het licht wordt. Zo zwaar als de benen op rug van de col hebben aangevoeld, zo lichtvoetig bewegen zijn voeten over de vloer. En dan, dan is er dat heldere moment. Vierhouten ziet in gedachten McEwen. Plotseling is de Tour terug. Nee! Robbie wordt gek als hij merkt dat ik er niet ben. Vierhouten kust Mirjam snel gedag. Zie je in Nederland, in die trant.

Nachtmerrie? Welnee, een gloriedag. Het is nu 2013. Aart en Mirjam zijn een gelukkig stel. Soms kun je beter sneuvelen op een berg dan Parijs zien…