Recensie: Pearl Jam in Ziggo Dome - Liefde zonder sleet (*****)

17 juni 2014 om 07:13 door Mario Wisse

Mooi tafereel. Halverwege Even Flow hijgt Pearl Jam-zanger Eddie Vedder een minuut of vijf uit aan de zijkant van het podium terwijl zijn twee dochtertjes hun vader knuffelen en zijn gezicht deppen met een handdoek. Ondertussen speelt de rest van de band verder, net zoals ze dat deden nadat hun frontman het publiek was ingedoken tijdens het legendarische optreden op Pinkpop tweeëntwintig jaar geleden.

Tijden zijn veranderd, maar op Pearl Jam en op de liefde tussen Pearl Jam en Nederland zit geen sleet. Bijna drie uur lang wordt de Ziggo Dome maandagavond platgespeeld, en dat met een standaard lichtshow en zonder spectaculaire projecties. Pearl Jam speelt gewoon. Of gewoon, het komt de hele avond vanuit de tenen. En dat Eddie Vedder mankt en daarom voornamelijk - met de onafscheidelijke fles wijn in de hand - achter zijn microfoonstandaard vertoeft, maakt niet uit; de Ziggo Dome hangt aan zijn lippen. Of het nu om klassiekers als Rearviewmirror, Better Man of Alive gaat of om nieuwe nummers van het vorig jaar uitgekomen Lightning Bolt; publiek en band wagen een serieuze poging om het dak eraf te krijgen.

Het hoogtepunt zit in de eerste toegift. De bandleden hebben er inmiddels een paar krukken bij gepakt en zetten Footsteps van Lost Dogs: B-Sides and Rarities uit 2003 in, een relatief onbekende ballad die door Vedder grotendeels met de ogen dicht gezongen wordt. Als hij ze open had gehouden had hij waarschijnlijk het kippenvel in de zaal kunnen zien.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties