“Hola!”, glimlacht de vrouw ons al van verre toe. In rap en onverstaanbaar Spaans zet ze haar monoloog voort, terwijl de grijns op haar gezicht geen seconde verslapt. Haar handen bewegen druk en haar vingers wijzen alle kanten op. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat de schoonmaakster speciaal voor ons is blijven wachten in het prachtige landhuis Finca Las Longueras bij Agaete, aan de noordkant van Gran Canaria. Ze trekt ons van enthousiasme mee voor een korte rondleiding door het gebouw en uiteindelijk onze kamer. Hoewel kamer…het mag met recht een half huis worden genoemd. Tevreden laten we ons niet veel later vallen op het hemelbed in de authentieke slaapkamer, die aan het eind van de negentiende eeuw is gebouwd en sindsdien nauwelijks is veranderd. “Buenas noches.”

Finca Las Longueras is gelegen in de Vallei van Agaete, enkele kilometers van de noordwestelijke kust van het Spaanse eiland. Het koloniale landgoed leent zich uitstekend voor het verbouwen van gewassen, blijkt tijdens een korte wandeling. Sinaasappelbomen, uienvelden en guave-vruchten zijn er te over. Maar ook worden bij de finca citroenen verbouwd (voor eigen gebruik, zo leren we) en is Miguel, die al van jongs af aan in dienst is bij de eigenaren, druk bezig met zijn koffiebonen. Trots opent hij de zak met daarin de nog onbewerkte bonen. “Het is door de wind erg moeilijk om ze goed te laten groeien, maar we willen een traditie uit het verleden in ere herstellen.” Proeven van de zelf verbouwde koffie kunnen we niet, dat is voorbehouden aan de eigenaren van het landhuis. “Ze komen binnenkort langs en hiermee hopen we ze te verrassen”, vertelt de trotse man.

Verblijven in de Vallei van Agaete is verblijven in een op het oog vreedzaam en onbekommerd leven. Ingesloten door de bergen weerklinkt overdag niet veel meer dan het geblaf van een enkele hond, het gekraai van de hanen en het gespin van de huiskatten. Eén ervan – we noemen hem poes – lijkt oprecht blij met de twee bezoekers die hem bij het zwembad aaien. Veel meer dan dat doen we niet, maar toch slaagt poes erin ons de nacht erna wakker te krijgen door met zijn kop door ons geopende slaapkamerraam luidkeels te miauwen. Hoewel de wekker drie uur ’s nachts aangeeft, kunnen we er wel om lachen.

Hotelmanager Lourdes Pérez Mederos is er een dag later om wat meer te vertellen over de finca. “Het is natuurlijk een prachtige accommodatie en de rust zoals die hier nu heerst, willen we natuurlijk niet verstoren. Wist je trouwens dat we hier ook een heuse kapel hebben?”, vraagt ze terwijl ze ons meetrekt naar de zijkant van het gebouw. En inderdaad, verborgen achter twee dikke houten deuren bevindt zich een minikerkje, waar de mensen uit de buurt regelmatig bijeen komen om stil te staan bij het rooms-katholieke geloof.

Lourdes – de enige op het landgoed die de Engelse taal machtig is – tipt ons daarna over wandelingen die in de buurt kunnen worden gemaakt. Ook is zij een kenner als het gaat om de leukste en lekkerste restaurantjes in de omgeving, blijkt als we op haar advies voor een lunch belanden in Las Nasas. De ligging van het restaurant is prachtig. Gelegen aan de haven van Puerto de las Nieves straalt het pand van buiten niet veel goeds uit. Maar het terras kijkt uit over het water, met daarachter de machtige Canarische bergen. En het eten…dat is verrukkelijk, zo ondervinden we aan den lijve. Voor iets meer dan 8 euro per persoon doen we ons tegoed aan een voorgerecht, hoofdgerecht (uiteraard verse vis) en een drankje. Ook hier kom je nauwelijks uit de voeten met het Engels, maar de plaatselijke bevolking heeft een glimlach die vastgeroest lijkt in haar gezicht.

“Pan? Pan?”, wijst de verkoopster bij wie we even later een flesje water kopen naar het brood dat achter haar ligt. In ons beste Spaans (“No, gracias”) wijzen we dit af. Maar daarmee neemt ze geen genoegen. “Pan? Pan? Liv, liv?”, vervolgt de stevige tante aan één stuk door. ‘Liv?’, vragen we ons enige tijd af. Maar dan zien we het bord waarop staat dat het appartement boven de winkel kan worden gehuurd. “No, gracias”, bedanken we opnieuw lachend.

Eenmaal terug op de finca wacht poes ons al spinnend weer op. Na een kleine aai over de bol van de viervoeter slenteren we op ons gemakje weer naar het zwembad van het landgoed. Het zonnetje schijnt, de geur van verse citroenen komt ons tegemoet en de wind doet de dadelpalmen om ons heen zachtjes ritselen. “Miauw”, klinkt het zachtjes naast ons. En met dat geluid dutten we tevreden in, een vreedzame glimlach op ons gezicht.

Over de reis
• Metro boekte via Eliza was here (www.elizawashere.nl). Dit is een organisatie die rond de Middellandse Zee unieke vakantieadressen aanbiedt gebaseerd op ‘kleinschaligheid en genieten’.
• Voor alle vliegvakanties van Eliza was here geldt dat ze worden geboekt op pakketbasis. Dat betekent dat naast de vlucht voor een accommodatie en een huurauto wordt gezorgd.
• Agaete ligt aan de noordwestelijke kant van Gran Canaria. In de directe omgeving vind je geen mooie zandstranden.
• Natuurliefhebbers kunnen hun hart wél ophalen. In de vallei en omringende bergen zijn diverse (pittige) wandeltochten te maken.
• Hoewel het op Gran Canaria vaak lekker weer is, is dat niet altijd het geval. Aan de noordkant van het eiland hangt regelmatig een wolkendek dat pas verdwijnt na het passeren van de eerste bergen.
• Gran Canaria ligt ten westen van Afrika, op ongeveer 4,5 uur vliegen van Nederland. Omdat het een Spaans eiland is, kun je er wel gewoon met de euro betalen.