In het moment met Kane

Kane is een band. Dat klinkt lo­gisch, maar was het tot twee jaar ge­leden eigenlijk nooit echt. Di­nand Woesthoff en Dennis van Leeuwen, dat was Kane. Met de huidige vier andere bandleden is er voor het eerst ‘echt een band’, aldus Dinand, en dat is terug te horen op het nieuwe album No Surrender. “Bij deze plaat hebben we gezegd ‘we gaan gewoon met z’n allen aftikken en proberen in het moment te komen’.”
Dennis: “Everything You Want, de vorige plaat, was nog van ‘hier is de plaat, dit gaan we spelen, zoek even die drum en zoek even die bas uit’.” En dat gebeurde pas nadat Dennis en Dinand het al­bum volgesmeerd hadden met samples en elektronische geluiden, wat weer een plaat opleverde die behoorlijk beroerd ontvangen werd. “Ik denk dat wij een beetje zaten met de teleurstelling die wij hadden over het succes van Everything You Want”, begint Dinand uit te leggen. “En één van de effecten daarvan was dat wij bij elkaar zaten en zeiden ‘we kunnen nou zeggen ‘jammer, jammer, jammer, shit, kut, kut, kut’, maar nee, we maken muziek en gaan gewoon door’. Dit was juist een moment om door te gaan en een nieuwe plaat te maken.”
Dus ligt er anderhalf jaar na de teleurstelling nu een nieuw album in de winkels, dat wel eens voor een andere mening kan gaan zorgen bij van oudsher Kane-haters. “We weten nog niet wat mensen van die plaat gaan vinden”, stelt Dennis. “We hopen natuurlijk dat mensen die ‘nee’ dachten, nu ‘ja’ denken.” Maar dat kan nog wel eens lastig worden, want van Kane-haters lijken er bijzonder veel te zijn. “Ja dat ben ik wel met je eens”, reageert Dinand. “Maar ik vind het ook wel logisch, Kane geeft kleur aan het muzikale landschap.” Dankzij de bekende kop die boven het maaiveld uitgestoken wordt, waar ook Dinand zelf zich van bewust is. “Als wij in de studio zitten, zitten wij nog heel vaak zo van ‘godverdomme, dit is toch echt de meest geweldige baan die er is’. En als de keerzijde daarvan is dat je kop eraf wordt gehakt omdat je toevallig wat meer in het oog springt dan anderen, ja fuck it, dan kies ik voor wat we aan het doen zijn.”
Kane trekt zich dus nergens iets van aan, en blijft volgens Di­nand vrolijk ‘proberen op elke plaat iets anders te doen’. “Een soort van nieuwe weg in te slaan.” En volgens Dennis zal die weg nooit strak rechtdoor lopen. “Ik ben ervan overtuigd dat die niet rechtdoor gaat. Zolang ik al met Di­nand samenwerk, en dat is langer dan tien jaar, gebeurt er altijd iets.” “Ik denk dat het mooiste is”, haakt Dinand in, “als we niet rechtdoor gaan maar wel elke keer het beste pakken van wat we hebben ge­daan. En je moet ook te­gen jezelf kunnen zeggen ‘dat was helemaal kut, dat moeten we niet meer doen’. Maar dat 1, 2, 3, 4 af­tikken, dat vind ik wel heel prettig.”