Ruldolph van Veen komt net terug uit de studio van Koffietijd. Hij was te gast om te praten over zijn kookzender 24kitchen en heeft ook nog een gerecht klaargemaakt. De opzet van het programma Koffietijd is tekenend voor hoe er in Nederland tegen koks op televisie wordt aangekeken, vindt Van Veen. ‘Als sausje over een programma’, maar hij haast zich om te zeggen dat daar niets negatiefs aan is. Het is wel precies de reden waarom hij met de zender is begonnen. “Ik was een alibikok.”

Wat wil je in De Hoed gooien?

Dat Nederland toe is aan koken met verse gerechten. Ja, ik zal altijd een positief antwoord geven. Al die vragen over wanneer ik uit de kast kom. Ik denk dan: gaan we weer. Leuk als jij dat wilt weten, maar ik hou heel veel van mijn vriendin. Bovendien: ik ken heel veel leuke homomannen en ga daar dus  nooit iets over zeggen. En dan die vragen over wanneer ik mijn haar weer blauw verf... Zo krijg je twintig jaar hetzelfde verhaal van die zure journalisten met hun aannames.

Hoe komt het dat er in Nederland geen kookprogramma’s zijn?
Ik heb geen idee. De publieke zenders wijzen naar de commerciëlen. Die vinden dat kookprogramma’s daar meer thuis horen. De commerciëlen hebben koken alleen omarmd omdat het makkelijk is om op die manier producten te verkopen. Makkelijker dan tijdens een babbeltje aan een tafel. Daarom kwam de alibikok in beeld in allerlei verschillend formats. Waarom niet een stap verder, denk ik dan?

Hoe was het om als alibikok bij Life & Cooking te werken?
Een vrolijk gevecht. Ik ben daar in 2000 mee begonnen na een kort gesprekje met Carlo en Irene. Ik vond het heel leuk om met hen te werken, maar ik wist niet welke richting het programma op ging. Dat was geen gemakkelijke weg. Ik moest mijn rug recht houden en eerlijk communiceren. Nooit was ik enthousiast om een maaltijd uit een pak te koken. Van die pakken met een prachtige foto op de buitenkant, maar twee zakken poeder binnenin.

Moest  je wel aan de slag met die pakken?
Ik deed dat uiteindelijk toch niet. Een andere kok maakte in het programma bijvoorbeeld wel een makkelijke maaltijd uit een pak. Dat filmpje werd dan tussendoor uitgezonden. Daar zei ik nooit iets over. Als Carlo of Irene dan zouden vragen of ik het gezien had, antwoordde ik onnozel: “Dat heb ik helemaal gemist. Ik was druk met het snijden van de paprika’s.” Altijd ben ik op mijn qui-vive geweest om niet voor een karretje gespannen te worden waar ik niet voor wilde staan. Mijn beroep en carrière neem ik serieus en dat wil ik niet besmetten of vergooien met een sponsordeal die zes maanden duurt.

Waarom ben je dan toch al die jaren bij het programma gebleven? Je had toch ook de keuze om weg te gaan en anoniem vanuit de keuken het ambacht uit te dragen?
Ik ben twee keer bij Life & Cooking vertrokken puur vanwege dat gevecht. Na drie jaar heb ik zelf een kerstspecial gemaakt. Voor niets. Die werd heel goed bekeken. Daar bleef het bij. Ik ben doorgegroeid tot communicatiekok. Mijn drijfveer is liefde. Aan het einde van je leven, wil je dat het er toe gedaan heeft. Als Frans Bauer hier een cake komt bakken in het programma, wil ik dat hij goed uit de verf komt. Kok is een dienend beroep.

Wilde RTL geen eigen kookprogramma?
Nee, zenders willen een afvalrace. Met drama en een ‘presentatrette’, die ook een voice-over doet, een oud soapie uit Goede Tijden. Ik noem geen namen. Mensen zien vanzelf wel wat ik bedoel. Je ziet mij op heel veel evenementen niet, omdat daar bepaalde personen komen. Het moet niet draaien om de presentator. Ik doe dit weekend een show in de Heineken Music Hall. Drie generaties die houden van koken en bakken kunnen er een leuke avond hebben. Een avondvullende show waarmee we de zender dichtbij de kijkers brengen en bezoekers elkaar kunnen ontmoeten.

Hebben ze bij RTL de haren niet uit het hoofd getrokken na het succes van 24ktichen?
Dat is niet zo hard uitgesproken. John de Mol was de enige die mij belde om te feliciteren met 24kitchen. Hij heeft Leo van der Goot langs gestuurd of wij programma’s konden maken voor SBS6. Maar daar hebben wij geen tijd voor.

Een presentator zei laatst: iedereen die op tv komt, is ijdel.
Ik ben ijdel ja, in voldoende mate. Als ik bij jou kom eten, poets ik mijn schoenen en doe een schoon shirt aan. Mijn auto is altijd schoon en fris. Anders kun je denken dat mijn aanrecht ook vies is. Ik speel geen rol.

Je wil graag dienend zijn, maar leidt blauw haar niet de aandacht af van je boodschap?
Als puber moest ik kiezen tussen blauw haar of de koksschool. De dag nadat ik mijn meesterkok-diploma had gehaald, verfde ik mijn haar blauw. Ik wilde bewijzen dat blauw haar er niet toe deed in een heel conservatieve wereld. In het begin kreeg ik kritiek van koks in een morsige koksjas. Ik vond het gewoon heel mooi, vooral babyblauw. Die wens moest eruit. Net zoals ik heel graag voor de Sex Pistols wil koken. Alles wat je wilt, komt op een punt bij elkaar. Niemand hoeft dat te begrijpen. Ik wil ook de eerste kok zijn die op de maan kookt. En natuurlijk 24kitchen uitbouwen in andere landen. Het mooiste vind ik dat een vader zegt: mijn zoontje is door jou aan het koken geslagen. Deze zender is mijn levensinvulling.