First-person shooters en de PS Vita… op papier een match made in heaven. En dus stelt Jan de hartverwarmende vraag: laat Burning Skies de hemel branden vol heilig vuur? Poëzie mensen, pure poëzie…
 
Een van de grootste voordelen van de PS Vita is natuurlijk de aanwezigheid van twee puike pookjes waardoor first-person shooters eindelijk lekker gaan spelen op een handheld. En Burning Skies speelt dan ook als de spreekwoordelijke trein. Het voelt allemaal zo soepel en natuurlijk, dat je je afvraagt hoe we al die jaren hebben lopen hannesen op onze draagbare spelmachines.

Daar bovenop introduceert ontwikkelaar Nihilistic een reeks leuke touchscreen-besturingstoepassingen. Wapens oppakken, secundaire toepassingen voor je guns, het gooien van een granaat, een schild oproepen… het gaat allemaal als een zonnetje. De ren-optie werkt echter iets minder vanzelfsprekend. Door op het achterste touchscreen te tappen, sprint je, maar dat werkt weinig intuïtief en had beter gemoeten.
 
Upgraden
De game speelt zich af tussen Resistance 1 en 2 in. Als ex-brandweerman Tom Riley ga je tegen het beleid in van de Amerikaanse overheid die de invasie van de Chimera min of meer ontkent om paniek bij de bevolking te voorkomen. Maar die smerige beesten met die priemende ogen die op je schieten, zijn er echt niet voor de gezelligheid. Tijd om je pikhouweel op te pakken en in de rug van een Chimera te planten… om daarna over te gaan op de reeks aan vette wapens die de game rijk is. Tof is dat je je arsenaal kunt upgraden door het vinden van blauwe goodies die her en der in de levels verstopt liggen.
 
Op en neer
Grafisch steekt de game puik in elkaar, al had ik er wel meer van verwacht. Het leveldesign is wisselend qua niveau en niet alles is even netjes afgewerkt (texturen). De actie zelf is ook niet altijd en overal even sterk. Saaie, bijna plichtmatige stukken worden afgewisseld met bossfights en spannende secties. Daarbij voelt de actie wel erg compact en heb je nooit dat overweldigende against all odds-gevoel dat ik wel bij Resistance op de PS3 had.

Naast de singleplayer is er een multiplayer maar die is opvallend bescheiden. Er zijn slechts drie modes: Survival, Deathmatch en Team Deathmatch, en het zestal maps houdt ook niet over. Vreemd dat de Resistance-game op de PSP meer modi kende dan deze Vita-versie. Daarbij werken de touchcontroles in de multiplayer in ‘t heetst van de strijd net wat minder lekker dan in singleplayer; simpelweg omdat daar de spelsnelheid een tikje lager ligt.
 
Brand?
Al met al heb ik me zeker vermaakt met Burning Skies; eindelijk een FPS op een handheld die speelt als een lekkende tiet. De game is echter wat aan de korte kant en de multiplayer voelt als een verplicht nummertje. Alsof Nihilistic de game maar net op tijd heeft weten af te krijgen. Ik had als Riley graag, zowel in single- als multiplayer nog wat meer Chimera branden geblust.
 
Conclusie:
Resistance: Burning Skies is een goede shooter, zeker voor handheld-begrippen, maar wist op mij toch net wat minder indruk te maken dan ik vooraf gedacht en vooral gehoopt had.

Bron: Power Unlimited