“Veel sterkte, meneer.” Het is een wat ongebruikelijke begroeting van de portier van theater Cool. Eenmaal binnen begrijpt de recensist wat de man in mooie rode lange jas bedoelt. Het is Ladies Day in het Noord-Hollandse Heerhugowaard, tegelijk met de première voor schrijvende pers. De foyer is bezaaid met vrouwendingenkraampjes. De ladies torsen tassen met die vrouwendingetjes met zich mee. “Een man! Een man!”, schreeuwt een dame in roze gewaad. “Wil je een beetje power?” Ze duwt een stekker in mijn richting. “Steek je vingers erin!” Enfin, gezegend met wat power kan de voorstelling Powervrouwen beginnen, in een – voor de opkomst – voor een theater zeldzaam kippenhok. Wel een vrolijk kippenhok.

 

In de zaal zijn de mannen op een hand of twee te tellen. Natuurlijk, dit stuk met dans, zang en vooral sketches is vooral door vrouwen voor vrouwen. Maar het is best leuk om je daar als man aan over te geven. Wie weet steek je er nog wat van op. De zes powervrouwen op het podium zijn Lieneke le Roux, Cystine Carreon, Peggy Vrijens, Mylène d’Anjou, Jip Smit en (nog in opleiding) Corien van der Zwaag. Hun doel: hilarische, pijnlijke, ontroerende, stoere en mooie dingen waar nagenoeg elke vrouw mee te maken krijgen herkenbaar en soms ook onvoorspelbaar neer te zetten.

 

De toon is meteen gezet als Cystine Carreon als kampcommandant de andere vrouwen drilt en met een fluit van de toeschouwers eist bij één keer blazen   “oh, wat goed” en bij twee keer blazen “oh wat erg” te roepen. Voor mannen die dit lezen: dat laatste moet bijvoorbeeld als Peggy Vrijens meldt wel naar de kapper te zijn geweest, maar haar haren slechts te hebben laten bijgepunt. Dat je het weet. De zes powervrouwen worden bijgestaan door drie heren van licht en geluid en de (erg fijne) pianist Wim Veenhof. Zonder mannen kunnen vrouwen natuurlijk niet, zo blijkt.

 

Wat volgt zijn vrouwen in allerlei soorten en maten, zoals wat dames tijdens een kledingruilparty. Het moeten de grootste vriendinnen zijn, maar ondertussen… Secreten onder elkaar, dat blijkt dit groepje. De zes laten zien dat vrouwen, hoe power ook, best gemeen kunnen zijn. “Giftige kut! Slons! Tonijnkut!”, het klinkt deze avond allemaal. Nooit geweten ook dat vrouwen het doen en laten van hun man volgen via een app en dat de man dan dat groene balletje is wat we van Google Maps kennen.

 

Maar goed, de dame van nu is dus een powervrouw. Zonder haar kunnen wij mannen niet en ondertussen wordt er van alles van ze verwacht op het gebied van gezin, kinderen en carrière. Naast die elementen hebben vrouwen zo hun grillen. Peggy Vrijens schittert bijvoorbeeld als de meid die (heel heel heel) snel ratelt, tijdens haar verhaal 67 zijwegen inslaat en nooit luistert. De Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen is leuk. Op hun manier waren die hard maar thuis werkende vrouwen ongetwijfeld ook een powergeval. Ook goed: Lieneke le Roux die een datingtekst probeert te verzinnen. Ze vertelt dat verhaal stukken beter dan een passage waarin ze haar gestolen tas terugverovert. Le Roux loopt overigens met een mitella. Ze brak haar elleboog bij try-out 1 en speelde desondanks alles, ook de bewuste voorstelling. Over powervrouwen gesproken.

 

Heel fraai: de zang- en dansact van het nummer Via Con Me / It’s Wonderful van Paolo Conte. De actrices brengen de befaamde ‘Chips (3x) du du du du du’ bewust nog zeurderiger dan de Italiaan, maar het is een plaatje. Heel fraai 2: een sketch met Cystine Carreon die – met haar kampgenoten van weleer – haar nageboorte gaat begraven. We zullen niets verraden, maar bij de Heerhugowaardse dames stroomden de tranen over de wangen. Ondanks een uitstekende cast is Carreon deze avond sowieso de beste, al is het met banddikte verschil (sorry voor deze mannelijke sportuitdrukking).

 

Heerhugowaardse dames die overigens als definitie van powervrouw, na een vraag van de cast, tot ‘sterk staan in je naaldhakken’ kwamen. De powervrouwen sloten zelf af met ‘jezelf niet schuldig voelen’ en ‘eens nee durven zeggen’. Ze kregen bijval tot en met (en een staande ovatie). Geslaagde voorstelling dus voor vrouwen (en eventueel mannen waarvoor de powervrouw een kaartje koopt).

 

Heeft ondergetekende nog wat geleerd? Ja natuurlijk, al blijven het weer ondoorgrondelijke vrouwendingetjes. Wat een Lamborghinivlek is bijvoorbeeld. En dat je je witte slip vleeskleurig kunt maken door hem in thee te laten weken. En die portier? Die was na afloop in geen velden of wegen te bekennen.