Voordat ik naar Londen afreisde, vroeg ik me altijd af hoe het zou zijn om de Spelen van dichtbij mee te maken. Nu ik me er middenin bevind, heb ik er bijna geen woorden voor. Is het groots? Ja. Is het spectaculair? Ja. Is het fantastisch? Ook. Het moment dat we met een paar duizend man Marianne Vos naar een gouden medaille schreeuwden vanaf de tribune in het Holland Heineken House vergeet ik nooit meer. Alle gespannen gezichten toen de sprint ingezet werd en de ontlading toen Marianne de finish als 1e passeerde. GOUD!

Vanochtend zat ik met twee collega's van het HHH en een vriendin uit Amsterdam Lennart Stekelenburg en Sebastiaan Verschuren aan te moedigen bij de series zwemmen in het Olympisch Park. Zwemmen is een fantastische sport en het was echt magisch om live te zien. Het hele stadion ging uit z'n plaat. Bij elke discipline weer opnieuw. Dat Sebastiaan Verschuren zich kwalificeerde voor de halve finale, was erg mooi. In deze eerste week heb ik al zoveel mooie momenten meegemaakt. En dan hebben we de huldigingen nog niet eens gehad. Morgenavond komt Marianne haar gouden plak vieren én komt Jan Smit optreden. Wéér een avond voor in de boeken!