Op Pinkpop bewezen The Hives maandagmiddag nog maar eens dat ze niet alleen strak in het pak zitten, maar ook strak rocken. De vijf Zweden onder aanvoering van de dekselse voorman Howlin’ Pelle Halmqvist, overdonderen het publiek tijdens hun optredens met show, bravoure en puntige garagerock.
Wanneer je het qua zintuigen alleen van je oren moet hebben – lees: je zet de cd op of je geeft iTunes of mp3-speler opdracht het album af te spelen – sorteert The Hives minder effect. Ook op Lex Hives, de opvolger van The Black And White Album uit 2008 en cd nummer vijf sinds debuut Barely Legal uit 1997, ben je er na een minuut of twintig eigenlijk al wel weer een beetje klaar mee. Want zonder de fratsen van Pelle en zijn maten lijkt elk nummer op het vorige. En op het volgende en op het liedje erna. Oorzaken: er wordt zelden van tempo veranderd en de melodieën zijn niet altijd even beklijvend.

Is Lex Hives een slechte plaat dan? Nee. De 1.08 minuut durende opener ‘Come On!’ bijvoorbeeld  (met de ‘diepgravende’ tekst ‘Come On, Everybody Come On!’, ja, dat is de complete tekst) is zelfs een van de beste rockliedjes tot dusver dit jaar. En ook ‘Go Right Ahead’, ‘If I Had A Cent’ en ‘These Spectacles Reveal The Nostalgics’ klinken knap opzwepend. Maar je moet ze los van elkaar draaien en niet een heel album achterelkaar, want dan gaat het mis. Of je moet gewoon naar een van de tientallen festivals gaan waar The Hives komende zomer op het affiche staat. Op de Zwarte Cross bijvoorbeeld, waar The Hives de vrijdag afsluit.