Junk als gastdocent om jeugd te waarschuwen

6 april 2012 om 09:44 door Niels Rigter

Scholen moeten de jeugd beter voorlichten over drugs, liefst door een ervaringsdeskundige voor de klas te zetten die vertelt hoe verwoestend cocaïne is. Daarvoor pleiten Wolter Jagt (ex-junk) en René Brugman (wijkagent). Het idee komt voort uit hun boek Twee Wit en een Halfje Bruin, dat verhaalt van hun bijzondere vriendschap. Het boek probeert af te rekenen met clichés; niet iedere agent is immers een vleesgeworden flitspaal en niet iedere junk is een gewetenloze straatrover.

Juist door het stereotype van de junk denken veel mensen: zo’n drugsverslaving zal mij nooit overkomen. “En toch gebeurt het vaker dan iedereen denkt”, weet Wolter, die pas op z’n 56e voor ’t eerst coke rookte tijdens een seksuele uitspatting met twee vrouwen. Hij zat meteen ‘on the hook’. “Als er een bedrijf failliet gaat, hoor je nooit dat het komt doordat de baas aan de coke is. Ik kwam laatst een ex-beurshandelaar tegen met wie ik destijds gebruikte. Hij zat in een rolstoel en kon niet meer praten.” Dat zijn verhalen die indruk maken op een klas, denkt René. “Heel wat anders dan wanneer een leraar iets opdraagt uit een drugsfolder.”

De twee leerden elkaar kennen ‘in het veld’. Wolter was in een duikvlucht van drugsgebruik op weg naar de afgrond. René was wijkagent met artikel 2 van de politiewet (‘hulp verlenen aan hen die deze behoeven’) zowat in z’n ziel getatoeëerd. Hij kwam bij Wolter binnen na een melding van huiselijk geweld; Wolter had z’n ‘vriendin’ geslagen in een junkenruzie. De twee hielden contact. René hielp Wolter zelfs verhuizen toen die bijna berooid naar Almere ging. Ooit had Wolter een keten van kledingzaken en her en der wat panden. Drankzucht en overmoed hadden daar al een gat in geslagen. De rest ging op in drugsrook. Tonnen moet hij hebben omgezet in wit (coke) en bruin (heroïne). De roes, het rotgevoel erna en het weer wegroken herhaalde zich tot zijn laatste winkel op de fles was, al z’n geld op was en zijn geliefden hem de rug toe hadden gekeerd. Wolter sprong van drie hoog naar beneden.

Hij overleefde de sprong en kwam invalide in het VU-ziekenhuis te liggen, in Renés wijk. En, nog een geluk bij een ongeluk: Wolter was fysiek niet meer in staat om coke te scoren. Op een van zijn bezoekjes aan de kliniek opperde René dat Wolter z’n belevenissen zou moeten opschrijven, bij wijze van therapie. Het werd een gezamenlijk project. Ze hopen dat het de jeugd van de drugs afhoudt.

Wil je op de hoogte blijven van de belangrijkste en leukste nieuwtjes?
Like ons dan even op Facebook. Dat is zo gepiept!

Reacties