Willem Holleeder is een ware cultheld geworden door zijn werk als columnist voor de Nieuwe Revu en zijn aanwezigheid bij radio 538. De media kunnen niet meer om hem heen. “Het Holleeder-geknuffel moet stoppen!” schreeuwt een kop van de Telegraaf. Vele mensen hebben kritiek op het podium dat Holleeder heeft gekregen, waaronder John van den Heuvel. “John van den Heuvel moet niets zeggen,” zegt Holleeder. “Hij heeft mij als eerste uitgenodigd voor een interview. Daarbij zou hij een villa voor me huren waar ook mijn familie en vrienden konden verblijven. Wij mochten bepalen wat er gevraagd werd en wat er uitgezonden of geschreven werd. John zal dit vast gaan ontkennen vanaf morgen, dus hier heb je de e-mail waarin John me alles vraagt.” Maar is de e-mail authentiek, kunnen we Willem überhaupt wel geloven in de dingen die hij zegt? “Mij hoef je niet te geloven, mij maakt het allemaal niets uit. Als ik vanavond vragen niet wil beantwoorden, doe ik het niet. De rest wat ik vertel, zal allemaal eerlijk zijn.”

Een eerlijke persoon dus. Maar hoe is Holleeder geworden tot de persoon die hij nu is? Wat heeft hem gevormd tot crimineel? “Vroeger werd ik in elkaar geslagen door mijn vader. Hij was een vreselijke man. De enige keren dat ik echt doodsbang ben geweest, waren de keren dat mijn vader me naar beneden riep. Dan kreeg ik weer een pak slaag. Hij sloeg mij en mijn moeder. Maar ik voed mijn kinderen het tegenovergestelde op. Ik heb mijn kinderen nooit geslagen. Ik verwen ze juist zoveel mogelijk. Ik heb veel jaren van hun leven gemist.” Veel jaren gemist door te leven in een gevangenis na gepakt te zijn voor de grootste ontvoering in Nederland ooit: de Heineken-ontvoering.

Over de Heineken-ontvoering zijn veel vragen te stellen. Allereerst: waarom Heineken? “We hadden eerst een paar andere geprobeerd. Wisse Dekker, van Philips. En een privébankier. Die ging niet door, omdat een van ons zijn sleutels had vergeten. Stonden we daar voor de deur.” Heeft de 54-jarige crimineel Heineken gekozen om zijn gewelddadige vader te wreken die voor de biermagnaat werkte? “Nee. Heineken kon het geld makkelijk ophoesten. Het had niets met mijn vader te maken.” Spijt? “Spijt is een machtig woord. Je moet nadenken over dingen die je doet. We zijn te ver gegaan. Ik zou het geld graag terug willen geven. Ik heb spijt van de kettingen waaraan we Heineken hebben vastgemaakt. Dat was Middeleeuws en schaam ik me voor. Maar we deden het voor hen, ze mochten zichzelf niets aandoen. Misschien waren ze in deze situatie suïcidaal. Het is allemaal geen goede keuze geweest. De ontvoering mocht ook geen drie weken duren. We raakten in paniek. Uiteindelijk hebben we ook de deuren opgemaakt zodat Heineken en Doderer met elkaar konden praten. Het eerste wat Heineken zei was: “Ab, kerel, wat doe jij hier? Jij hebt toch geen geld?” Het was een bikkelharde man.”

Over de andere aanklachten heeft Holleeder maar één ding te zeggen: “Het is allemaal onzin.” Endstra is onzin, de liquidaties in de jaren ’70 zijn onzin en bedreigingen zijn onzin. “Met de dood van Cor van Hout heb ik ook niets te maken. We hadden ruzie. De laatste periode van zijn leven dronk Cor heel veel. Maar ik heb proberen te voorkomen dat hij vermoord werd. Ik wilde hem juist beschermen.”

Om de vraag van Metro moest Holleeder lachen. “Of ik het erg vind dat ik De Neus genoemd word? Nee joh. Zo noemen ze me al sinds mijn 17de. Ik ben ijdel ja, maar ik heb ook een verschrikkelijk grote moedervlek op de zijkant van mijn hoofd. Maar dat vergeet ik steeds!”

Holleeder vindt de Heineken-ontvoering een laffe daad en hij denkt er nog vaak aan. “Ik word er heel vaak aan herinnerd.” Ook aan zijn tijd in de gevangenis, waar hij nooit van zijn leven terug naartoe wil. “Mijn hart is stuk doordat ik in de gevangenis heb gezeten. Vastzitten is ongezond. Het duurt heel lang voordat je weer jezelf wordt. Het leven is zo klein in de cel. Ga eens een week in je badkamer zitten.” De meeste trots ontving hij toen hij uit de gevangenis kwam. “Ik kwam vrij, kreeg een baan en uiteindelijk een creditcard. Ik was zo trots met mijn creditcard. Die krijg je niet als crimineel. Een bankrekening is een gigantische weg. Ik kan mijn geld van de Nieuwe Revu niet storten, omdat ik geen rekening krijg. Ik heb mijn geld van de Nieuwe Revu trouwens ook meteen moeten afgeven.”

Willem Holleeder is onzeker over zijn toekomst. “Ik wil sowieso journalist blijven en in Nederland wonen. Maar elke ochtend ben ik blij als ik weer wakker word. Mijn hart is zo slecht, ik zit in mijn blessuretijd.” Nog een les voor de studenten, Holleeder? “Probeer zoveel mogelijk te genieten van alles.” Ja, genieten van je vrijheid.