Na een debuutroman over de liefde – met veel seks erin – volgt nu een roman over het seriemoordenaarsrecord – met nog steeds aardig wat seks erin. Dacht jij, kom laat ik eens gemakkelijk scoren?
Als ik makkelijk wilde scoren schreef ik wel een kookboek voor lelijke mensen. Ik schrijf al sinds mijn zestiende over seks. Vroeger omdat ik het graag wilde hebben en niet kreeg, maar tegenwoordig stop ik het, zo nu en dan, in teksten omdat vrijpartijen gewoonweg beter zijn op papier. In het echt valt het bijkans altijd tegen. Seks hebben is een afschuwelijk overgewaardeerde en onnodig inspannende bezigheid, in mijn boeken schrijf ik over seks zoals ik vind dat seks zou moeten zijn. Het is dus geen gereedschap of marketingtruc, het hoort gewoon bij mijn manier van schrijven.

Is het niet lastig om origineel te blijven als het cinematografisch erfgoed van Amsterdamned tot en met The Frighteners, van Psycho tot Natural Born Killers door je hoofd spookt?
Originaliteit is sowieso een illusie, ik word zo moe van muzikanten en andersoortige artiesten die zichzelf altijd maar opnieuw willen uitvinden. Ik maak me nooit zo druk om originaliteit en of ik wel iets toevoeg aan de Nederlandse literatuur. Juist die ziekelijke drang naar originaliteit en urgentie maakt de dingen zo gemaakt en eenvoudig doorprikbaar. Ik wil gewoon beter worden, meer niet.

Je stoort je aan het feit dat je minder fantasie mag hebben als je ouder wordt, schrijf je in het dankwoord. Wie, vind je, bepaalt dat en waarom is een boek als Zwarte Sylvester jouw antwoord daarop?
Dat is gewoonweg menselijk. Als je als volwassene te veel droomt, dan doen andere volwassenen er werkelijk waar alles aan om je wakker te schudden. Volwassen worden is veelal een proces waarin duidelijk wordt dat je individuele dromen er helemaal niet meer toe doen, volwassen worden is genoegen nemen met dat wat je vroeger vervloekte. Huisje, boompje, beestje, een vrouw die zelfgemaakte oorbellen draagt en een zoon die niet kan voetballen. Ik vind dat we te snel onze wildste fantasieën en dromen aan de kant zetten, neem de tijd, volwassen worden kan altijd nog als je veertig bent. Zwarte Sylvester is geen antwoord of aanklacht, ik vind gewoon dat te weinig mensen volwaardig existeren. Fuck de automatische piloot, pak de knuppel stevig beet en leer zelf vliegen.

Heb je daar zelf overigens last van, dat je minder mag dromen en fantaseren? Of trek je je daar niets van aan?
Hoe ouder ik word hoe vaker ik droom en fantaseer. Ik weet meer dan vroeger, ik heb meer dingen gezien en als je brein voller is, heb je domweg een groter aantal kleuren op je droompalet liggen. Als kind fantaseerde ik over snoepkastelen, de winnende treffer in een WK-finale en meisjes met vlechten van dropveters, tegenwoordig kan ik alles fabuleren en verbeelden. Mijn levendige fantasie is ongetwijfeld mijn dierbaarste bezit, naast mijn eenhoorn en de tamme anaconda, Gunther, die al jaren als mijn waslijn fungeert dan. Fantasie houdt dat in leven wat er niet meer is, maar ook dat wat er nooit is geweest.

Welke dromen zijn dat zoal, wat streef jij na?
In het echte leven heb ik weinig doelen. Ik wil mijn vader en moeder trots maken, een boek per jaar schrijven en nooit, maar dan ook nooit meer, beneden mijn stand neuken.

Is Zwarte Sylvester een komische aanklacht tegen al diegenen die zo nodig beroemd willen worden, iets voor de eeuwigheid willen achterlaten?
Het is juist eerder een aanklacht tegen het continue verstoppertjespelen wat wij mensen doen. Iedere man wil een held worden en iedere vrouw wil een muze zijn. Ga er dan ook gewoon helemaal voor. Onze maatschappij is een passieloze potpourri van versnipperde dromen en een gigantisch gebrek aan gezonde zelfzuchtigheid.

Je debuutroman James Worthy maakte van jou zelf een beroemde Nederlander. Nog druk gevoeld voor de zo belangrijke opvolger?
Ik heb nooit echt druk gevoeld, meer dankbaarheid. Het onverwachtse succes van mijn debuut heeft mij juist zekerder gemaakt. Er is een publiek voor wat ik doe en het grappige is dat het grootste deel van mijn publiek normaliter nooit boeken koopt. Ik hoef dus nooit met andere schrijvers om lezers te concurreren, want ik heb de niet-lezers aan mijn zijde. De enige druk die ik voel is een druk die te maken heeft met mijn lezers. Zij kopen mijn boeken, dus zij moeten van elke pagina mijn bloed, zweet en tranen kunnen aflezen.

Zwarte Sylvester gaat ook over vader-zoon liefde? Wat is voor jou de ultieme vaderzoon roman?
The Death of Bunny Munro van Nick Cave, maar dan wel in het Engels. Nick Cave houdt van taal en ik kan eigenlijk alleen maar boeken lezen van mensen die de taal openlijk beminnen. Te veel schrijvers pronken, schrijven is liefhebben. Iedere punt zou een streling of een tongzoen moeten zijn.

Verlies en liefde, seriemoordenaars en vader-zoon relaties, wat kunnen we nog meer van James Worthy verwachten?
Dat weet ik zelf ook nog niet. In juli ga ik beginnen aan boek drie. Op de stranden van Zanzibar. Ik wilde altijd al naar Zanzibar gaan, grotendeels omdat het als een überhippe Oost-Duitse kroeg klinkt, maar toch ook wel vanwege het klimaat en de piratenhistorie. Misschien schrijf ik een piratenroman vanuit het oogpunt van een papegaai, misschien schrijf ik een kookboek voor lelijke mensen of misschien schrijf ik toch maar gewoon een kinderboek over een naaktslak die geen nudist meer wil zijn. Je weet het niet.

Zwarte Sylvester van James Worthy is verschenen bij uitgeverij Lebowski