Verdriet en woede vochten gisteren tijdens een emotionele bijeenkomst van de nabestaande om voorrang. Naast rouw bleek er veel onmacht en wanhoop te leven bij de families die al dagen met lede ogen het gesjouw met lijken en persoonlijke eigendommen moeten aanzien. Ze kwamen dan ook niet alleen om het verdriet te delen, maar ook om vragen, heel veel vragen te stellen.

Volgens Victor Jammers, directeur van Slachtofferhulp Nederland was de belangrijkste vraag hoe lang het duurt voordat de slachtoffers weer terug zijn in Nederland. "Er is veel boosheid", zei Jammers, na afloop van de bijeenkomst tegen persbureau ANP. "Over dat er nog geen zicht is op wanneer de stoffelijke overschotten terugkeren. Over het gesol met de lichamen. Ze hebben de regering gevraagd om alles wat binnen hun bereik ligt te doen om de lichamen terug te krijgen."

Na afloop bracht een zichtbaar geroerde koning Willem-Alexander, ook namens koningin Maxima, de onmacht en wanhoop van de families onder woorden. "Veel mensen zeiden ons: 'Wij willen tenminste waardig afscheid kunnen nemen van onze dierbaren.' Wij begrijpen hun frustratie en hun gekwetstheid. En we delen hun innige wens dat er klaarheid komt over de oorzaak van de ramp."

Ongeveer duizend nabestaanden waren naar Nieuwegein gekomen. De 'genodigden' bleven buiten beeld. Voor de zekerheid was het hele gebied rondom het kleurloze congrescentrum, geflankeerd door een interieurcentrum en een McDrive, aan het oog ontrokken door zwarte schermen. De verzamelde wereldpers werd op afstand gehouden. Verslaggevers van over heel de wereld stonden bij een zijingang opgesteld om het komen en gaan van kabinetsleden en de Oranjes vast te leggen. Een parkeerplaats vol met auto's was de enige stille getuige van de rouw binnen.

Daar werd vooral goed naar de nabestaanden geluisterd, zo zei koning Willem-Alexander in zijn eerste publieke verklaring na de ramp. "We weten dat hun verlies niet meer goed te maken is. Het verdriet is immens. Het enige dat wij vandaag konden doen, is bij hen zijn en luisteren naar hun verhaal. Deze vreselijke ramp heeft een diepe wond geslagen in onze samenleving. Het litteken zal zichtbaar en voelbaar blijven. Tot in lengte van jaren."