Je kunt die ouwe lul van een Jurjen nog steeds als een kind zo blij maken met een nieuwe Mario, want een nieuwe Mario is volgens hem altijd goed. Maar haalt Super Mario 3D Land wel het niveau van zijn favoriete Mario’s?

Wat gebeurt er als ik naar de rand van het scherm loop? Hoe kom ik bij dat vraagtekenblok daar hoog in de lucht? En wat zit erin verstopt? De kernvragen van elke Mario-ervaring zaten al in de allereerste scène van de allereerste Mario verstopt. Een nieuwe Mario hoeft eigenlijk niets anders te doen dan die kinderlijke nieuwsgierigheid op nieuwe manieren opwekken, en de speelse inspanningen van de speler belonen met nieuwe, bevredigende antwoorden. Dan ontstaat de Mario-magie, het gevoel dat je geweldig bent en alles kunt. Een gevoel dat ook Super Mario 3D Land weer aanhoudend in je hersenen pompt.

Perfecte Mario-momenten
Ter geruststelling: je kunt deze Mario spelen zonder 3D-effect. Het spel oogt hoe dan ook heerlijk fris en fruitig. Er wordt wat gespeeld met perspectieven en Escher-achtig gezichtsbedrog, maar dat werkt in 2D eigenlijk net zo grappig als in 3D. Opvallend vaak volgt de camera Mario vanuit een hoog perspectief of zelfs een Zelda-achtig bovenaanzicht. Met het 3D-effect wordt het gevoel wanneer je in een diepte kijkt duizelingwekkender. Er zijn situaties waarin je op een platform moet springen wat zich zo ver beneden je bevindt dat je het nauwelijks kunt zien. Dat soort situaties zijn heel nieuw en leveren perfecte Mario-momenten op. Moet ik daar echt naartoe springen? Wat bevindt zich daar dan?

Verkeerde been
Er is een landschap in de vorm van een 8-bits Mario, met in de rechtervoet een schakelaar die je met je staart (als wasbeer) moet blijven raken om de voet als een liftje omhoog te takelen. Hoog in de wolken wordt het de voet van een 8-bits Luigi en vind je zo’n felbegeerde sterrenmunt. Machtige Mario-magie. Om dat schakelaartje op de voet van Mario te ontdekken, moet naar de camera tóe lopen, terwijl de glimmende munten je juist de andere kant op lokken. En zo word je vaak op het verkeerde been gezet, en voor tegendraadse handelingen beloond. Even om het hoekje kijken, ergens uit beeld lopen, je hindernis niet gewoon passeren maar er bovenop springen… Geweldig allemaal, ik krijg er niet genoeg van, en als mijn vrouw het goed vindt, neem ik een Mario-tatoeage op mijn kont.

Teleurstellend
Toch ben ik als fan ook wel een beetje teleurgesteld in deze Mario, want naar mijn smaak wordt er te veel op oude roem geteerd. Er zijn allerlei nieuwe soorten blokken, maar die doen eigenlijk niet zoveel anders dan de oude. Er zijn tegels die tijdelijk blokken laten verschijnen, er zijn blokken waarmee je omhoog kunt zweven, en ook al zijn die dingen wat anders gekleurd en opgezet, ik heb ze eerder gezien. Dat geldt ook voor de boten, kastelen, spookhuizen, piramides, reuzenwerelden en koekjeslevels.

Het aantal nieuwe power-ups (alleen het boemerangpak) is teleurstellend, de muziek is gerecycled, er is geen Yoshi, de ‘wereld’ waar je doorheen trekt, is niet meer dan een rechte lijn, het spel is kort en makkelijk en er zijn geen mogelijkheden om samen met anderen te spelen. Dus ook al is dit weer een hele vette, toffe, van Mario-magie vervulde Mario, ik bleef na het gretig voltooien ervan wel met een nieuwe vraag zitten: is dit alles?

Bron: Power Unlimited