Robin Utrecht: Ik schrok me wezenloos toen ik Fortuyn zag liggen

4 mei 2012 om 09:37 door Metro
Robin Utrecht: Ik schrok me wezenloos toen ik Fortuyn zag liggen

Jouw historische foto van een doodgeschoten Pim Fortuyn, liggend op een kil parkeerterrein, staat Nederland op het netvlies gegrift. Jou ook nog steeds?
O, absoluut. Die foto heeft ook op mij een flinke impact gehad. Nog steeds krijg ik kippenvel als ik de beelden terugzie. Ik was in shock. Het was de eerste keer dat ik met een lijk geconfronteerd werd. En dan ook nog van een man die ik de maanden daarvoor veelvuldig had gefotografeerd. Of hij mij gekend heeft, weet ik niet. Maar voor mij was het een soort bekende geworden. En ineens ligt hij daar, op nog geen tien meter van mij af. Dood.

Kun je je nog herinneren hoe die foto tot stand is gekomen?
Iets voor zessen kreeg ik een sms van een vriendin dat Fortuyn was neergeschoten op het Mediapark in Hilversum. Dat hij was overleden, wist ik toen nog niet. Twee ANP-collega’s waren al onderweg. Toch besloot ook ik te gaan. Iets over zevenen stapte ik de tuin in van een rijtje huizen langs het Media Park, van het terrein afgeschermd door een houten schutting. Daarachter, zo’n honderd meter van mij af, stonden twee ME’ers. Ik wachtte tot ze even van mij weg keken, klom over de schutting en rende de andere kant op. Niet veel later zag ik hem liggen. Ik schrok me wezenloos. Het enige wat ik dacht was: ‘goed scherp stellen nu’. Ik heb elf seconden kunnen fotograferen, maakte 31 foto’s. Daarna kreeg een beveiliger mij in de smiezen en werd ik ingesloten door ME’ers met politiehonden.

En toen…
Toen moest ik mijn digitale kaarten afgeven. Ik zei dat ik er vier had, maar had er vijf. Die laatste heb ik uiteindelijk in mijn onderbroek verstopt. Dat kon, omdat de agenten iets van me afstonden om de blaffende honden in bedwang te houden. Daarna begeleidden ze me naar de uitgang. Lijkbleek kwam ik weer aan bij mijn auto. Iets verderop, nota bene op de plek waar Fortuyn een paar maanden eerder zijn ‘at your service’-speech had gehouden, bewerkte ik de foto’s, waarvan die ene de dag erop vrijwel alle kranten haalde.

Hoe voelde dat, om ineens de man achter deze historische foto te zijn? Het leverde je de titel Fotojournalist van het Jaar en de Zilveren Camera op.
Ik heb er slecht van geslapen. Na die foto heb ik bewust nog de nasleep van de moord gefotografeerd: de mis, de begrafenisstoet en het herbegraven van zijn lichaam in het Italiaanse Provesano. Maar daarna moest ik er echt even tussenuit. Het was een bizarre periode. Heel het land was aangeslagen. Vooral in Rotterdam heerste een stille sfeer. Mensen konden niet geloven wat zojuist gebeurd was. En ik eerlijk gezegd ook niet.

Heb je nooit kritiek gekregen op het expliciete karakter van de foto?
Ik weet dat veel mensen hun abonnement op de krant hebben opgezegd. Die vonden het niet fijn dat hun kinderen werden geconfronteerd met zo’n bloedige foto op de voorpagina. Maar de kranten zelf hebben geen seconde getwijfeld. Daarvoor was de nieuwswaarde te groot.

En de familie van Fortuyn? Hebben zij ooit gereageerd op de foto?
Tijdens zijn bijzetting in Italië sliep ik in hetzelfde hotel als zijn familie. Op een avond belandde ik naast één van zijn broers aan de bar, waarna we aan de praat raakten. Hij vertelde me blij te zijn met die foto. Zodat mensen konden zien hoe Pim was afgeslacht. Geliquideerd op die kille parkeerplek.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties