Jongens wat een feest! Niet alleen kunnen we ons verheugen op komende toppers als Mass Effect 3, Skyrim en Diablo 3, ook vóór de zomer worden we verwend met een onvervalste hardcore RPG. Mag The Witcher 2 in één adem met deze grote namen worden genoemd? Steven sloot zich een week lang op met de game om dat uit te vinden! Eigenlijk kun je op ieder willekeurig moment zeggen dat wij gamers in gouden tijden leven. De ontwikkeling van de techniek levert ons steeds realistischere en mooiere titels op. Maar door al het visuele snoepgoed dat tegenwoordig games vergezelt, is het makkelijk afgeleid te raken van de kern: gameplay en uitdaging. Zo worden games steeds makkelijker. Steeds vaker leidt een ontwikkelaar ons aan de hand door de content heen. We komen als gamers veelal in gespreide bedjes terecht. Maar gelukkig zijn er ook nog games waarin bemoeizuchtige NPC’s je niet te pas en te onpas tips geven, games waarin je zelf je weg moet vinden zonder dat quests items als neonborden oplichten. Games waarin je je hersens moet gebruiken, je goed moet opletten, lezen en luisteren. The Witcher 2, met z’n volwassen en bikkelharde wereld, is zo’n game. Echte top? De release van The Witcher is een klein succesverhaal. De Poolse studio CD Projekt leverde in 2007 een hele leuke PC RPG af met een onmiskenbaar eigen smoel. Wat slordigheden werden met patches weggewerkt en later kwam er zelfs nog een uitgebreide grafische update uit voor dat eerste deel. Het maakte duidelijk dat het team achter The Witcher met passie aan hun games werkt en ook daarna garant staat voor sterke support. De gameplay van het origineel was leuk en met name de setting was verfrissend origineel. Evengoed was de opzet vergeleken met toppers als Oblivion en Mass Effect, een stukje bescheidener. Maar met deeltje twee gaat CD Projekt voor goud. De game straalt op elk vlak Triple A status uit, van verhaal en graphics tot de gameplay en presentatie aan toe. Alles lijkt er op te wijzen dat we The Witcher 2 ditmaal tot de echte top van het RPG genre mogen rekenen. Moordenaar Laat ik vooral beginnen bij het begin, want dat doet de game eveneens. Ook als je het origineel niet hebt gespeeld, is alles goed te volgen vanwege de rustige opbouw van The Witcher 2. Met behulp van een lange tutorial, waarin je meerdere flashbacks doorspeelt, leer je het diepe achtergrondverhaal kennen. Koning Foltest is vermoord onder jouw ogen, en alleen jij hebt de moordenaar gezien. Helaas voor jou denkt men dat Geralt of Rivia (jij dus) de schuldige is. Je wordt gevangen gezet, maar gelukkig geloven oude bekenden in jouw onschuld, en word je door hen bevrijden. Gezamenlijk gaan jullie achter de echte moordenaar aan. Deze kingslayer blijkt ook nog eens, net zoals jij, een Witcher te zijn, een monsterjager met magische krachten. Aan intriges geen gebrek dus. De setting en het verhaal verdienen meer dan een eervolle vermelding. De Poolse boekenreeks waarop de game gebaseerd is, is heerlijk duister en volwassen van aard. Eigenschappen die perfect in de game zijn verwerkt; de rauwheid en dreigende sfeer van de wereld zijn bijna tastbaar. Gruwelijk mooi Het verhaal wordt uiteraard verteld met behulp van cut-scenes, veel cut-scenes. Deze kunnen lang zijn en de verhalende momenten nemen dan ook soms veel tijd in beslag. Zeker als je tussen de filmpjes door alleen even rustig moet meelopen met een NPC om vervolgens weer verder te kijken. Maar het niveau van de cut-scenes is, mede dankzij de perfecte voice-acting, ongekend hoog. Ik heb met veel plezier alles gevolgd en geen moment verveeld op de klok gekeken. Toegegeven, je moet geen haast hebben als je The Witcher 2 speelt. Ik zie deze game als een goed glas wijn; die klok je ook niet in één teug achterover (tenminste, dat zou je niet moeten doen). Als je de tijd neemt om te genieten van wat je wordt voorgeschoteld, zul je niet worden teleurgesteld. Het feit dat de cut-scenes (met ultra settings) op veel momenten de kwaliteit van CGI benaderen, helpt ook mee. Want wat ziet alles er gruwelijk mooi uit! Je hebt dan wel een stevige PC nodig om alles op ultra te draaien (zie kader) maar dan heb je ook wat, en zelfs met medium settings is het een plaatje, wat me hoopvol stemt voor de console versies. Keuzes Niet alleen de filmpjes zijn mooi, de hele spelwereld is adembenemend. Je hebt niet de bewegingsvrijheid van een game als Oblivion, de omgeving kent strakkere wegen die je moet volgen, maar daardoor ziet alles er wel bizar goed uit. Mijn mond viel regelmatig open bij het bezoeken van een nieuwe locatie. De dorpjes en kastelen leven ook echt. Er is een dag en nacht cyclus en de bewoners van de spelwereld hebben 24 uur lang hun eigen agenda. Door te mediteren kun je de tijd sneller laten verlopen, bijvoorbeeld als je ergens op een bepaald tijdstip moet zijn. Sidequests zijn niet aangegeven, en het is aan jou om met alles en iedereen te kletsen om uit te vinden wat er gaande is. Bijna iedereen heeft wel een verhaal of een interessant voorstel. En in alle gesprekken kun je goede en slechte keuzes maken, of magische technieken inzetten om het gesprek te beïnvloeden. De gevolgen kunnen redelijk ingrijpend zijn en hierdoor voelt iedere keuze even waardevol als zwaar. Geen onzin teksten dus die eigenlijk allemaal naar hetzelfde doel leiden. Je maakt echte keuzes met voelbare gevolgen. Zelf nadenken De game is overigens op dit moment nog zeker niet bugvrij. Je ziet wel eens een NPC verspringen en textures poppen soms net iets te laat in beeld verschijnen. Ook interactie met voorwerpen, trappen en deuren verloopt niet altijd even soepel en vraagt redelijke strakke plaatsing. Deze slordigheden vond ik makkelijk te vergeven gezien de overweldigende indruk die de spelwereld desondanks weet te maken. Wel belangrijk is het te waarschuwen voor de vrijheid die je krijgt in The Witcher 2. Ik opende deze review al met de boodschap dat je over alles wat je in-game doet zelf moet nadenken, en ik overdrijf niet. Het is een RPG zonder zijwieltjes en je zult vaak vast komen te zitten (ken je dat nog, vastzitten in een game?). Quest items zijn makkelijk over het hoofd te zien (en vaak op vele verschillende manieren te verkrijgen). Met jouw medaillon kun je overigens alle items laten oplichten, dus gebruik deze vaak. The Witcher 2 herinnert mij eraan in welke extreme mate het verloop van een game tegenwoordig wordt voorgekauwd door de game zelf. The Witcher 2 doet dit niet, en dat is voor de meeste spelers een koude douche. Ook de map is niet al te behulpzaam, dus je moet veel quest logs lezen en vooral goed onthouden wie waar woont. Soms is een quest wel érg onduidelijk, dus iets meer aanwijzingen en indicaties op de map waren wel op zijn plaats geweest. De mate waarin je vrij wordt gelaten zal sommige spelers zeker afschrikken. Ik zal je daar een voor beeld van geven. Een zwaard dat ik eigenlijk nodig had om bepaalde vijanden aan te kunnen, werd mij niet aangeboden door de smid toen ik met hem kletste. Ook herinnerde geen enkele NPC mij aan mijn quest om een speciaal zwaard te bemachtigen toen ik het dorp verliet, en mijn dood tegemoet liep (meerdere malen wel te verstaan). Nee, het was aan mij om mijn log door te spitten en te bedenken dat ik toch echt een zilveren zwaard nodig had. Maar ik was toch bij de smid geweest, en hij bood me er geen aan? Inderdaad, als je een zwaard nodig hebt, zul je dus zelf moeten regelen dat die smid er eentje voor je maakt, of er anders ergens eentje vinden. Actie en spreuken De actie liegt er ook niet om, zeker niet op medium en hogere moeilijkheidsstanden. Met oog op de deadline heb ik de game op easy gespeeld (wat zou jij doen als ome Ed in je nek hijgt?) maar op de normale standen ga je echt vaak dood. Je hebt twee zwaarden: een stalen zwaard om bandieten mee neer te maaien en een zilveren zwaard om monsters mee uit te schakelen. Je kunt lichte en zware aanvallen uitvoeren en regelmatig maakt Geralt combo’s, rollen of brute finishing moves. Je kunt blokken en magie gebruiken zolang de daarvoor benodigde meters zijn gevuld. In combinatie met de magische spreuken is de actie erg leuk en ziet er zelfs spectaculair uit. Zeker als jouw adrenalinemeter is gevuld, vliegt het bloed door de lucht en rollen er koppen. Maar de combat kent ook een minpunt. Soms spawnen er te veel vijanden om je heen en word je met cheap hits helemaal vastgezet. Met voorkennis is een dergelijk spawn te overwinnen, maar dat kost je wel minimaal eenmaal je leven. Ongeëvenaard Het jagen op de kingslayer is alleen weggelegd voor de meest doorgewinterde RPG spelers, want de vrijheid die The Witcher 2 je geeft, zal veel mensen in het duister doen tasten wat betreft doel en bestemming. Maar dit is juist een game voor de echte RPG speler. En zeker in combinatie met een dikke PC biedt de game een ervaring die geen enkele andere titel kan evenaren. Conclusie Hardcore gameplay, technisch niet perfect, maar tegelijkertijd verpletterend en meeslepend!
(Bron: Power Unlimited)