‘Jantje zag eens pruimen hangen. O! Als eijeren zo groot. ‘t Scheen dat Jantje wou gaan plukken, schoon zijn vader ‘t hem verbood.’

Met deze tekst van Hieronymus van Alphen begint het toneelstuk De Verleiders van Bos Theaterproducties. Da’s niet oubollig, da’s best logisch. ‘Jantje zag eens pruimen hangen’ werd door een rechter voorgelezen bij de behandeling van de zogeheten Klimopzaak ofwel de ‘Vastgoedfraude’, een van ‘s lands omvangrijkste fraudezaken ooit. Het leverde de rechter een aantal wrakingsverzoeken op die deels werden toegewezen. Deze vastgoedfraude leverde in 2007 FIOD-invallen op op vijftig locaties. Tachtig bedrijven werden als verdachte aangewezen, net als veertig personen, van een onderdirecteur van hoofdschakel Bouwfonds tot makelaar en tv-presentator Harrie Mens. De fraude bestond uit honderden miljoenen euro’s, dikke deals, gesjoemel van de bovenste plank en een waslijst aan spookfacturen om U tegen te zeggen. Samengevat in één woord was de hele zaak natuurlijk ‘hebzucht’.

Het omvangrijke gedoe rond ‘graaien en hebben’ leverde nog meer op: het boek De Vastgoedfraude van Vasco van der Boon en Gerben van der Marel van Het Financieele Dagblad. De twee hebben zich beroepshalve vast jarenlang kostelijk met hun onderwerp vermaakt. Dat deed ook cabaretier / acteur George van Houts. Hij wist het bizarre verhaal met tal van poppetjes terug te brengen tot een knap theaterstuk met vijf heren en speelt daarin zelf mee.

De Verleiders heten deze heren, de casanova’s van de vastgoedfraude. “Een belevenis” noemen ze hun voorstelling zelf, “geen gewoon toneelstuk”. En dat is het ook niet. De Verleiders is een mix van scenes uit de fraudetijd en scenes van de acteurs als zichzelf die het verhaal aan elkaar praten en de boel becommentariëren. Tegen het premièrepubliek: “Voelt u zich bekocht met het dure entreekaartje? Nou, daar gaat dit stuk nou net over.”

Van Houts heeft er een flitsend geheel van gemaakt, doorspekt met humor bij een toch niet bepaald vrolijk onderwerp (“hij is in staat zelfs de Paus een tweepersoons bed te verkopen”). De teksten voor de acteurs zijn lang, maar niet vervelend lang. En: ze zitten er bij de vijf heren verdomd goed in, wat de flitsende voorstelling natuurlijk alleen maar ten goede komt.

Zonder Victor Löw, Leopold Witte, Tom de Ket en George van Houts te kort te doen (de vier zijn stuk voor stuk uitstekend op dreef), is het noemen van de prestatie van Pierre Bokma op z’n plaats. Bokma is subliem. Eén van ‘s lands grootste acteurs is eigenlijk een snelle jongen om te haten, maar hij weet zijn personage Vijs zo neer te zetten dat je een beetje van hem gaat houden. En dat is nou precies waar De Verleiders om draait. Want hoe slecht die vastgoedfraude in al z’n facetten ook was: zou je zelf misschien ook niet voor de bijl gaan?

Onderzoek onder Metro-lezers maakte ooit duidelijk dat toneel onder hen niet de meest geliefde podiumkunst is. De Verleiders is nou net zo’n (flitsende) voorstelling om je wél eens over de theaterstreep te trekken.