Sleeping Dogs - voorheen True Crime: Hong Kong - is een apart soort puppy. Activision zag er geen brood in, maar Square Enix pakte het beestje stevig bij de staart. Graddus sprong op de TGV naar Parijs om te checken hoe het ervoor staat met de game. Kwam hij kwispelend terug op de redactie, of vond hij de hond in de pot?

Stel jezelf eens de vraag: wat maakt een sandbox-game goed? Een sterk verhaal natuurlijk, maar dat blijft slechts een kapstok. Belangrijkste is de vrijheid om te doen en laten wat je wil, en dat in een boeiende wereld. Vandaar dat kenners San Andreas nog altijd als de beste Grand Theft Auto zien. Een serie als Saints Row ontleent er zelfs zijn complete bestaansrecht uit. Waar past Sleeping Dogs in het open wereld-landschap?

Au naturel
Het appartement waar mijn hands-on start, zit direct vol interactiviteit. Een goedgevulde koelkast, een dikke TV en een kledingkast. Niks nieuws natuurlijk, wel leuk. Plotseling voel ik een hand op mijn rug; het is een medewerkster van ontwikkelaar United Front Games. Ze legt uit dat ik het beste een matchende set kleren kan uitzoeken, omdat hoofdpersonage Wei Shen daarmee een statboost krijgt. Nou vooruit, maar stiekem vind ik het jammer. Eigenlijk wou ik gewoon lekker ‘au naturel’ de straten van Hong Kong verkennen! Het past wel helemaal bij de character building die Sleeping Dogs kenmerkt, een belangrijke en unieke feature van deze titel. Tuurlijk, in andere free-roamers kun je ook aan je personage sleutelen, maar dat is toch vooral cosmetisch. Het uitbouwen van undercover cop Wei Shen voelt veel completer, bijna op het RPG-achtige af!

Dikke fun
Eenmaal strak in het pak, ren ik het appartement uit en kijk om me heen. Sleeping Dogs is grafisch zeker niet de mooiste game, ongetwijfeld een gevolg van het ellenlange ontwikkeltraject. De lichteffecten zijn echter indrukwekkend en laten Hong Kong bruisen. Doel van het spel is om te infiltreren bij de gevreesde Triads, maar voor nu ruk ik liever een brommertje uit de handen van een sullige Aziaat en raas de rechter rijbaan op. “Huh, waar komen al die spookrijders vandaan?”, denk ik verschrikt. Oh ja, dit is natuurlijk Hong Kong, waar - door het koloniale verleden - dezelfde retarded verkeersregels als in Engeland gelden. Ik maak van de nood een deugd en trek intuïtief de stick van de controller naar beneden. Cool, een wheelie! En wat werkt de besturing lekker soepeltjes! Als een malloot race ik tussen het aanstormende verkeer door, en hop: het trottoir op. Honderden aanrijdingen later, crasht de brommer tegen een gebouw. Achter me zijn de nog levende Hong Kongnezen (Ed, klopt dat?) helemaal door het dolle heen. De politie wordt gebeld, en er zijn zelfs ramptoeristen die het lijkenspoor met hun smartphone filmen. Hilarisch! Ontsnappen uit de klauwen van de politie is een eitje; dat werkt namelijk precies hetzelfde als in Grand Theft Auto...

K.O.
Op mijn horloge zie ik plots dat ik nog maar veertig minuten speeltijd heb. Genoeg gelanterfant – tijd voor een missie! Waar ik tijdens mijn dodemansrit op de brommer nog vooral aan het racen was geweest, geeft de verhaalmissie inkijk in een andere belangrijke pijler van Sleeping Dogs: de combat. Van één of andere vage gast krijg ik de opdracht om een stel gangsters in elkaar te meppen. No problemo! Vijf tellen later lig ik K.O. op de grond. Het blijkt allemaal nog niet zo simpel, want net als in een fighting game moet je goed opletten wat je tegenstanders doen en vervolgens counteren. Ga je zelf in de aanval, dan gebruik je het uitgebreide combosysteem. Omgevingsobjecten – autodeuren, vuilnisbakken, telefooncellen – kunnen daarbij als wapen worden gebruikt. Het gaat allemaal van een leien dakje en Wei Shen’s moves worden wreed in beeld gebracht, compleet met John Woo-achtige slow-mo’s. Qua vibe leunt Sleeping Dogs sowieso erg op Hong Kong Cinema; denk bijvoorbeeld aan het briljante Infernal Affairs.

Vuilnisbakkenras
Na afloop van mijn speelsessie laat ik alles even bezinken. Hong Kong is een unieke setting voor een sandbox-spel, dat is zeker. Ook het RPG-aspect en het vechten zijn dingen die ik nog niet eerder zo uitgebreid in een open wereldgame heb gezien. De goede lezer is echter al opgevallen dat Sleeping Dogs flink leentjebuur speelt bij andere namen uit het genre. Tel maar even mee welk ‘plagiaat’ ik allemaal tegenkwam:

1. Je smartphone waarmee je belt en dingen regelt. Hmmm, GTA IV, anyone?
2. De contextsensitieve gevechtsmoves zagen we ook al in The Godfather.
3. Bizarre, over-the-top wapens als handtasjes, eten etc, kennen we natuurlijk uit Saints Row.
4. Het vechtsysteem an sich lijkt een kopie van dat in Batman: Arkham Asylum.
5. Wagens van de weg rossen met een botsmove? Één van de belangrijkste features in Wheelman!
6. Het jumpen van voertuig naar voertuig is één-op-één uit Just Cause gekopieërd.
7. Bij het klimmen, klauteren en free-runnen, is er overduidelijk in de keuken van Assassin’s Creed gekeken.

Door al het geleen en gejat, voelt Sleeping Dogs een beetje als een allegaartje. Erger nog: het spel mist een eigen smoel; een ziel als het ware. De game doet denken aan een vuilnisbakkenras, waarvan de moeder sex heeft gehad met alle free-roamers op aarde en je nu niet meer kan vertellen wie de biologische vader is.

Onduidelijk
Sleeping Dogs neemt veel noten op zijn zang, dat is duidelijk. Zo heb ik niet eens tijd gehad om één van de detectivemissies te doen. Ook zit er nog een heel good cop-/bad cop-systeem in het spel verwerkt. Hong Kong is groot, minstens zo groot als Liberty City en de game bevat bijna 70 voertuigen, alsook een shitload aan unlockables en collectibles. Of Sleeping Dogs echter top of middelmaat wordt, hangt af van twee aspecten. Punt een is dat ik slechts in een klein gedeelte van Hong Kong kon checken. Blijft de hele stad net zo boeien en bruisen als het stuk dat ik speelde, of wordt het na een paar uur spelen meer van hetzelfde? De tweede vraag is of het verhaal van Sleeping Dogs het filmische karakter van de game eer aandoet. Wat ik totnogtoe heb gezien, bleef helaas hangen in de stereotype gangstersfeer, met dertien-in-een-dozijn personages en een inwisselbaar script. Jammer, want hoe leuk een zandbak ook is, als de personen met wie je erin speelt je niet aanstaan, wordt het op den duur toch saai...

Verwachting Graddus
Ondanks het feit dat ik meer een katten- dan een hondenmens ben, heb ik behoorlijk genoten van mijn hands-on met Sleeping Dogs. Of deze puppy uitgroeit tot een rashond is nog maar de vraag, maar Sleeping Dogs heeft in Square Enix sowieso een liefdevol nieuw adoptiebaasje gevonden!

Bron: Power Unlimited