Stephanie Sinclair (1973) legt kinderhuwelijken al vele jaren vast om aandacht te vragen voor de schadelijke traditie. “Ik kwam in aanraking met het onderwerp toen ik een reportage maakte over zelfverminking onder meisjes in Afghanistan”, legt de fotografe uit. “Velen van hen waren heel jong uitgehuwelijkt, soms al op 9- of 10-jarige leeftijd. Ze waren zwaar getraumatiseerd door misbruik binnen het huwelijk.”

Kinderhuwelijken komen voor in meer dan vijftig landen, vooral op het platteland. In de meeste landen is de praktijk inmiddels verboden, maar toch gebeurt het nog illegaal. Jaarlijks worden zo’n tien miljoen meisjes onder de 18 jaar uitgehuwelijkt, met name in Afrika bezuiden de Sahara en Zuid-Azië. De grote overeenkomst tussen de landen is dat de meisjes hierdoor jong van school worden gehaald.

Maar er bestaan ook verschillen. “In Ethiopië vluchten veel meisjes van huis weg. Ze vallen helaas vaak in handen van mensenhandelaren en belanden in de prostitutie”, aldus Sinclair. In landen als Jemen en Afghanistan is het cultureel taboe om weg te lopen. “Meisjes lopen daar het risico om te worden gedood omdat ze de eer van de familie hebben beschadigd.”

De percentages van doodgeboren kinderen en moeders die overlijden bij de bevalling liggen hoog onder vrouwen jonger dan 18. De meisjes zijn lichamelijk nog niet volgroeid. Daarnaast is een ziekenhuis op het platteland vaak ver weg. “In het Westen beginnen de levens van de meisjes in hun tienerjaren, hier eindigen hun levens op die leeftijd, zei een gynaecoloog in Jemen tegen me”, herinnert Sinclair zich. Organisaties als Human Rights Watch en Girls not Brides pleiten er dan ook voor dat meisjes op z’n vroegst op hun 18e trouwen.

Sinclair: “Veel van de jonggetrouwde meisjes die ik heb gefotografeerd zijn heel verdrietig. ‘Vertel de wereld alsjeblieft mijn verhaal’, drukken ze me op het hart. Ze vertellen allemaal hoe bang ze waren voor seks met hun man, voor huiselijk geweld en voor het vroeg krijgen van kinderen.” Echt jonge kinderen begrijpen niet eens wat er gebeurt en denken dat het feest is.

Het grootste probleem voor de meisjes zijn de voortdurende verkrachtingen binnen het huwelijk. “Je kunt je niet voorstellen hoe erg het is om dat mee te moeten maken op zo’n jonge leeftijd en er is geen uitweg. “Echtgenoten zien de meisjes als hun persoonlijk eigendom, met wie ze kunnen doen wat ze willen. In de gezinnen van hun man hebben de jonge meisjes niets te vertellen, waardoor misbruik en uitbuiting op de loer liggen.”

Armoede, onwetendheid en culturele tradities liggen ten grondslag aan kinderhuwelijken. “Mensen weten vaak niet wat de lichamelijke en geestelijke gevolgen zijn voor de meisjes en hun baby’s, maar ook niet welke kwalijke gevolgen het heeft voor de hele gemeenschap.” Hele generaties meisjes en vrouwen krijgen geen opleiding en doen laagbetaald werk, waardoor zijzelf en hun kinderen in armoede opgroeien. Sinclair hamert dan ook voortdurend op voorlichting voor de hele gemeenschap.

De Amerikaanse journaliste maakt niet alleen foto’s van kinderhuwelijken, maar geeft ook lezingen over de traditie. Sinclair werkte jarenlang in Irak en Libanon, maar woont momenteel in New York. “Ook in mijn eigen land worden kinderen onder de 18 uitgehuwelijkt: bij de fundamentalistische mormonen.”