Je bent in Alaska geweest, Canada, de VS, Nicaragua, Colombia…Waar zit je nu?  

Ik ben nu in Senador in Brazilië, vlakbij Bolivia. Met een vriend was ik vanuit Suriname naar de monding van de Amazone gefietst. Daar ging ik weer alleen verder: 4000 kilometer dwars door de Amazone, waarvan 2500 onverhard.

En?

Weken achtereen fietste ik over de Transamazonica, een weg van gortdroog gravel die in de jaren zeventig is aangelegd om de Amazone te ontginnen. Ik zag weinig, werd verblind door stof. Je denkt: regenwoud, daar is water, maar juist dat was vaak lastig te vinden. En héét! Huilend heb ik me afgevraagd: waarom doe ik dit?

Nou?

Ik had vooraf bedacht: van de Noordpool naar de Zuidpool fietsen, dat doet iedereen. Er moest nog iets moeilijks bij. Dat heb ik geweten. Ik begon aan de Amazone op mijn mentale top en met benen zo sterk als Lance Armstrong op de dope. Maar na een maand ben ik lang niet meer zo stoer.

Wat voor bijzondere vaardigheden vergt fietsen door de Amazone?

Je moet goed tegen de hitte kunnen en geen kracht verspillen. Elke etappe moest ik zorgen dat ik vóór drie uur een slaapplek had gevonden in de buurt van een waterbron. Zo kon ik voor de volgende ochtend mijn kleren wassen en drogen. Je moet weten hoe je een wiel spaakt.   

Niet eenzaam?

Valt mee. Al vanaf Panama fiets ik een route waar geen toerist te vinden is. Dat maakt ontmoetingen met lokale bevolking des te intenser. Het scheelt ook dat ze in Brazilië van bier en biljart houden.

Wat was het mooist, de afgelopen maand?

De ochtenden zijn het mooist. Dan cirkelen de papegaaien boven mijn hoofd door hun gebied. Dat is mooi ontwaken.

Wat ligt er in het verschiet?

Ik ben op weg naar de Andes. Ik heb zin om naar 4800 meter te klimmen. Ik heb zin in vergezichten, heb zin in de kou, al vraag ik me wel af of ik mezelf een beetje warm kan houden. Ik ben echt vel over been. Van Cusco fiets ik naar La Paz via Death Road: een smalle weg met een ravijn van een kilometer aan de ene kant en een rots van een kilometer aan de andere. Na de Andes komen de zoutvlaktes en daarna fiets ik rustig naar Mendoza in Argentinië, waar mijn vader een stuk met me op zal fietsen.

Als je dan uiteindelijk in het zuiden van Patagonië aankomt, is het dan echt klaar?
Mmm. Misschien dat ik mijn sponsor zo gek krijg dat ik dwars door Afrika terug naar huis mag fietsen.