Een feestvakantie in Spanje, dat was het plan van de destijds 19-jarige Debbie van der Putten. Op die vakantiebestemming kwam ze nooit aan. De buschauffeur viel achter het stuur in slaap. De bus kantelde en Debbie verloor haar rechterarm. Maar als je haar vraagt of ze de klok terug zou willen draaien, zodat ze niet in de bus zou stappen, is haar antwoord niet direct ja. “Natuurlijk zou ik graag twee armen willen, maar ik zou nooit willen missen wat ik nu allemaal heb meegemaakt.”

Je staat levensgroot op billboards door heel Londen, vertel.
De billboards zijn onderdeel van een campagne van Models of Diversity. Dit is een non-profit organisatie die modellen die niet aan het standaard plaatje voldoen, promoten. Ze hebben mij gevraagd hierbij te helpen.

Waarom is dat belangrijk?
De Paralympics zijn in volle gang, nu zie je op veel plekken beelden van atleten die ledematen missen, maar daarnaast zie je nooit modellen met een beperking, dat vind ik belachelijk. Het is iets heel natuurlijks, iets wat iedereen kan overkomen. Ze hoeven van mij echt niet op elke straathoek te hangen, maar een betere afspiegeling van de samenleving in de mode zou wel goed zijn. Ook na de Paralympics wil ik me hard blijven maken voor deze groep. 

Hoe ga je dat doen?
Bijvoorbeeld door modeshows te bezoeken. We gaan in gesprek met designers. Door een handicap ben je niet minder mooi. Ik denk dat consumenten ook moe zijn van 1,80 meter lange, graatmagere modellen. Ik hoop dat het normaler wordt om modellen met een beperking te zien.
 
Hoe reageren die designers?
Altijd heel positief. Maar op de een of andere manier zien we dit nog niet terug in de modewereld.

Zijn er merken die wel gehandicapte modellen gebruiken?
Er zijn wel enkele campagnes met modellen met een beperking, maar we zien toch ook vaak dat zij gehandicapte modellen inzetten om te choqueren.
 
En dat is niet de bedoeling?
Het is een begin. Het is de eerste stap naar het ‘gewoon’ worden hoop ik.
 
Was jij al model voor het ongeluk?
Nee, pas in de revalidatiekliniek werd ik benaderd met de vraag of ik mee wilde doen aan de Mis(s) verkiezing van Lucille Werner. Zo is het balletje gaan rollen.
 
Wil je model blijven?
Ik wil nu een stapje terug zetten als model. Ik scout modellen met een beperking en probeer ze aan een agency te helpen. Er zijn zoveel meiden die het wel kunnen, maar geen kans krijgen. Ik zie liever een ander op de cover van een tijdschrift, waar ik aan heb bijgedragen, dan dat ik er zelf op sta. Enerzijds wil ik laten zien dat wij onderdeel zijn van de maatschappij, anderzijds wil ik laten zien dat je niet minder mooi bent met een handicap.