Past de rol van de koppige opa Gerrit bij je?
Ja, ik zit ook wel een beetje zo in elkaar. Ik ben wel koppig. En stuurs misschien. Ik kan mensen nog wel eens vervelend vinden en ik kan heel goed melancho­lisch spelen. Ik denk dat dat ook wel past in het idee van de film. De familie kijkt niet naar hem om en zijn kleinkind is zijn enige lichtpuntje in deze donkere tunnel. Ik vond mezelf overigens wel heel erg dik. Met die bretels, ik lijk wel Theo van Gogh.

Romeyn in een familiefilm, dat is heel iets anders dan Jiskefet.
Naarmate ik ouder word wil ik laten zien dat er ook nog iets anders is. In de serie Rembrandt speel ik ook een serieuzere rol. Niet dat ik alleen nog maar bloedserieuze rollen wil doen, ik wil wel iets geestigs houden, iets ironisch.

Wat doe je liever, film of televisie?
Acteren in films is nooit echt mijn liefhebberij geweest. Ik doe het omdat ik het een uitdaging vind en ook voor het geld. Maar al het gedoe eromheen. Je moet ’s ochtends om zes uur aanwezig zijn en om één uur ’s middags mag je drie woorden zeggen. Tussendoor zit ik me echt enorm te vervelen.

Je tegenspeelster, Zoë van der Kust (15), is veel jonger. Hoe was dat?
Ze is fantastisch en sleepte me er echt letterlijk doorheen. Ze was een soort steun en toeverlaat. Ik heb er geen last van gehad dat ze jonger is, ze is heel volwassen. Soms wil ik nog wel eens wat foute grappen maken, dat heb ik nu wel een beetje achterwege gelaten.

Wordt dit Gouden Kalf nummer twee voor jou?
Nee, dat zit er denk ik niet in. Volgens mij winnen kinderfilms nooit wat. Maar als iemand hem verdient dan is het Zoë wel. Het accent ligt veel meer op haar dan op mij. Ik ben haar aanzet en zij moet excelleren. Bovendien, al win je een Gouden Kalf, wat heb je eraan? Toen ik dat ding kreeg dacht ik: ‘Nu gaat het beginnen.’ Ik heb twee jaar in de WW gezeten en er gebeurde helemaal niks. Een beetje lullig is dat. Ik denk dat mensen zelfs denken: ‘Die zal het wel te druk hebben.’ Of: ‘Die kost ontzettend veel geld, die vragen we niet.’

In april sta je in de Heineken Music Hall met de ‘Goeiesmorgens’ tour van Jiskefet.
Ja, dat is altijd heel erg leuk om te doen. Dat is zo buiten proportie, zo’n gigantische zaal. Maar ook wel weer een kick. Het is een soort bungyjump. Je denkt waar ben ik aan begonnen, maar als je je eraan overgeeft is het wel leuk. Ik heb dan wel knikkende knieën en ik ga twintig keer pissen. En ik ga een beetje raar tegen de muur aan tikken. ‘Michiel nog 5 minuten hè’, tik tik tik tik.
 

Het verhaal

De 13-jarige Grace wil alles weten over haar Surinaamse vader, maar niemand wil haar iets vertellen. Opa Gerrit is de enige die haar kan helpen. Als de familie hem in een bejaardenhuis wil stoppen, besluiten Grace en Gerrit naar Suriname te gaan. Opa’s geld is in beheer van zijn kinderen, dus zal hij de bank moeten overvallen...