We kennen hem onder andere als koorbal Olivier uit Feuten en de iets jongeren onder ons denken meteen aan Barry Hartveld uit SpangaS wanneer ze hem zien. Tim Murck (30) timmerde dus al enthousiast aan de weg als televisie- en ook theateracteur en nu heeft hij ook zijn debuut gemaakt als filmacteur. Vanaf vandaag is Murck naast Daan Schuurmans op het grote doek te zien als de coole Richard Allaart in de spannende thriller Bellicher: Cel.

Je hebt de film vorige week voor het eerst gezien. Wat vind je er van?
Ik vind hem goed. Lekker snel ook. In het begin zit een soort relativering, iets geestigs, iets heel Hollands ook. Maar als de eerste klap wordt uitgedeeld, dan schrik je. Het is echt een actiethriller, heel knap gemaakt.

Was je fan van de tv-serie Bellicher; De macht van meneer Miller?
Nee. Ik heb de serie vooraf niet helemaal gezien. En toen ik hoorde dat ik in deze film ging spelen, had ik weinig tijd meer tot de eerste opnamedag. Laat staan dat er tijd was om het boek (van Charles den Tex, red.) te lezen. Ik ben me maar zo snel mogelijk gaan richten op het personage.

Was het van te voren klip en klaar hoe je Richard Allaart moest gaan spelen, of kon je zelf nog iets toevoegen?
Ik heb snel na gesprekken met regisseur Peter de Baan besloten om een soort beheersing op te zoeken. We wilden Richard ook introvert maken. Hopelijk is dat gelukt en is het daardoor een spannend karakter geworden. Iemand waarbij je je afvraagt wat zijn motieven zijn.

Is dat introverte en beheerste moeilijk om te spelen?
Heel moeilijk. Als acteur heb je de hele tijd het gevoel dat je iets moet doen. Het druist tegen je natuur in. Het is bijna een soort anti-spel. Het is me gelukt omdat Peter me er elke keer op wees. Dan zei hij: ‘Tim, nu moet je nóg minder doen’.

Je hebt er ook veel zelfvertrouwen voor nodig denk ik.
Klopt. Iemand die onzeker is, gaat juist meer doen. Die maakt grapjes omdat hij wil merken dat ie leuk gevonden wordt. Van mezelf ben ik nogal druk. Vroeger had je van die mysterieuze, stoere jongens in de klas waar de meisjes verliefd op waren. Ik wilde ook altijd zo zijn. Maar wat ik me ook voornam, binnen een half uur had ik alweer zo veel van mezelf laten zien dat ik allesbehalve een mysterie was. Dat vind ik dan heel leuk om te spelen.

Hoe is het om met Daan Schuurmans te spelen? En is hij echt zo goed?
Hij moet vast hard lachen als ik dit zeg, maar ik vind hem een intelligente acteur. Hij is een denker, niet iemand die dingen zomaar ondergaat. En hij heeft altijd iets spannends.

Raak je wel eens geïmponeerd door een tegenspeler?
Ik ben me eigenlijk nooit bewust van iemands bagage. Als ik met iemand speel, heb ik eerder schijt aan diegene dan dat ik er respect voor heb. Respect heb ik alleen voor en na het spelen. Hoe meer respect ik tijdens het spelen voor iemand heb, hoe harder ik er tegenin ga. Daar haal ik voor een deel mijn speldrift vandaan. Mijn personages hebben geen behoefte aan respect.

Voor welke acteurs ga jij blind naar de bioscoop?
Ik ben gaan spelen omdat ik Leonardo DiCaprio fantastisch vond. In The Basketball Diaries en What’s Eating Gilbert Grape, die periode. En ik vind Sean Penn geweldig. Ken je die eerste scène uit Milk? Daarin is hij zo kwetsbaar en geloofwaardig. Ik bewonder acteurs die heel erg willen geloven in wat ze doen. Ik probeer in Nederland, wat toch een nuchter landje is, die hysterische benadering van spelen ook te benaderen. Acteren is niet zo maar een baantje.