Een punt maken, tot de slotsom geraken, een conclusie trekken. Of zoiets als een probleem benoemen. Het mag tegenwoordig niet meer. Altijd en eeuwig wordt er (door)gerelativeerd. Meten is niet meer weten.

Ik relativeer, jij relativeert, wij relativeren ons kapot, stuk, een hoedje.

Is iets duidelijk of bekend geworden, dan mag dat niet lang zo blijven. Dan komt er wel iemand die zegt of schrijft: “maar, je moet het niet letterlijk nemen...”, of “maar Israël...”, of “er gebeuren ook hele goede dingen…”, of "je mag niet iedereen over één kam scheren", of “wie zijn wij, westerse mensen, om dit te zeggen?...”,of "we discrimineren allemaal", of…

Alles blijft vervolgens ongewijzigd, de nodige verandering blijft uit. Er wordt geen punt gemaakt dan dat het onwenselijk is een punt te maken. Dankzij het decadente 'weg' gerelativeer dat maar in de mode blijft.

Vroeger was ik dol op mensen die relativeerden, ze hadden humor vond ik, waren niet zo zwaar op de hand, hadden plezier in het leven, kon je lol mee hebben.

Maar dat waren andere tijden met andere onderwerpen.

Tegenwoordig kan ik diezelfde mensen met hun praatjes, vergelijkingen en relativeringen die kant noch wal raken niet meer aanhoren en dan laat ik de verhitte ikke-ikke-ikke-roepende-ego's-met-podium die voortdurend hun emoties de vrije loop laten maar buiten beschouwing. Ja, als je continu jezelf centraal stelt dan wordt alles relatief maar gaat wat je zegt slechts over jezelf en wat is daar nou de waarde van? Samen met 800 miljoen anderen een aardige zak centen maar meer ook niet.

Gelovigen mogen nog wel een punt maken zonder de verplichte relativeringen (altijd een streepje voor, hè), verder lijkt men te redeneren: er dreigt geen oorlog, laat dat zo blijven maar alsjeblieft niet méér duidelijkheid. De (toekomstige) slachtoffers die nu wel gebaat zouden zijn bij een duidelijk punt hebben pech. Stel je bijv. steniging bij overspel in het Midden-Oosten ter discussie, komt men met 'maar Amerika heeft de doodstraf!' Ja,ja, 't eenvoudige punt tegen steniging mag niet worden gemaakt. Brr. Een onvergelijkbare vergelijking overigens want in de VS krijg je de doodstraf niet voor onnozele vergrijpen.

De westerse mens is verwend door vrede, is er gewend en verslaafd aan. De enige vijand die we kennen, die we willen kennen, zijn wij-zelf en daarom relativeren we er in vredestijd tot in het absurde op los. Dat zodoende die vrede verandert in de lieve vrede - beslist een ander verhaal - dat is geen punt, wie dat durft te beweren, wie dat punt wil maken, is niet goed bij z'n hoofd en daarmee maak ik een punt.