Christina Curry: "Ik ben en blijf een oude chagrijn"

1 februari 2013 om 06:15 door Marlies Dinjens en Merike Woning
Christina Curry: "Ik ben en blijf een oude chagrijn"

Samen met haar vriendin, de zangeres Elle Bandita, komt Christina Curry de lobby van het Hilton hotel binnen gelopen. Stralend geeft Curry haar nog een vluchtige afscheidskus. Bandita wacht elders tot het interview klaar is en ze samen een tatoeage laten zetten bij de dochter van Henk Schiffmacher. Ze ontmoetten elkaar in een klooster tijdens de opnames van het EO-programma Op zoek naar God. Een ervaring die het leven van Curry, jarenlang strijdend met depressies, ten goede heeft gekeerd.  “Ik zie de wereld eindelijk positief”.
 
Wat wil je in de hoed gooien?
Ik vind mezelf echt heel onbelangrijk en schrijf al die verhalen niet. Mensen noemen mij een aandachtshoer. Zelf vind ik het niet belangrijk dat ik mijn haar kleur of een scheet laat.
Ze vergeten dat ik in een familie ben geboren met een naam. Daar heb ik niet zelf om gevraagd. Met die naam kan ik goed geld verdienen, maar dat heb ik zelf niet verzonnen.

Je woonde een tijd in Los Angeles. Daar kreeg je waarschijnlijk niet zoveel aandacht.
Nee, daar was ik een normaal meisje. Onbekenden dachten niet meteen tijdens de eerste ontmoeting: dat is die dochter van beroemde ouders.

Hoe moeilijk is het dat iedereen een mening heeft?
Toen ik een keer was aangekomen, maakten een paar twitteraars een ‘Christina-is-dik account’ aan. Ik was kapot van die reacties op mijn gewicht. Ik werd ook telkens geconfronteerd met alle dirty details over de scheiding van mijn ouders, die ik niet wilde weten. Als ik jonger was geweest, was ik misschien wel in een afkickkliniek terechtgekomen. Nu wil ik dat mijn ouders gelukkig zijn en besef dat zij hun eigen leven hebben. Ik ga er niet meer tussenin zitten.

Waarom ben je destijds naar LA gegaan?
Ik was negentien en wilde weglopen van mijn ouders. Ze waren toen net gescheiden. In Londen ontmoette ik Peaches Geldof bij een talentagency om presentatrice te worden. Zij heeft een huis in LA en vroeg of ik meeging om daar een programma te maken voor MTV. Als ik terugkijk dan was het vooral een vlucht weg voor mijn ouders en Nederland. Ik wilde niet meer in Engeland wonen, want daar had ik samen met mijn ouders gewoond. Die herinneringen daaraan maakten mij verdrietig. Na een maand met Peaches, merkte ik dat LA geen plek voor mij was. Dat wilde ik niet toegeven.

Ik had daar een leuk vriendje, maar dat is natuurlijk geen reden om ergens te blijven. Iedere dag zat ik binnen, terwijl mijn vrienden bezig waren met iets. Ik dacht: mijn vader zit in Texas, mijn moeder zit in Nederland en eigenlijk ken ik hier bijna niemand. Waarom ben ik zo eenzaam? Dat hoeft helemaal niet. Ik doe dit mijzelf aan.

Had je veel contact met je moeder?
Ik ben een loner. Slecht in het onderhouden van contact, de telefoon opnemen. Eigenlijk heb ik liever zo min mogelijk menselijk contact. Ik shop het liefst online en bestel graag eten via internet. Mijn moeder zei altijd: wat doe je daar in LA? Hier kun je veel geld verdienen. Hoe meer zij dat zei, hoe meer ik de  neiging had om niet naar Nederland te komen. Nadat ik een week in het klooster had gezeten (voor het programma Op zoek naar God van de EO, red.) kwam de omslag.

Heb je plannen op stapel staan?
Ik wil verder in de kunst met een eigen expositie. Voorlopig wil ik verder met televisie. Inmiddels liggen er aanbiedingen. Daar moet ik zelf iets leuks van maken. Mijn moeder moet ook stomme dingen doen en dan vraag ik mij af: hoe kun je nog lachen? Zij zegt: ik doe dit voor mijzelf en dan ik van dat geld leuke dingen doen.

In het klooster had je tijd voor reflectie. Wat was de meest treurige periode in je leven?
De scheiding van mijn ouders. Maar eigenlijk was ik daarvoor al vaak depressief en negatief. Jarenlang liep ik buiten en zag geen kleuren. Ik haatte mezelf en alles was grijs en donker. Mijn moeder was daar verdrietig over. Ze wilde dat voor mij wegnemen, maar ik moest het zelf uitzoeken. Zonder therapeut en medicijnen. In het klooster heb ik bedacht dat ik van mijzelf moest houden. Ik ben niet een keer depressief geweest daarna.

Heb je God gevonden?
God niet, maar God kun je vertalen in liefde. Ik heb liefde gevonden voor mezelf.

En letterlijk, met je vriendin Elle Bandita, die ook in het klooster zat.
Dat is zeker een pluspunt. Maar de belangrijkste basis van de taart is tevreden met mezelf zijn. De slagroom daarop is verliefd worden.

Hoe gebeurde dat?
Ik vond Ryanne (Elle Bandita’s echte naam, red.) gelijk leuk en wilde meteen naast haar zitten. In haar herken ik dingen van mijzelf. We schreven stiekem briefjes onder de deur door om te verwerken wat er gebeurde. Eigenlijk zijn we verliefd geworden zonder iets te zeggen. Hoe bijzonder is dat!

Wat herken je in haar?
Die kwaadheid op de wereld. En we zijn allebei introvert en perfectionistisch. We zijn heel hard voor ons zelf. Zij was ook vaak verdrietig en kon geen kleuren zien. Ryanne is een paar jaar ouder en geeft mij advies. We zijn een goede steun voor elkaar.

Wat vond de EO van jullie relatie?
Ze hebben niets te vrezen. In het klooster is niks gebeurd. De Belgische paters in het klooster werden later nog geïnterviewd. Ze zeiden dat wij geen zoentjes hadden uitgewisseld. God heeft niet voor niets twee mensen bij elkaar gebracht in een klooster.

Zien je ouders verschil tussen de nieuwe en de oude Christina?
Iedereen vindt mij positiever en gelukkiger. Nu kunnen mensen makkelijker van mij houden. Maar ik ben en blijf een oude chagrijn.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!