Wat wil ik nou eigenlijk?

Keuzevrijheid van generatie Y leidt bij velen tot quarterlifecrisis

Je bent zo tussen 22 en 32 jaar, verdient een aardig zakcentje, kan dus af en toe op vakantie en hebt een flinke schare vrienden. En toch is het de laatste maanden een en al onrust in je lijf. Doe ik het wel goed, wat wil ik eigenlijk en is dit nou alles? De druk om keuzes te maken wordt steeds groter en aan het gepieker in je hoofd komt maar geen eind. Grote kans dat je afstevent op een quarterlifecrisis. Een mentale dip waar steeds meer twintigers en jonge dertigers mee geconfronteerd worden.

Het overkwam Evelyn Prinsen (1976) enkele jaren geleden. Na haar studie aan de Vrije Universiteit besloot ze bij KLM te gaan werken als stewardess om de beslissingen over haar toekomst nog even uit te stellen. Na twee jaar vliegen werden de problemen steeds duidelijker voelbaar. Onzekerheid over de te varen koers met die ene vraag die alsmaar onbeantwoord bleef: wat wil ik nou eigenlijk in mijn leven? “Toen hoorde ik bij toeval over de quarterlifecrisis”, zegt Prinsen. “Ik herkende dat heel sterk bij mezelf. Ik ben het gaan onderzoeken, erover gaan lezen en heb die periode veel aan zelfonderzoek gedaan via workshops en trainingen.”

De quarterlifecrisis dus. Ook wel dertigers-dip genoemd. Een uit Amerika overgewaaide identiteitscrisis bij mensen tussen 22 en 35 jaar, die wordt gekenmerkt door een zoektocht naar doelen in het leven. En die zoektocht is complex, zo weet Prinsen uit eigen ervaring. Het duurde uiteindelijk een paar jaar voor ze haar leven weer helemaal op de rit had. In haar praktijkje in Amsterdam-Oost werkt ze vandaag de dag als beroepscoach om jonge mensen die meemaken wat zij eerder zelf heeft ondergaan weer op weg te helpen. “Het is een leeftijdfase waarin mensen keuzes moeten maken en dat blijkt niet altijd even makkelijk. Vroeger lagen dingen meer vast. Tegenwoordig kun je doorstuderen, in het buitenland gaan werken, een wereldreis maken en ga zo maar door. De huidige generatie Y (grofweg geboren tussen 1976 en 1996, red.) wil die vrijheid ook, maar tegelijkertijd zie je dat ze moeite hebben met het enorme aanbod aan mogelijkheden. Vrijheid op zich is ook geen doel, maar een middel om dingen te doen die je graag wilt. Zonder een eigen invulling aan die vrijheid te geven wordt het dus heel stuurloos allemaal.”
Somberheid, onrust, eindeloos gepieker, onzekerheid en blijvende twijfel over tal van keuzes zijn veel gehoorde quarterlife-klachten. Vaak zijn het mensen die op jonge leeftijd al het nodige bereikt hebben en de lat het liefst zo hoog mogelijk houden. Het maatschappelijk en sociale eisenpakket eist echter uiteindelijk zijn tol. Het ingrediënt om ook weer uit die mentale dip te komen is volgens Prinsen ‘het plegen van rigoureus zelfonderzoek’. “Je eigen doelen op een rijtje zetten, ontdekken wat bij je past en leren wat je nou echt belangrijk vindt. Sommige mensen gaan daarvoor op wereldreis en andere zoeken weer hulp bij een beroepscoach. Hoe lang de quarterlifecrisis gemiddeld duurt? Dat is heel verschillend. Een paar maanden bij de een, een paar jaar bij de ander. Feit is wel dat de meeste mensen er uiteindelijk sterker uit komen.”

Meer weten over de quarterlifecrisis? Kijk dan op www.quarterlifequest.nl