Een straffe oostenwind slaat over het dek van de MS Vlieland. Langzaam worden de contouren van Vlieland zichtbaar. Aangekomen op het eiland blijkt dat er hoogstens twintig passagiers van de imposante veerboot afkomen. Bij het pannenkoekenhuis in de Dorpsstraat nipt een man eenzaam aan zijn biertje. “U kunt helaas niet alle gerechten op de kaart bestellen”, zegt de medewerker. “We maken alles op. Eind deze week gaan we dicht. Dit is het seizoen om te klussen in de zaak.” Buiten galoppeert een jonge eilander met haar paard door de Dorpsstraat. Dat zou in de zomer, wanneer de straten worden overspoeld door toeristen, ondenkbaar zijn.

Op deze januaridag schijnt een heerlijk zonnetje. Een ideale dag om het eiland per fiets te verkennen. Wie zich liever laat rijden kan mee met de Vliehors Express, een tocht over het militaire oefenterrein, de uitgestrekte Vliehors met als eindpunt het reddingshuisje.

In dat houten gebouwtje zochten de laatste drenkeling in 1953 zijn toevlucht. Nat en koud vonden ze beschutting, dekens, water en brood. Inmiddels is het reddingshuisje in gebruik als mini-museum voor gejutte voorwerpen. Een interessante collectie is in de afgelopen jaren gevonden door toeristen en eilanders, van kunstgebitten, spenen, botten van dieren tot een urn en echte flessenpost. Met de omgebouwde legertruck rijden we eerst kilometers door de branding langs het strand. In de zomer rijdt Eddy, onze gids, deze route meerdere keren op een dag. “En als ik thuiskom dan zet ik snel mijn kind in de auto en rijd ik met mijn vrouw weer naar het strand. Dat is toch puur genieten.”

Eddy gaat verder met enthousiaste verhalen over de gejutte voorwerpen. “Dit is een schedel van een zeehond. Als je die tanden ziet, dan vind je het niet zo een lief diertje meer.”

Toch vergeten we die enge onderkaak op slag als we op de terugweg twee zeehonden zien opdoemen langs het strand. Vanaf een meter afstand kunnen we het dier bekijken. Een uniek moment.

In hotel Zeezicht, met inderdaad een schitterend uitzicht, is de eetzaal redelijk gevuld voor een januaridag. “We hebben een aantal gasten hier logeren en er eet een aantal bouwvakkers die op het eiland aan het werk zijn om bijvoorbeeld huisjes op te knappen”, zegt een medewerkster. Het restaurant is sfeervol en gezellig. We lopen nog even de Dorpsstraat in om het uitgaansleven te ontdekken. In een aantal kroegen zitten wat eilanders en hier en daar een verdwaalde toerist. In ons verder uitgestorven hotel de Kluut, mooi gelegen aan de rand van het bos, zoeken we onze kamer weer op. In de verte ruist alleen de zee.