Het tragische leven van stafford Nana

10 januari 2017 om 22:00 door Anne-Fleur Pel
Het tragische leven van stafford Nana

Een beetje molliger en een beetje grijzer. Verder is stafford Nana niets veranderd ten opzichte van zes maanden geleden toen ze eindelijk na 2 jaar het asiel mocht verlaten. Maar ze is weer terug. Pech, na pech, na pech valt Nana ten deel. Een tragisch lot dat veel staffords in het asiel treft. 

De ruim 6 jaar oude Nana was Metro’s eerste moppie voor de online rubriek Metro’s moppie. Een knuffelhond, volgens de verzorgers en vrijwilligers van Dierenbeschermingscentrum Amersfoort. Maar eentje met een slecht paspoort. Een stafford met een zwarte kleur, daar wordt snel langs gescrold door mensen die op zoek zijn naar een hond. 

In beslag

Nana werd in september 2014 in beslag genomen, omdat haar baas niet goed voor haar zorgde. „We weten niets van de achtergrond, maar het zal geen prettige omgeving zijn geweest”, zegt Andrea Lokhoff, locatiemanager in Amersfoort. „Ondanks dat ze niet goed is verzorgd, is het een vriendelijke hond gebleven. Haar karakter heeft daar niet onder geleden.”

De maanden verstreken en niemand belde voor Nana. Intussen werd ze wel de lieveling van zowel de verzorgers als de vrijwilligers. „Iedereen wil met haar knuffelen en haar uitlaten.” Maar wat ze echt nodig heeft, een nieuwe baas, die kwam maar niet. „Voor lang zittende honden die veel moeilijker zijn, komen wel mensen. Soms twee of drie keer. Voor haar niet.”

Tot in het asiel de telefoon ging en iemand naar Nana vroeg. De medewerkers sprongen een gat in de lucht en onthaalden de potentiële baas met toeters en bellen. „En daarna hebben we nooit meer iets van hem gehoord”, zegt Lokhoff.

Altijd op laatste plaats

De reden dat de helft van de asiels gevuld is met staffords is dat mensen zo’n hond aanschaffen en er niet over nadenken hoeveel aandacht, uitdaging en beweging hij nodig heeft. Zo ook Nana. En dan is ze ook nog eens zwart. „Als mensen keuze hebben uit honderden staffords, dan komt zij op de laatste plaats”, zegt Lokhoff. „En de mensen die zich wel verdiepen in wat voor hond ze zoeken, die hebben vaak al andere huisdieren. En daar is Nana niet aardig tegen. Een gebrek aan socialisatie als pup. Of ze hebben geen tijd om uren te wandelen of hebben een druk gezin.”

Ideale staffordbazen zijn schaars. Weer een reden waarom ze vaak in het asiel belanden en hier lang blijven. Tot een jongeman afgelopen zomer de telefoon voor een tweede keer deed rinkelen. „We selecteren altijd heel streng bij staffords, omdat we niet willen dat een hond weer terugkomt. Tussen hem en Nana leek het na een paar keer wandelen goed te klikken. We hebben contact gehouden en het leek goed te gaan.” 

Tot dat ene telefoontje van eind december. Vanwege zijn gezondheid was hij niet meer in staat om voor Nana te zorgen. Dus daar kwam ze weer. Een beetje molliger en een beetje grijzer. Nana lijkt er niet heel rouwig om, zegt Lokhoff. „Ze is rustig en ligt lekker in haar mandje te slapen. Maar het is zo tragisch. Ze heeft pech op pech op pech. We gunnen het haar allemaal zo.”

 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Spaans genieten aan de Amsterdamse Zuidas

Spaans genieten aan de Amsterdamse Zuidas