“Boeehhhh!!!”, klinkt het opeens vlak voor me. Verschrikt rem ik voluit, waarbij mijn mountainbike aan de achterkant bijna wegglijdt. Op een van de bosrijke bergpaden in de buurt van het Zwitserse plaatsje Maienfeld sta ik oog in oog met een koe. Ook het dier is geschrokken. Ik zal ongetwijfeld de eerste mens zijn geweest die hier vandaag is langsgekomen, want de rust regeert in het kanton Graubünden.
Wie aan Zwitserland denkt, denkt aan bergen. Maar hoewel het land geen zee heeft, is ook het water in overvloed aanwezig. Niet alleen stromen honderden riviertjes kriskras door het land, in Graubünden begint ook de Rijn, die vervolgens ruim 1.200 kilometer verder uitmondt in de Noordzee. Het Duitstalige kanton is trots op het water en die visie wordt gedeeld door de Zwitser Ernst Bromeis, die deze week is begonnen aan zijn zwemtocht over de Rijn. Ruim 1.200 kilometer is hij onderweg.

Wie de regio bezoekt, moét er per fiets op uittrekken. “Ja wacht even, met al die bergen kom ik nauwelijks vooruit”, hoor ik je denken. Geen probleem. Vele fietsverhuurbedrijven bieden je de mogelijkheid per e-bike op pad te gaan. Dat klinkt suf, maar is het niet. Je zult merken dat je alsnog genoeg aan het trappen komt...

Onderweg ervaar je de puurheid van de bergen. In het dal zijn volledige grasvelden geelgekleurd met paarden- en boterbloemen, terwijl honderden meters hoger de sneeuw nog ligt. Wie in het voorjaar gaat, dient wel genoeg kleding mee te nemen. Zo viel vorige week maandag nog sneeuw in de omgeving van het plaatsje Thusis, maar schoot het kwik op diezelfde plek vijf dagen later richting de 28 graden.
Samen met mijn ervaren gids Giovanni rust ik tijdens een fietstocht op deze warme dag uit even uit op een bergweide. “Niet slecht hè?”, vraagt hij met een glimlach. Want hij weet al wat ik ga antwoorden. “Wunderschön!” In stilte turen we richting de vallei. Voor ons klingelen koeienbellen, op de achtergrond raast het water door een beekje. Ja, dit is “wunderschön”.