Ze is mooi, kan prachtig zingen, maakt geweldige muziek, geeft een dijk van een show weg. Maar ze laat ook verschrikkelijk lang op zich wachten. Voordat ze op het podium van de Heineken Music Hall verschijnt gaat er zeker drie kwartier voorbij en voordat je haar kunt interviewen ook nog wel een paar uur. Maar dan zit je wel eindelijk tegenover haar: Erykah Badu. En tja, dat maakt al het wachten goed.

Je hebt een jetlag. Je hebt net een show van dik twee uur weggegeven, er staan nog wat interviews op de planning en dan doe je eerst ook nog even een uitgebreide meet&greet-sessie met twintig fans. Ben je daar niet veel te moe voor?
Nee! Ik heb het juist nodig. Echt. Voor mij is het een soort therapie, ik kan niet zonder. En mijn fans willen het ook graag, zij hebben het op hun manier ook nodig. Dus het is een mooi concept, wat ik al dertien jaar doe.

Welke fan is je nog goed bijgebleven in al die jaren?
In Japan zijn een paar meiden die mijn lifestyle helemaal hebben overgenomen. Ze dragen de kleding die ik droeg tijdens de Baduizm-periode (eerste album van Badu, red.), zoals zo’n grote doek om hun haar. Ze hebben er echt een missie van gemaakt om dat in stand te houden, dat vind ik heel bijzonder. Mooi.

Hoe kies je nu eigenlijk je kleding? Breng je net als iedere vrouw uren voor je kledingkast door om te kiezen wat je nu weer aan moet?
Oh nee! Dat doe ik niet meer hoor. Ik ben inmiddels moeder van drie kinderen, de jongste geef ik nog borstvoeding. Ik vertrouw op de mensen die ik daarvoor heb en ik heb één eis: het moet comfortabel zijn. Verder maakt het me niets meer uit wat ik draag.

De hakken die je droeg op het podium zagen er toch iets minder comfortabel uit.
Ach, nee, dat zijn mijn favoriete hakken, die zitten geweldig. En ik heb een speciale spier in mijn scheenbeen ontwikkeld, waardoor zulke hoge hakken prima lopen. Dat is mijn geheim.

Je begon met zingen en dansen toen je 4 was. Begin volgend jaar word je 40. Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd in die 36 jaar?
Dat je weet dat je hier bent. En dat je geen keuzes moet maken met je verstand, maar meer naar je gevoel moet luisteren.

Je hebt veel ontwikkelingen meegemaakt in de muziek. Wat vind je van de opkomst van social media als Twitter en Myspace in de muzikale wereld, als je terugdenkt aan de jaren tachtig, toen het alleen nog maar freestylen op het basketballveldje was?
Ik vind het allemaal prachtig. Het is zo’n goed platform, zo’n goede kans om jezelf te presenteren. Het is niet alleen een digitale revolutie, die zo verschrikkelijk snel gaat. Het is ook een spirituele evolutie. Het is een inspiratiebron.

In wat inspireert het je dan?
Laatst koos ik kleding uit en twitterde ik met een 60-jarige man uit Polen, die op zijn veranda vogels aan het voeden was. Die man had ik anders nooit ontmoet. Dat is toch mooi?

Dus je droomt nooit meer weg bij die goede oude tijd.
Nee. Dat is geweest.

Tot slot, wie is de belofte van de nieuwe generatie?
Janelle Monae. Zij snapt het wel.