Sterk verhaal van: Géza Weisz (acteur in Sterke Verhalen):

Mijn goede vriend Chico en ik stonden bij het ijskuipje op het centraal station, toen mijn blik werd gevangen door een beeldschoon meisje. Ik stapte op haar af om haar mee uit te vragen. Er kwam echter niet meer uit dan: "Uhm..hallo..weet jij welke smaak ik moet nemen..vanille of aardbei?" Het schone meisje lachte naar me en antwoordde: "allebei natuurlijk". Toen liep ze weg, richting het perron, maar vlak voor ze de trap opging draaide ze zich om en keek ze me nog één keer lachend aan. Ik wist dat ik er achteraan moest, een nummer of op z'n minst een naam moest vragen, maar verstijfd van angst bleef ik staan. Ik zei tegen Chico: "Daar gaat ze dan. Het meisje van mijn dromen." Waarop Chico antwoordde: "Ga er dan achteraan idioot." Ik rende de trap op, naar het perron. Maar het was te laat, de trein was al weg. Toen ik de volgende dag door de gang van mijn theaterschool wandelde zag ik tot mijn grote verbazing het beeldschone meisje in een lokaal zitten. Ik wachtte haar op en vroeg haar alsnog mee uit. Op onze derde date vertelde ze mij, dat ze zo'n spijt had gehad, dat ze "op het station" niet naar mijn nummer had gevraagd. Ik glunderde en antwoordde een beetje nonchalant: "Ach, ik wist wel dat het goed zou komen."

Sterk verhaal van: Rob Horvath (48 jaar) uit Rotterdam, Metrolezer:

Woorden zijn kostbaar. Dat geldt zeker voor mij. Laat ik daarom meteen met mijn laatst gewonnen prijs in huis vallen. Je leest nu mijn verhaal en niet dat van een ander. De verklaring is even logisch als onvermijdelijk. Zodra Prijspakman deelneemt is de strijd ongelijk. Tijd voor nadere kennismaking. Ik leef zeer riant van alle prijzen die ik sinds jaar en dag in de wacht sleep. Daar dank ik ook mijn bijnaam aan. Wat in mijn puberteit begon met een succesvol afgemaakte slagzin, resulteerde jaren later in de vrijheid niet voor een baas te hoeven werken. Sterker, ik heb mensen in dienst die dagelijks zorgen voor de handel, opslag en vervoer van alle gewonnen spullen. Het kost mij per dag niet veel meer dan een half uurtje van mijn geconcentreerde aandacht. Verder deel ik mijn dag naar believen in. En niet te zuinig, want lef en creativiteit kan zeer lonend zijn. Of ik met een 9 tot 5 job ook in het bezit zou zijn van een schitterende villa, een rode Italiaanse auto beginnend met een ‘F’ (geen Fiat) en mijn leven zou delen met dezelfde slanke schone, ligt besloten in jouw jaloerse blik.