Single in the City: instant verliefd op Foodora boy

1 juni 2016 om 22:21 door Iris Hermans
Single in the City: instant verliefd op Foodora boy

Metro’s Iris is single. Elke week een kijkje in haar vrijgezelle leven in Amsterdam, al gaat het er (helaas) niet altijd even wild aan toe. Overeenkomsten tussen bestaande manspersonen en verhaalpersonages, berusten niet op louter toeval.

Viking meets Doornroosje

Ik was vorige week instant verliefd op de Foodora bezorger die mijn lunch kwam brengen. Hij belde aan, ik liep al een trap naar beneden -ik woon op vier hoog-, maar hij riep: „ik kom wel naar jou toe, hoor.” Oké, schreeuwde ik lieflijk door het trappenhuis. Lang geleden dat ik dat heb gehoord, dacht ik content. En daar stond-ie dan, met zijn jeugdige bravoure, rode fietswangetjes en roze box vol eetgenot. Hij lachte verontschuldigend naar me, „ik heb een beetje gelekt.” Hij knikte naar zijn zak waar mijn soep met lamsballen inderdaad had gelekt. Maar ik had meer oog voor zijn ogen, die leken te stralen toen hij mij het voedselpakketje aangaf.

Geeft niet, zei ik. Ik gaf hem twee euro fooi en onze wegen scheidden. Had ik hem moeten uitnodigen om een lepeltje mee te slurpen? Nee, bij de eerste hap van mijn boeren linzensoep uit Noord Jemen van Voldaan aan de Jan Pieter Heijestraat, was ik blij dat ik dat niet had gedaan. Iris doesn’t share food. Of eigenlijk wel hoor, maar hij zat waarschijnlijk al lang en lekker breed weer op zijn racefietsje naar het volgende adres en het was ook eigenlijk wel echt een eenpersoonssoep. Nadat de soep op was en ik de lamsballen met smaak naar binnen had gewerkt, moest ik nog lang aan hem denken. En wat het toch is, dat ik altijd kortstondig verliefd word op ‘onmogelijkheden’, maar nooit op jongens/mannen bij wie het wél eens kans van slagen heeft. Ik zou bijvoorbeeld gemakkelijk erotische correspondentie kunnen hebben met iemand op death row, omdat hij -als het goed is- toch nooit te dichtbij komt.

En zo was er mijn Viking meets Doornroosje. Ik ontmoette hem (grote stoere gast, hoekige kaaklijn, enorme lange bos blond glanzend haar) in een kroeg en vroeg hem als eerste welke shampoo en vooral welke conditioner hij gebruikte. Uit oprechte interesse en niet eens als versiertruck, omdat zijn haar met slag wel wat weg had van mijn haar, mits ik het nog zestien jaar zou laten groeien. Ik ben helaas zijn antwoord vergeten (volgens mij iets met ‘puur natuur, babe’), maar het ijs was duidelijk gebroken. We dronken een vodkaatje of wat en vertrokken daarna met nog een groep andere vrienden-voor-een-avond naar zijn woonboot. In de nachtelijke uren praatten we over het Amsterdamse leven, dronken nog meer vodka, deinden romantisch synchroon op de golven -of misschien leek dat maar zo omdat ik best wel dronken was- en raakte ik per woord dat hij uitsprak, meer verliefd op hem („Naar. Welke. Festivals. Ga. Jij. Nog. Deze. Zomer.?” -Mmm, zelfs leestekens…-). Het was een mooie nacht, en ochtend.

Had ik al gezegd dat hij een decennium jonger was? Tja. Ik nam mezelf daarna voor om niet meer zo snel verliefd te raken en mijn blik eens te verruimen naar mannen van mijn eigen leeftijd/niet in het huis van bewaring/niet voor onbepaalde tijd vertrekkend naar Singapore/niet mét vriendin/niet net uit een relatie van tig jaar/et cetera. Maar dan gaat daar de bel en staat die Foodora boy voor je deur. Ik ga sowieso binnenkort weer precies diezelfde soep bestellen, met lamsballen. Fingers crossed. 

 

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!