“De perfecte manier om Ibiza te zien is per kajak”, zegt mijn gids Paolo. Wacht even: per kajak? Moet je niet met een grote auto over het eiland jakkeren om zo snel mogelijk bij de duurste clubs te komen? Nee, ontdek ik al snel terwijl we weer een prachtig baaitje in peddelen. Brakke feestgangers zijn niet te zien. Sterker nog: er is helemaal niemand te zien. Het water kabbelt rustig tegen de boot, terwijl een licht briesjes door mijn haren ritselt: welkom op het andere Ibiza.

Het eiland heeft jarenlang de naam gehad van een groot feest, waar alles mogelijk was. Langzamerhand is daarin echter verandering gekomen. Nog altijd kun je nonstop feesten op muziek van de beste dj’s ter wereld, maar steeds meer mensen ontdekken ook de prachtige natuur. Dat is terecht, al is het alleen maar omdat de 210 kilometer aan kust die Ibiza telt prachtig zijn om te verkennen. De reisbranche speelt er al op in door onder meer wandeltochten te organiseren en een uitgebreid mountainbikenetwerk aan te leggen door de ruigere stukken van het eiland, maar de beste manier om onder de indruk te raken van al het moois is toch per kajak. Want daarmee kun je overal komen, ook op de plek waar geen wegen naartoe gaan.

Paolo en ik vervolgen onze tocht vanaf Es Torrent, waar een leuke maar veel te dure strandtent is te vinden, verder langs de kust. Ondertussen vergaap ik me aan de open zee en de huizen die boven op de kliffen zijn gebouwd. Het water onder de boot blijft prachtig blauw, waardoor ook onder water veel is te zien. In het water groeit ook een speciaal soort zeewier, dat nergens anders ter wereld voor schijnt te komen.

Het is mijn gids die de stilte - en daarmee het magische moment - doorbreekt. “Dit is een van de meest spectaculaire en bijzondere plekken van heel Ibiza”, vertrouwt Paolo me toe. “Het enige is dat bijna niemand de moeite neemt om er naar toe te komen”, vervolgt hij bijna fluisterend. Ik kan het alleen maar met hem eens zijn. En terwijl we op ons gemakje verder peddelen, zie ik in de verte wat kleine visssershuisjes opdoemen: hutjes in de hoek van een verlaten eilandje. Kleine houten bootjes dobberen op het water. Déze plek is pas echt een ‘hangout’ voor de locals, een plek waar de massatoerist niet te vinden zal zijn. Ga er zelf naartoe, maar vertel het niet verder!