Gerrit-Jan Hulsebos (37)
Kapitein bij Stena Line
“Als kind liep ik al langs de waterkant te scharrelen. Alles wat drijft, vind ik leuk. Op mijn twaalfde nam ik me voor om te gaan varen. Dat plan is nooit meer bijgesteld. Inmiddels vaar ik nu al zo’n vijftien jaar en ik vind het geweldig. Sinds anderhalf jaar werk ik als kapitein bij Stena Line op een ferryschip, dat vaart tussen Belfast en Heysham (net boven Liverpool). Veerdiensten varen per definitie (bijna) altijd, ook onder extreme weersomstandigheden. Dat is dus af en toe wel pittig, en de Ierse Zee is behoorlijk onvoorspelbaar. Soms vliegen de koffiekopjes en de bureaustoelen letterlijk door het schip! Maar ik sta niet alleen maar achter het roer hoor, hoewel veel mensen dat denken. Een groot deel van mijn tijd zit ik gewoon achter mijn bureau te werken, met stapels papier om me heen. Op rustige momenten regel ik bijvoorbeeld een doktersafspraak voor een bemanningslid dat pijn heeft aan zijn kleine teen. Want dat moet ook gebeuren natuurlijk!”

Ernst Brokmeier (36)
Strandwacht bij reddingsbrigade Zandvoort
“Ik ben heel graag op het strand. Het onvoorspelbare van de zee vind ik mooi. Die is namelijk nooit een dag hetzelfde. De golven en de wind kunnen prachtig zijn, maar in het water liggen ook gevaren op de loer. Als het niet waait, ziet de zee eruit als een 25-meterbad, maar toch zijn er altijd stromingen. Mensen onderschatten dat vaak. De belangrijkste taak van de reddingsbrigade is het preventieve werk. In de zomermaanden patrouilleren we langs de kust en zorgen we ervoor dat zwemmers niet in de problemen komen. Oostenwind – de wind richting zee - kan bijvoorbeeld behoorlijk verraderlijk zijn. Alles wat drijft, drijft daardoor af. Dat kan een luchtbed of een strandbal zijn, maar ook een zwemmer zelf. Meestal loopt het gelukkig goed af, maar helaas niet altijd. Het komt meerdere keren per jaar voor dat iemand langs de Nederlandse kust verdrinkt of bijna verdrinkt. Soms krijgen we na een hulpactie een bloemetje van de persoon die we gered hebben, maar andere keren kan er niet eens een ‘dankjewel’ af. Mensen vergeten vaak dat strandwachten meestal vrijwilligers zijn, die hun vrije dagen opofferen om dit te kunnen doen.”

Paulien Rigter (40)
Stuurvrouw op een zeilschip
“Als klein meisje liep ik aan de hand van mijn vader langs de schepen tijdens Sail Amsterdam. Toen wilde ik al mee gaan zeilen, maar ik zag vrijwel alleen maar mannen en het werk betaalde niet zo goed. Later ben ik gaan studeren en vond ik een goedbetaalde kantoorbaan, maar toch was ik niet gelukkig. Uiteindelijk ben ik toch in het diepe gesprongen en heb ik de overstap gemaakt naar de zeilvaart. Ik werk nu als stuurman op een zeilschip. Van mei tot en met juli varen we op de Oostzee en Noordzee naar allerlei festivals. Daarna vertrekken we naar de Middellandse Zee met tientallen gasten aan boord die een week blijven slapen. Helaas is dit mijn laatste seizoen, want ik ben zwanger en omdat het werk toch wel zwaar en onregelmatig is, zoek ik nu werk aan wal. Ik heb de onlangs de nieuwe bemanning van mijn schip ‘De Atlantis’ ingewerkt tijdens de Hamburger Hafengeburtsdag, dat was een mooie afsluiter. Water zal altijd mijn passie blijven en ik ben me dan ook aan het oriënteren op ander werk in de waterwereld. Misschien dat ik nu zeilreizen ga verkopen, dat lijkt me wel wat.”