Sterk verhaal van: Manuel Broekman (acteur in Sterke Verhalen):

Ik was met vrienden op vakantie in Barcelona. We shinede met kneiterharde stijlen. Zo ook de avond van Razzmatazz, een grote club met verschillende zalen met eigen ambiances en muziek. Na een aantal Gin-Tonics ontmoette ik een ongewoon mooi Engels meisje. Geen ginger. Ik nam haar aan het einde van de nacht mee naar het strand. We kropen tegen elkaar en genoten van de zonsopgang. Plots schreeuwt een man alarmerend onze kant op. We schrikken op. “Oh my gosh, my bag!”, zegt het meisje. Ik word wild, ik spring op en sprint achter de wegvluchtende jongen aan, welke de schreeuwende man nawijst. Na 500 meter lijken de glaasjes GT zijn tol te eisen. Maar ik kon deze achtervolging niet los laten. “Ik ben een jager. Ik kan niet met lege handen terugkomen”, zei ik tegen mezelf. Niet veel verder zie ik een paar jongemannen chillen bij een auto. Al rennend, schreeuw ik hen of ze met mij mee willen rennen achter die bastardo, die de tas onder het hoofd van mijn meisje heeft gegrist. Ze lijken niet te reageren. Ik beloof ze 50 euro als beloning. Ze kijken elkaar kort aan en zetten de achtervolging met mij in. De bastardo voelde de hete adem nu in zijn nek en laat niet veel verder de tas vallen om z’n dikke naad in veiligheid te brengen. Hij ging niet lekker. Eenmaal de tas in mijn handen en bijgekomen van de achtervolging, eisen de jongemannen hun beloning van 50 euro op. Ik zet mijn ogen op, zoals de gelaarsde kat uit Shrek, en zeg dat ik deze echt niet heb, maar dat ze wel een echt goede karma hebben en ik ze onmin dankbaar ben. Ze keken me enigszins teleurgesteld aan, maar zagen dat ik het meende. We gingen als strijders uit elkaar. Mijn redders, mijn mannen. Trots loop ik terug naar het strand. Deze vergaat echter als ik een kijkje neem in de tas. Leeg. Baalmoment. Niet veel later overhandig ik met gebaalde trots de tas aan het Engelse meisje. Het balen was nergens voor nodig want ze was door het dolle heen omdat ze haar dure Prada terug had, waarin verder niks van waarde zat. Gelukkig had zij wel een beloning voor mijn heldendaad… Ik ging lekker.

Sterk verhaal van: Jorg de Visser (57 jaar) uit Spaarndam, Metrolezer:

Wanneer iemand een sterk verhaal vertelt wordt er wel eens gesproken over een kans van één op duizend om aan te geven hoe onwaarschijnlijk juist die samenloop van omstandigheden is. Soms, als een situatie werkelijk buitengewoon bijzonder is of wanneer de verteller zijn verhaal wat wil opkloppen dan rept men zelfs over een kans van ‘één op een miljoen’.  In het onderstaande verhaal is één op een miljard eerder van toepassing. Of ik overdrijf? Oordeelt u zelf. Afgelopen Juni ben ik verhuisd. Hele vlooienmarkten aan rommel (ok, dit is wel overdreven) heb ik meegesjouwd waaronder vele sleutels. Eén daarvan past op een peperdure fiets. Dezelfde fiets waarmee ik in 1986 na veertien maanden fietsen door Europa en Azie in Bangladesh aankwam. Dezelfde fiets die daar vervolgens gestolen werd. 24 Juni. Nederland speelt tegen Kameroen en ik fiets door Amsterdam-Oost op weg naar vrienden waar ik de wedstrijd zou volgen. Ik kom hier nooit en moet goed op de omgeving letten. Dan zie ik een fiets staan… 25 Juni. Er staat een extra fiets in mijn schuurtje. Ik laat de sleutel expres in de fiets steken. Ze hebben elkaar ongetwijfeld veel te vertellen.