Waarom wilde je je herinneringen in een boek gieten?

Ik wilde het militaire leven aan de   burgermaatschappij duidelijk maken. Op het nieuws zijn er kort beelden van wat er gebeurt op een uitzending, maar mijns inziens doen die de werkelijk te kort.

Je vertelt over het reilen en zeilen in het peloton, maar ook over de verveling die op het kamp toeslaat. Waarom wilde je dat ook in het boek kwijt?

Ik heb daar niet van te voren over nagedacht. De eerste anderhalve maand in Afghanistan was voor mij vervelend omdat ik vastzat op het kamp en alleen hand en spandiensten deed. Wat in het boek staat zijn mijn ervaringen, anderen hebben misschien wel elke dag iets meegemaakt.

Je bent twee keer uitgezonden. Was je voorbereid om wat je tegen ging komen?

Het waren verschillende missies. In Irak was ik explosievenverkenner, dan moet je alle soorten explosieven kunnen herkennen. Dat wordt er wel ingestapt. Ook voor Afghanistan kregen we de juiste voorbereiding.

Ergens in het boek verbaas je je erover dat nadat je terug bent uit Afghanistan er in Nederland nog steeds gesproken wordt over een wederopbouwmissie.

Zoals de situatie daar was, was dat naar mijn mening geen wederopbouwmissie. We moesten daar de veiligheid creëren voordat je kon beginnen met opbouwen. Dan is dat vervelend om later te lezen dat ze het nog steeds over wederopbouwmissie hebben. Voor anderen die daar niet zijn is het heel gemakkelijk om dat te zeggen.

Het is een persoonlijk relaas, zei je al. Hoe kijk je terug op het maken van dit boek?

Het is wel leerzaam geweest. Nu praat ik er makkelijker over. Het hele proces sinds ik aan dit boek ben begonnen met Jasper Henderson is voor mij therapeutisch geweest. Eerder was het heel lastig om te praten over situaties met anderen die dat niet hebben meegemaakt. Als je het er met een collega over hebt, zijn twee woorden genoeg.