Bloc Party-zanger Kele Okereke heeft niet zo’n beste reputatie wanneer het om interviews geven gaat. De voormalige literatuurstudent kan nogal humeurig zijn en hij stottert bovendien. Niks tegen stotteraars uiteraard, maar wanneer je een kwartiertje krijgt voor een telefonisch interview is het toch lastig.

Morgen verschijnt het vierde album van de Londense indierockband, simpelweg Four getiteld Het betreft het eerste werk van Bloc Party sinds Intimacy uit 2008. In de tussentijd maakte Okereke een soloalbum en ging Bloc Party twee jaar lang de ijskast in. Er waren zelfs even geruchten dat de groep er een punt achter had gezet. Okereke ontkent dat: “Soms is het goed om even afstand te nemen. Dan kom je erachter dat er ook nog andere dingen zijn in het leven.”

Tijdens de ‘pauze’ liet hij zich in een interview ontvallen een jaar lang geen muziek te willen luisteren. Maar ik blijk niet zonder muziek te kunnen. Na een tijdje begon ik naar oude platen te luisteren, dingen die ik draaide toen ik een tiener was: Around The Fur en White Pony van Deftones (Amerikaanse rockband, red.) bijvoorbeeld. Ook luisterde ik veel naar Bleach van Nirvana, een band waar ik op de middelbare school juist niet naar luisterde. Dat had overigens niks te maken met de muziek – die kende ik nauwelijks - maar vooral met al die lui bij mij op school die Nirvana-shirts droegen te maken, die vond ik smerig.”

Okereke vertelt dat Four het meest spontane album is van Bloc Party tot nu toe. “Bij het maken van onze vorige albums brachten we ontzaglijk veel tijd in de studio door. Ik bleef maar werken aan de productie en editing en was niet vanachter mijn computer weg te slaan. Op die manier is een plaat maken hard werken. Bij Four was het meer ontspannen. We kunnen dingen nu beter loslaten en discussiëren niet meer over elk minuscuul dingetje. Ik denk dat dat met de pauze te maken heeft alsmede met onze leeftijd. Four is het meest gemakkelijke en tegelijkertijd het beste album dat we ooit gemaakt hebben.”

Morgen staat Bloc Party op Lowlands. Gevraagd naar Kele’s ultieme festival line-up – ik zeg ‘m dat hij ook namen mag noemen van bands of artiesten die niet meer bestaan - komen er verrassende namen langs. “Ik zou Destiny’s Child uitnodigen, dat is één van mijn favoriete r&b-acts aller tijden. The Supremes wil ik ook, evenals Talking Heads. En Björk, ik was al gek van haar toen ik nog op de lagere school zat. Ze is heel belangrijk voor me geweest. Als laatste boek ik Kate Bush.