“In de nacht dat het gebeurde, kon ik niet slapen. Ik hoorde mijn vader beneden rommelen. Opeens was er een knetterend geluid en in de raampjes bovenin de deur zag ik licht. Ik vond het gek, maar begreep niet direct wat er aan de hand was. Mijn vader moet ook wat gehoord hebben, want hij trok de deur van de zitkamer open en riep direct: ‘brand!’. Maar de ernst van de situatie drong nog niet tot mij door. Hij stormde naar boven en sprong, met mij in zijn armen, van de brandende trap af. Hij wilde weer naar binnen om mijn moeder en zusjes te halen, maar de vlammen kwamen al uit het dak geslagen. Instinctief wist ik toen al, ook al was ik nog maar negen jaar, dat mijn zusjes en moeder dat niet konden overleven.”

Ik zag enkel mijn vader
“Mijn vader en ik werden met de ambulance naar het brandwondencentrum gebracht. Pijn had ik niet, maar mijn gezicht voelde vreemd aan en de rillingen liepen over mijn rug. Eenmaal in het ziekenhuis heb ik mijn vader tijdens de opname nog even gezien, maar al snel werden we van elkaar gescheiden. Ik kreeg een slaapmiddel en toen ik wakker werd, lag ik aan de beademing en zaten mijn grootouders en andere familieleden met bedrukte gezichten aan mijn bed. Mijn herstel ging vlot. Ik mocht snel van de beademing af en er werd huid van mijn benen op mijn gezicht getransplanteerd. Het allerergste was dat ik mijn vader niet mocht zien. Men was bang dat ik het niet zou kunnen verdragen om hem aan de beademing te zien liggen met zijn verwondingen. Maar toen het eenmaal zo ver was, was ik alleen maar blij. Ik zag geen slangen of apparaten, maar enkel mijn vader.”

“Mijn mama is verbrand”
“Klasgenootjes kwamen bij me op bezoek in het ziekenhuis. Kinderen gaan er zo makkelijk mee om, heb ik gemerkt. Ook nu met vriendinnetjes van mijn driejarige dochter. Dan hoor ik haar vertellen: ‘Mijn mama is verbrand.’ Precies zoals het is. Mijn littekens zijn nooit een issue geweest. Ik ging eenmaal in de puberteit gewoon op stap en ik had gewoon vriendjes. Door de jaren heen heeft alles een plaats gekregen. Toen ik trouwde en moeder werd, miste ik mijn moeder erg. Maar ik geloof dat mijn positieve levenshouding me sterk maakt. En dat draag ik graag uit als ambassadeur van de Brandwonden Stichting. Die taak neem ik heel serieus. Ik realiseer me dat een oproep van mij richting de politiek om bijvoorbeeld vlamvertragers in meubilair verplicht te stellen, heel krachtig overkomt. Zoiets had voor mij een groot verschil kunnen uitmaken. Dat ik die zingeving aan mijn brandwondenlittekens kan geven, is prettig.”