Een exotische dame met rieten rokje lacht je tegemoet op de poster aan de voordeur. Haar handen houden een kleine gitaar vast. Niet zomaar een gitaar, maar een ukelele. Binnen hangen de ukeleles overal aan de muren. Qua grootte zijn ze allemaal hetzelfde, maar met kleuren als roze, groen of een print ziet het er zeker niet saai uit. In een hoekje op de bank zit eigenaresse Candace Bloom (53) te tokkelen op haar eigen instrument. “Het geluid is zo rustgevend, je ontstrest er helemaal van.” En inderdaad: zodra je de ogen sluit, waan je jezelf op een bounty-eiland. Nog geen half jaar geleden opende de Amerikaanse Bloom de Uke Boutique aan de Lijnbaansgracht. “Ik wilde totaal iets anders en weg uit Amerika. Toen kwam ik hier terecht. Vanaf het begin wist ik dat ik een winkel wilde openen en in combinatie met mijn achtergrond als muziek-lerares kwam ik bij de ukelele uit.” Voor Bloom is haar winkel een gat in de markt. “In Amerika en Canada is de ukelele enorm populair, dus ik was verrast dat het multiculturele Amsterdam nog geen speciaalzaak had. Vorig jaar speelde ik wel eens op een bankje in het Vondelpark en dan zag ik de mensen raar kijken. Ze zullen vast gedacht hebben wie die vrouw met die gekke kleine gitaar was”, lacht ze.

Bloom is blij dat steeds meer Nederlanders de weg naar haar winkel weten te vinden. Ze verkoopt namelijk niet alleen maar ukeleles, maar geeft ook les in het spelen ervan. “Al is het lastig dat ik nog geen Nederlands spreek. Gelukkig reageren klanten begripvol en schakelen ze over op Engels. Maar ik wil de taal zeker gaan leren!” In december is Bloom een orkestgroep gestart. Met het Ukulele Orchestra Of Amsterdam hoopt ze het instrument meer bekendheid te geven en in de toekomst veel op te kunnen treden. “Momenteel bestaan onze bijeenkomsten vooral uit jamsessies, maar ik zou graag op Amsterdamse festivals willen spelen.”

Zelf heeft ze meerdere ukeleles in haar bezit die ze regelmatig in de winkel bespeelt. “Als mensen zelf willen oefenen, geef ik ze mijn ukelele.” Voor Bloom moet de ukelele wel altijd goed afgestemd zijn. “Niets is erger dan een verkeerde toon, dat is echt de basis.” Lachend voegt ze daaraan toe: “Mijn motto is niet voor niets ‘tune it or die!’”