Limp Bizkit
Gezien: maandag 6 september
Waar: Heineken Music Hall, Amsterdam
Waardering: ****

Het is alweer elf jaar en een maand geleden dat 'Nookie' uitkwam, de doorbraaksingle van Limp Bizkit, maar zoveel jaar later zorgt deze cross-over tussen metal en rap nog altijd voor een enthousiast springende mensenmassa. Zeker als het live door de band in kwestie gespeeld wordt alsof het 1999 is en de hoogtijdagen van nu-metal nog in volle gang zijn.

Sommige mensen zullen dat als een minpunt zien, want 'gedateerd' en 'voorbijgestreefd'. Maar wie maandagavond in de Amsterdamse Heineken Music Hall aanwezig was kan niet anders concluderen dan dat Limp Bizkit het publiek weliswaar meenam op een trip down memory lane, maar dat deed met energie en enthousiasme waar je vandaag de dag nog uitstekend mee voor de dag kan komen. Van plichtmatig cashen na het lijmen van de breuk tussen zanger Fred Durst en gitarist Wes Borland was niets zichtbaar, Durst was zelfs charmant te noemen doordat hij zich dankbaar opstelde, zichzelf gekscherend grandpa noemde en jonge fans het podium op liet komen om mee te springen.

Dat gebeurde vooral dankzij de scheurende gitaren van Wes Borland, waarvan de volle muur van geluid uniek te noemen is. Dat de reguliere set werd afgesloten met twee rustige aanstekermomenten, waaronder 'Behind Blue Eyes' met muziek van band, vergeven we ze daardoor maar even. En op dat moment was al duidelijk dat het biergooien over een van voor tot achter kolkende zaal weer aan kon gaan vangen met 'Take a Look Around', 'Nookie' en George Michael-cover 'Faith' nog in het vooruitzicht. Dat Fred Durst en zijn mannen er ook nog een aardig geslaagde cover van Coldplays 'Yellow' tussen gooiden, geeft eigenlijk aan waar de hele set om draaide: nodig en relevant is het niet, maar erg leuk wel.