De beheerders van de nalatenschap van Michael Jackson en Sony Music sloten in 2010 een deal voor, naar verluidt, 250 miljoen dollar. Inzet waren maar liefst tien postume platen in zeven jaar, zowel heruitgaves van bestaande albums als nooit eerder uitgebracht materiaal. En van dat laatste is er nogal wat: de bijna vijf jaar geleden overleden King of Pop liet een dikke honderd liedjes achter in de kluis. Nooit afgemaakt, nooit uitgebracht, maar na zijn dood tellen uiteraard vooral de dollartekens. Dit weekend verscheen Xscape, na Michael (2010) het tweede album vol liedjes die Jackson misschien wel nooit met de wereld had willen delen.

Dat hoeft op zich niet erg te zijn: Michael Jackson was in zijn hoogtijdagen een ontzettende perfectionist, dus het is best mogelijk dat wat hij in de prullenbak gooide nog prima het aanhoren waard is. En anders dan bij Michael (met vooral recente, onafgeronde liedjes) is op Xscape gekozen voor onuitgebracht werk uit zijn beste periode (de jaren 80 en 90). Daar zijn alleen de oorspronkelijke vocalen van gebruikt, de muziek eromheen is door moderne producers uitgewist en opnieuw opgebouwd.

Het resultaat van die operatie begint bijzonder goed. Opener Love Never Felt So Good, Hollands glorie dankzij de betrokkenheid van pianist/producer Giorgio Tuinfort en arrangeur Franck van der Heijden, is een fraai Jackson-waardig discoliedje met een aangenaam warm geluid. Daarmee is het hoogtepunt wel meteen geweest. In de overige zeven liedjes moeten de fraaie zanglijnen van Jackson nogal eens opboksen tegen nogal platte moderne producties, met veel electronica maar weinig diepgang. Het zegt vooral veel over het genie van Jackson, hier inderdaad vastgelegd in zijn beste jaren, dat liedjes als Loving You en Slave to the Rhythm in dat geweld nog aardig overeind blijven.

Platenlabel Sony verklaart de modernisering als eerbetoon aan Jacksons ambitie om altijd vooruitstrevend te willen zijn; had hij nog geleefd, dan had hij graag een hedendaags geluid willen hebben. Zou kunnen, maar de meeste fans van Jackson horen waarschijnlijk liever de artiest waar ze destijds voor vielen: eentje met een jaren 80-sound dus. Tuinfort en de zijnen lijken de enigen die dat hebben begrepen. Timbaland en al die andere hippe producers maken zich er soms wel erg makkelijk vanaf, of draven met hun beats en riedeltjes juist te veel door.

Xscape is daarmee zeker geen mislukking geworden, in elk geval beter geslaagd dan voorganger Michael. Over de vraag wat de artiest er zelf van had gevonden, kun je maar beter niet te lang speculeren. Wel blijft het vreemd dat je voor deze acht opgepoetste liedjes (slechts 34 minuten!) toch nagenoeg de prijs van een volledig album moet neertellen. Als Sony en de Jackson Estate de deal op deze manier willen uitsmeren, staat ons nog een hoop ellende te wachten. Voor een paar extra centen (die 250 miljoen verdienen natuurlijk niet zichzelf terug) is er nog wel een deluxe versie, waar de oorspronkelijke ruwe opnames op staan. Die zijn kwalitatief niet altijd even zuiver, maar klinken wel meer als de Michael Jackson die we ons het liefst herinneren.