In Metro’s krantenversie moest je oud-winnaars van talentenjachten raden. Viel dat mee?
Ja, dat ging wel. Grappig om te zien hoeveel van die oud-winnaars er eigenlijk zijn.

Begrijp je dan ook dat Nederlanders altijd zeggen ‘dat je nooit meer wat van die winnaars hoort’?
Dat begrijp ik wel. Velen halen het wel, maar er komen er ook wel veel meer bij.

Talent komt altijd bovendrijven…
Absoluut, maar de maatschappij gaat erg snel. Vandaag is iets een hit op Youtube, morgen is het iets anders. Omdat het constant aan het bewegen is, klinkt het winnen van Idols 2006 al weer heel oud. Nu zijn we allemaal gefocust op Guy en Charly Luske in The Voice of Holland 2, volgend jaar op de mensen uit The Voice 3. Zo gaat het. Dat is niet negatief, maar wel een feit.

Wordt de kans dat je een grote ster wordt steeds kleiner?
De kans bestáát altijd. Nick & Simon werden bij Idols 1 allebei afgewezen en zij staan acht jaar later vier keer in een uitverkocht Gelredome. De droom bestaat en kan uitkomen. Je moet in de goede formule terechtkomen en goed nadenken over wie je bent als artiest. En of dat klopt.

Is dat bij jou gelukt?
Korte stilte: Nee. Ik was jong en wilde popartiest worden. In dat opzicht is het niet gelukt.

Ondertussen zing je toch al tien jaar, waar dan ook.
Ja, met veel plezier. Ik kom er telkens weer achter hoe leuk ik het vind. Ik word wel kritischer op dingen en voor mezelf. Maar als je me echt wil kaderen, dan is mijn carrière totaal mislukt.

Wat was je kader?
Echt serieus alleen maar zelf muziek maken en zingen en daarbij nog acteren. Dat deed ik namelijk altijd thuis. Dat was de droom. Nog steeds.

Maar je hebt een leuke baan…
Natuurlijk. Ik heb ook heus wel eens als ik mijn bed uitstap iets van ‘waarom heb ik niet net als mijn zus een baan van negen tot vijf op kantoor’. Maar nee, ik kies er toch steeds weer voor om vanavond voor een zaal vol mensen te staan.

Heb je het personage uit De Winnaar, Emile Louwers, zelf bedacht?
Dat idee heb ik samen met het M-Lab gekregen. Ik wilde graag een voorstelling maken over dit onderwerp en ben toen op artistiek directeur Sieta Keizer afgestapt. Zij is nu de regisseur van De Winnaar. Als schrijver hebben we Henk Rijks erbij gevraagd, omdat zijn manier van taalgebruik zo leuk is.

Waarom wilde je die plotselinge ster op de planken brengen?
Omdat het nu op gaat vallen dat je drie, vier winnaars per jaar in Nederland hebt en er een tendens is van ‘waar blijven die winnaars dan?’ Terwijl we er met 3,2 miljoen mensen naar kijken en sms’en. Als het te veel is, dan gaan we in ons land een beetje negatief doen. Maar ondertussen… Door de social media wordt het alleen nog maar erger en gaat het sneller. Een goede artiest maakte vroeger een plaat. Tegenwoordig hoort ‘bereikbaar zijn voor je fans’ er ook bij. Daar ben je maar mee bezig.

Vind je dat zelf moeilijk of zwaar?
Nee hoor, helemaal niet. En het moet wel. Ik vind het leuk om op Twitter reacties te zien. Maar goed, je zou maar uit Oegstgeest komen en opeens zo’n groot programma winnen. Dat is een grote stap.

Jij kent die stap.
Ja, hoewel het al weer lang geleden is. Maar ik denk dat het verhaal daarom wel de jongeren aanspreekt. Het valt me op – en daarom wilde ik het ook maken – dat zóveel jongeren van 8, 9 jaar beroemd willen worden. Vroeger wilde iemand nog wel eens brandweerman, zuster of juffrouw worden. Dat komt omdat je op tv niets anders ziet.

Je zegt dat het verhaal niet over jezelf gaat.
Het heeft zeker wel raakvlakken. Maar het is geen biografie. Ik heb zoiets meegemaakt en er over verteld aan de schrijver. Ik wil niet alles over mezelf op straat gooien.

Wat overkomt het hoofdpersonage?
Dat wat je ziet met de winnaars van elke talentenjacht. Waar het sprookje eindigt, daar begint de voorstelling. Wat ziet hij allemaal. De lelijkheid soms van de showbizz bijvoorbeeld.

Willen de jongeren na het kijken nog steeds beroemd worden?
Ja, dat nog steeds. Uiteindelijk tellen die lelijke dingen niet mee.

Wat was voor jou het gekste dat je meemaakte?
Ik was ook school geen populaire jongen en werd gepest. En tja, als je wint dan heb je vrienden. Zo simpel was het.

De mobieltjes mogen aan in de zaal!
Iedereen met een smartphone mag ‘m aanhouden. Je kunt meedoen met de voorstelling en die beïnvloeden via Facebook en Twitter. Elke avond kan voor de cast daardoor anders zijn.

In het M-Lab worden stukken uitgeprobeerd om later mogelijk het land in te gaan. Is dat jouw doel ook?
Eerst maar eens een goede première spelen haha. Maar het zou wel mooi zijn. Daar is de voorstelling leuk genoeg voor, al zeg ik het zelf. Ik laat het niet afhangen van producenten. Als zij niet willen, dan ga ik het zelf doen. Dat durf ik wel aan. De voorstelling is betaalbaar, zowel voor producent als publiek. Dan ga ik de kleine theaters in. Niet iedereen kan 50 of 60 euro voor een musical neerleggen.