Oren Schrijver (32, Amsterdam) draait zijn hand normaal al nergens voor om. Is zanger, musicalacteur, speelt in tv-series, heeft een reclamestem, brengt het digitale musicalblad Performer Magazine uit, start met zijn broer op 1 september agentschap Performer Agency, is columnist bij BNR Nieuwsradio en praatte ooit zelfs een kookprogramma op tv aan elkaar. En dan vergeten we nog wel wat. Schrijver is Joods en joods opgevoed. Niet streng, maar toch. De vraag die hem dit jaar werd gesteld: “Wil je nazi Anton in Soldaat van Oranje spelen?”
Schrijver riep toen binnen één tel: “Wáááát?” En dacht: “Hoe kun je een joodse jongen nou voor die rol vragen?” Schrijver liet het toen even bezinken en dacht na. Vooral nadat hij zijn ouders had gebeld en het hen had voorgelegd. Ze waren duidelijk: “Jongen, je bent toch een acteur?” Het drukke multitalent nu: “Opeens zag ik allemaal mogelijkheden. De producenten Fred Boot en Robin de Levita wilden me graag. Dat moet je in deze tijd koesteren. Dat gebeurt normaal gesproken alleen als je wereldberoemd bent en dat ben ik niet. Doen wat ik leuk vind - en dat is dit - beschouw ik als een luxe. Ten derde speel ik liever een bad guy dan een ideale schoonzoon. En ja, ook al heeft mijn personage Anton zo zijn redenen om naar de Duitsers over te lopen, hij blijft een slechterik. Ten vierde speelt Soldaat van Oranje in een hangar met het publiek op een draaiende schijf. Dat noem ik dus een cool project. En ten slotte is de rol heel stevig, ik moet de hele avond aan de bak. Dat vind ik heerlijk, want Oren Schrijver die zich verveelt is rampzalig. Kortom, ik dacht toen: Oren, je bent een volslagen debiel als je het niet doet.”
En dus is Oren Schrijver Anton in het heldenverhaal rond Erik Hazelhoff Roelfzema in de Tweede Wereldoorlog. En geen lange, blonde kerel met een studentenkop en blauwe ogen. Het boek, met een mooie oude rode kaft, draagt Oren Schrijver inmiddels bij zich als een mascotte.