Klassiek ontmoet pop in Rotterdam Ahoy, zo simpel is het concept van Night of the Proms al sinds 1991 (in België al zes jaar langer). Hoe simpel misschien: dat concept trekt tienduizenden mensen. Dit jaar kon voor Rotterdam wegens ‘uitverkocht’ weer een extra concert aan de twee bedachte dagen worden vastgeplakt.

Er zijn meer ontmoetingen. Van goud van oud-artiesten en goud-van-nu-sterren. En daardoor ook van jong en oud publiek. Om samen enthousiast mee te doen met een potpourri aan muzikanten, begeleid door symfonie-orkest Il Novecento onder leiding van Robert Groslot, de vaste Night of the Promsband Electric Band en het koor Fine Fleur. En netjes bijgepraat door de Vlaamse gastheer Carl Huybrechts.

We zijn nog amper begonnen en daar hebben we al zo’n goud van oud-type, mister Night of the Proms himself John Miles. De man heeft een abonnement op de show (‘Music was my first looooooooooooooove’), maar verrast nu meteen met een ode aan de overleden Amy Winehouse.

Er zijn meer verrassingen en dat is knap na al die jaren. Als je een kwart eeuw lang klassiek en pop op één bühne brengt, dan moeten de ideeën toch wel eens opraken zou je denken. Maar nee. Cabaretier / tv-presentator Tijl Beckand geeft ons bijvoorbeeld via filmpjes een korte workshop ‘klassiek’. Vooral de belangrijkste scène uit de film The King’s Speech, ondersteund door het orkest, is prachtig. Al mompelt het tienduizendkoppige publiek wel wat veel tijdens de lessen van Tijl.

En wat te denken van een battle van twee dj’s (wie zijn het?, hun namen zijn zelfs op de website van het evenement niet terug te vinden) en het symfonie-orkest. Het duo dendert Dick Dale en ‘Thunderstruck’ van AC/DC door de zaal om telkens afgewisseld te worden door het orkest. ‘Paint it Black’ van The Rolling Stones gaat moeiteloos over in Symfonie 9 van Beethoven, Vivaldi’s ‘Vier Jaargetijden’ blijken zo heel goed te passen bij ‘Under Pressure’ van Queen en David Bowie en Chopin lijkt wel een tijdgenoot van Faithless. Razendknap, het hoogtepunt van de avond voor ondergetekende.

Voor anderen is het hoogtepunt misschien ‘Bed of Roses’ van Hollands Glorie Miss Montreal. Of het soulvolle optreden van Angie Stone. Dat is het leuke van Night of the Proms. Er is voor iedereen wel wat en verveling slaat niet toe. Tenzij je niet van Mick Hucknall (Simply Red) houdt, die als slotartiest ruimte voor zes nummers krijgt. Wie hem wel kan pruimen heeft het goed. Hucknall oogt na 27 jaar bijzonder energiek en geniet zichtbaar van het volle Ahoy. Dat doet ook James Blunt. “Amazing”, noemt hij het feit dat hij zijn bandje van vijf personen voor een paar dagen heeft ingeruild voor een begeleiding van honderd muzikanten en zangers. Voor Angie Stone komt een droom uit. Haar favoriete nummer ever is ‘Holding Back the Years’. Vanavond kan ze hem zowaar met haar held zingen. Het kan echter nog gekker: Stone’s rap met een van de Vlaamse dj’s. In rood trainingspak zingt hij ‘Wij zijn straf, breken het kot hier af’. En het klinkt nog ook. Op naar 2012.