Wie in de Randstad nog steeds denkt ‘Zwarte Cross, boeren, baggeren, bikkelharde muziek, bier’, zit er deels goed naast. Het is er, zeker. Maar ook Kongolese ochtendgymnastiek, klassieke gitaarconcerten, professoren die heel belangrijke dingen zeggen, veel theater, kermis valt er te beleven; én een kinderweide waardoor veel gezinnen met een dagkaart worden getrokken.

Het Blagenparadijs heet de weide. De controle aan de poort is streng. Volwassenen zonder kind aan de hand zijn geen blaag. Een persbandje doet gelukkig wonderen. Maar eenmaal binnen is het ‘één groot feest’, zoals een bord boven de toegang voorspelt. Voor de kleinsten is het genieten geblazen. Een springkussen, een voorleestent, schminktafels… ja, soms lijkt de Zwarte Cross wel heel gewoon.

Echter, de rest is weer typisch dit Achterhoekse festival. Wat de ‘wørksjop poatwottelmuziek’ inhoudt, kunnen we niet vragen. Er hangt een bordje ‘Effe ‘n break, bunt zo weer’ op de wørksjoptent.

Tijd voor een live-optreden. Plork & De Aannemers treden aan, met veel sterren op de instrumenten geplakt. De opening is nogal hard, handjes gaan voor de kinderoren. Het geluid eenmaal bijgesteld is het inderdaad feest voor de kids. Kinderaerobic voor beginners wordt er gedaan. Op de tonen van ‘Piet Piraat, Schip Ahoy’. En natuurlijk op ‘Hoofd Schouders Knieën Teen Knieën Teen’. Het tweede refrein is speciaal voor de jongsten in een buggy. ‘Hoofd Schouders Wiel en Frame’ wordt er nu gezongen en gegymd. Een volwassen vrouw in een rolstoel doet vol overgave mee. Naar voren geduwd door haar vriend of man.

In een hoek van het Blagenparadijs staat een lange rij, vooral jochies. Ze mogen echt motorcrossen, tussen hooibalen en onder begeleiding. Prachtig. Ondertussen zingen Plork & De Aannemers ‘Kwekkwekkwek’ en lopen tientallen kinderen de polonaise.

Maar ja, de Zwarte Cross zou de Zwarte Cross niet zijn zonder nog meer gekkigheid. Twee borden op de weide zijn een voorbeeld. ‘Alle Roomsen: handjes thuis’, zegt de eerste. ‘100% Priestervrij’ staat op de ander.