Dominique: ‘Woorden kunnen aankomen als kogels’

11 januari 2017 om 16:35 door Anne-Fleur Pel
Dominique: ‘Woorden kunnen aankomen als kogels’
Dominique Gruter uit Utopia is 10 jaar lang gepest. Ze wil dat het strafbaar wordt. Foto: Talpa

Aanhoudende pesterijen op school hebben de 15-jarige Tharukshan Selvam uit Heerlen er afgelopen weekend toe aangezet om zelfmoord te plegen. Hij is niet de eerste, en hij zal helaas niet de laatste zijn. Dominique Gruter (26) uit Utopia is 10 jaar lang gepest. Zij heeft uit het diepe dal kunnen klimmen, maar leeft nog steeds met de gevolgen. 

Wat voelde je toen je hoorde over Tharukshan Selvam?

De tranen schoten in mijn ogen. Ik ben verdrietig en vooral boos. Dat dit in deze tijd nog kan gebeuren. Een jongen van 15 jaar die aan het begin van zijn leven staat. Hij heeft geen eerlijke kans gekregen. Ik voel me ook machteloos. Ik wil zo graag dat hier iets in verandert. 

Kun je je inleven in hoe hij zich gevoeld moet hebben?

Als je gepest wordt, schaam je je voor jezelf. Je wilt je ouders niet teleurstellen of hen reden geven zich zorgen te maken. Hulp vragen durf je niet. Je bent bang dat het dan alleen maar erger wordt. Je wilt op school niet bekendstaan als degene die het niet alleen redt. Dat stukje van je ego dat je nog bezit, wil je niet aanraken.

Maakt het je eenzaam?

Je gaat zo in je eigen hoofd leven. Je raakt geïsoleerd van de buitenwereld en vervreemd van jezelf. Je voelt je niet goed genoeg, want anders word je niet gepest. Omdat mensen je niet accepteren, zet je steeds een ander masker op om met rust gelaten te worden. Dit verandert echter niets. Het enige wat er gebeurt, is dat je jezelf niet meer herkent. Dat deze jongen minder bang was voor de dood en dan voor het leven, dat zegt alles. 

Kun je iets vertellen over wat jij vroeger hebt meegemaakt?

Op mijn elfde ben ik verhuisd van Utrecht naar Den Bosch. In groep 8 werd ik gepest omdat mijn accent anders was. Daar werd ik verlegen door. Op de middelbare school had een groep populaire meiden het op mij gemunt. Uiteindelijk deed de hele school mee. Ze verspreidden roddels over mij. Dat ik een ziekte had waardoor mensen op 2 meter afstand van mij bleven. Ik sloot me iedere pauze op in de wc om mijn broodje op te eten. Korte vriendschappen die ik had, bleven altijd oppervlakkig. En als ze het gevoel hadden ook het mikpunt te worden, dan waren ze weg. Dit heeft 10 jaar geduurd.

Hoe heb jij je door deze tijd heen geslagen?

Ik ben me volledig gaan focussen op mijn studie. Ik begon in te zien dat studeren het belangrijkste was en dat dit het enige was wat school mij te bieden had. Daarin heb ik mijn toevlucht gezocht. Verder sloot ik me af en bracht de pauzes door op de wc.

Heb je hulp gevraagd?

Ik wilde absoluut niet dat ouders zich zorgen zouden maken. Ik ben wel een tijdje naar een schoolpsycholoog geweest. Maar die ging zo weinig subtiel met mij om. Ik werd uit de klas gehaald om naar haar toe te gaan en het enige waar ze op bleef hameren was dat ik mij niet als een slachtoffer moest gedragen. Ik was 14 jaar, wat was ik dan? Ik zat daar toch niet voor niets? Het is gemeen om zoiets tegen een labiel meisje te zeggen. Ik had hulp nodig, terwijl ik daar niet eens om had hoeven vragen. Een kind moet je hulp bieden. Uiteindelijk ben ik ja en amen gaan zeggen. Ik zei dat het weer goed met me ging, omdat ik niet meer naar haar onzin wilde luisteren. Ik was een pro in maskers dragen. Deze kon er ook nog wel bij. 

Dat was weer een deuk in je vertrouwen.

Ik vertrouwde niemand meer. Als de hele school tegen mij is, hoe kan het dan dat docenten en mentoren dat niet zien? In mijn tijd begon het fenomeen pestprotocol net op te komen. Maar nu nog vraag ik me af of het pestbeleid van scholen niet ergens in een laatje ligt te verstoffen. Vaak wordt gezegd, ook nu weer: de school heeft er alles aan gedaan. Maar dat is niet zo. Als dat zo is, hoeven er geen jongeren dood te gaan. De aanpak moet naar een hoger level gebracht worden. Scholen zouden hun krachten moeten bundelen en op politiek niveau voor verandering zorgen.

Waar denk je aan?

Neem cyberpesten. Dat heeft iets weg van stalken. Dat laatste is strafbaar. Waarom pesten niet? Als een kind buiten de tijden om vuurwerk afsteekt, krijgt het een Halt-straf. Pesters krijgen niets. Iedereen weet dat pesten iemand kwetst. Die normen en waarden krijg je mee. Iemand die gepest is, draagt dat zijn hele leven mee. Dat moet strenge consequenties hebben. Er is zoveel geprobeerd om pesten te stoppen. Pesten moet in het wetboek van strafrecht komen. Ik ga in Utopia een petitie starten om dit voor elkaar te krijgen. En eenmaal buiten zet ik dat voort. Ik ben niet bang om in de Tweede Kamer te gaan staan.

Wat heb jij aan je pestverleden overgehouden?

Ik kom dagelijks situaties tegen die mij onzeker maken. Als ik me onzeker voel, schaam ik me weer voor mezelf. Ik weet me dan ook niet goed te uiten. Ik vermijd liever confrontaties. Woorden kunnen aankomen als kogels. Daar ben ik mij van bewust en houd ik rekening mee. Sommige mensen kunnen denken ’grapje’. Maar als ik het tien keer heb gehoord, dan is het klaar voor mij. Dan stel ik mij niet aan, maar dan komt dat stukje dat heel gevoelig is naar boven. De omgang met mij is anders. Het ’normale’ is van mij afgenomen. Het is 15 jaar geleden en het zit nog steeds hoog. Dat moeten mensen beseffen.

Wat zou je tegen kinderen die gepest worden willen zeggen?

Anders zijn is perfect. Je bent sterker dan degenen die dat niet accepteren. Toen ik Utopia binnenkwam, leefde ik onder allemaal maskers. Nu weet ik wie ik ben en voel ik me sterk. Ik ben geen slachtoffer meer, maar een strijder. En ik ben klaar voor de strijd. Je moet van je zwakte je kracht maken. 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Vier kansen om een vakantie naar SalzburgerLand te winnen!

Vier kansen om een vakantie naar SalzburgerLand te winnen!