Next to Me duurt iets langer dan een half uur, terwijl er 74 minuten op een cd kunnen. Wat zonde!
Ik heb ervoor gekozen minder liedjes op een plaat te zetten, maar vaker met een plaat te komen. Ik ben er een beetje klaar mee om anderhalf tot twee jaar met een album te touren. In eerste instantie doe ik het dus voor mezelf, maar ik denk dat het voor de fans ook leuker is. Ik wil het een beetje spannend houden.
Dus over een half jaar is er weer een nieuwe Ilse DeLange?
Dat hangt een beetje af van het succes van Next to Me, maar ik hoop het wel. Ik ben alweer volop bezig met schrijven.
Weet je van tevoren waar het heen gaat wanneer je een plaat gaat opnemen?
Bij het vorige album wist ik dat ik loops en geprogrammeerde beats wilde combineren met authentieke instrumenten, maar nu heb ik gewoon liedjes geschreven en gekeken welke het beste bij elkaar passen.
‘Almost’ gaat over iemand die uit een slechte relatie waarin zij zit stapt; ‘Time Out’ gaat over iemand die even afstand moet nemen van haar relatie. Zijn dat onderwerpen uit je eigen leven?
Nee, want ik heb te weinig drama in mijn leven, haha. Maar inspiratie genoeg hoor. Het gaat soms over mensen uit mijn omgeving. Ik heb altijd mijn voelsprieten uitstaan. Soms gaat het ook over degene waarmee ik het liedje schrijf.
In 1998 brak je door met je debuut ‘World of Hurt’ en direct moest je er staan. Hoe kijk je daar op terug?
Het was een ongelooflijke leerschool. Ik heb nooit mediatraining gehad en dat wilde ik ook helemaal niet, maar dat betekent tegelijkertijd dat ik af en toe gegeneerd op de bank naar mezelf heb zitten kijken. Dat ik dan in een interview de hele tijd aan het giechelen was of heel vaak hetzelfde woordje gebruikte. Verschrikkelijk! Ik heb het nog steeds hoor. (Lachend:) Ach ja, het is wat het is en het is in elk geval echt zullen we maar zeggen.
In maart geef je je eerste echte stadionconcert in het Gelredome…
Dat is een megastap. Ik woon in Arnhem en kom er altijd langs. Ik roep al jaren: daar moeten we ook gaan staan! Weet je dat ik het eigenlijk aan Marco Borsato en zijn Symphonica In Rosso-concerten van een aantal jaren terug (2006, red.) te danken heb dat ik dat nu durf?
Hoezo?
Tot die tijd stond ik vaak wat krampachtig op het podium. Zeker voor zoveel mensen. Toen ik mocht spelen op Symphonica In Rosso kwam ik erachter dat het beter en leuker wordt wanneer ik mijn perfectionisme wat loslaat en samen met het publiek een geweldige avond maak. Een enorme verandering. Ik pas dat steeds vaker toe.
Is er iets wat je niet leuk vindt aan het Ilse DeLange zijn?
Soms wil ik gewoon even in m’n kloffie naar de supermarkt, maar als ik dat doe voel ik me heel ongemakkelijk en onzeker. Ik vind het heel leuk wanneer mensen naar me toe komen, maar het liefst alleen wanneer ik iets leuks aan heb en m’n haar heb gedaan. Haha.





































/templates/img/lists/bullet-white.gif)








/templates/img/global/5-col-line.jpg)






